નહીં શું હું જાણું ? * સોનેટ શિખરિણી
પ્રિયે કે તું પાછી વળી નહીં શકે – તો પણ મને
થતું એવું ઊંડે : નહિ રહી શકે તું મુજ વિના !
મધૂરો ઊગે જે અતીત ઉરમાં એ જ ચગળું
જીવું આભાસી કૈં, વહી ગયું ભલે હોય સઘળું…
સૂના આવાસે જ્યાં કદિક છલકતું ધબકતું
હતું હૈયું કૂણું મધુમય ગુલાબી રસભર્યું ..
વળી હું કલ્પું સ્તો –
ઊઠી વહેલી વહેલી પિયુ સહ પીતી પેય રમણી
પહાડી ઢોળાવે હળુ હળુ કરે વોક હરણી
ઝળૂંબે એ જ્યારે અઢળક ઢળે શું તવ ભણી
તું યે હેલી થૈને ગજબ વરસે શ્રાવણ તણી !
કડાકો સૂણું ત્યાં સપન સરસી તું જ ઊઘડે
પછી આંખો ધીરે ડળક કરતી કૈંક દદડે…
~ કેશુભાઈ દેસાઈ
સ્મરણોના મોતી
ખુબ સરસ કાવ્ય ખુબ ગમ્યુ
સરસ સોનેટ.
ભુલથી સોનેટ લખાયું છે, કાઢી નાખવા વિનંતી છે.
બહુ જ સુંદર ભાવવાહી રચના