મોના નાયક ‘ઊર્મિ’ ~ તારો પ્રેમ * Mona Nayak

તારો પ્રેમ
એક એવો વરસાદ,
જે સંભાવના શૂન્ય
વૈશાખના ધોમધખતા
તાપમાં પણ
વરસે છે મુશળધાર…
તો ક્યારેક
ગરજતાં વાદળો
અને
ચમકતી વીજળીને
પણ ઠગી જાય છે…
અને ફરી
હું કોરી જ રહી જાઉં છું!

~ મોના નાયક ‘ઊર્મિ’

આ કન્ફેશનલ પોએટ્રી છે. પ્રેમની અસીમ તરસનું આ અછાંદસ કાવ્ય છે જેમાં પ્યાસથી તડપતું ને વલવલતું હૃદય પ્રેમીને ઝંખે છે… પ્રેમી એવો છે કે જે કલ્પનાયે ન હોય ત્યારે ધોધમાર વરસી પડે ને ચાતકની જેમ રાહ જોઇને નાયિકા બેઠી હોય અને બસ બેઠી જ રહે…. ઠગાઇ જવાની અનુભૂતિ થઇ આવે એટલી હદે !! પ્રેમીના મનમાન્યા વર્તાવ સામે અહીં ચોક્કસ ફરિયાદ છે…

આ કાવ્યમાં શરૂઆતમાં વાતને વળ ચડાવવાની કોશિશ છે પણ એ તરત ખૂલી જાય છે, સરકતા રેશમની જેમ… કેમ કે જે કહેવું છે એની પ્રબળતા એટલી તીવ્ર છે કે નાયિકા મુદ્દાની વાત, કોરા રહેવાની વાત તરફ જાણે દોડી જાય છે. એટલે જ આ કાવ્યને ઉઘાડવાની જરૂર નથી, ખુલ્લું જ છે, ઉઘાડા આકાશની છત નીચે પાંખ પસારીને ઉડતા પક્ષી જેવું… સરળતાનો સ્પર્શ લઇને આવેલું નર્યું નિવેદન, કાવ્યને અનુભુતિજન્ય બનાવે છે અને અનુભૂતિની તીવ્રતા એને કાવ્યાત્મકતા બક્ષે છે…..

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ 51 > 4 સપ્ટેમ્બર 2012 (ટૂંકાવીને)