ગુલોમાં પહેલા સમાં રંગ ને સુવાસ નથીનવી બહાર ચમનમાં કોઈને રાસ નથી અફાટ રણમાં શીતળ છાંયડાની આશ ન કરસિવાય કાંટા અહીં કોઈનો વિકાસ નથી હવે તો ધોળે દહાડે છે એવું અંધારુંહજાર સૂર્ય બળે તોય કૈં ઉજાસ નથી કૃપાઓ એટલી વરસી છે મૃગજળો રૂપેઅમારે થાકીને કહેવું પડે છે, પ્યાસ નથી. વિવેચકોને કહો જાળવે અદબ એનીકે ‘શૂન્ય’
શ્રાવણની સાંજનો તડકો ઢોળાયો મારા ચોકમાં,જાણે હેમનો સોહાયો હાર ગરવી તે ગાયની ડોકમાં. આવ્યા અતિથિ હો દૂરના કો દેશથી એવો સમીર તો ચૂપ,તોય રે લજાઈને ક્યાંકથી રે આવતાં મંજરીનાં મ્હેક મ્હેક રૂપ;સૂરને આલાપતી ઘડીઓ ઘેરાય ઘેરાય શું વાંસળીને વેહ કોક કોકમાં.શ્રાવણની સાંજનો….. આથમણા આભમાં કોઈ જાણે રેલતું અંતરના તેજનો સોહાગ,વાદળની વેલ્યને ફૂટ્યાં રે ફૂલડાં જાણે
વરસી ગયા રે વાદળમાં વનમાળી;કહીં હવે પણ ઉરને, નભને ભરતી સૂરત કાળી ? જેઠ લગી તો જલી રહી’તી, કશું ય ન્હોતું ક્હેણ,અચિંત્ય આવ્યા, નવ નિરખ્યા મેં ભરીભરીને નેણ;રોમરોમ પર વરસી જઈને બિંદુબિંદુએ બાળી. તપ્ત ધરામાં જે શોષાયું, ક્યાંક ઠર્યું વળી કૂપ,જલધારામાં વહી ગયું એ ઉરને ગમતું રૂપ;શૂન્ય હતું તે શૂન્ય રહ્યું એ નભને રહૈ હું
* જલાશય આવી ગયું. હું હવે પાછો વળું. *
www.kavyavishva.com
🥀 🥀 નથી રે રમવું સહિયર મોરી સાંવરિયાની સાથે રે,એ અંતરથી અંચઈ કરતો દાવ ચડાવે માથે રે. જાણીજોઈને જવા દિયે છે સહિયર સૌ તમ સરખી,આઘે રહીને અલબેલીઓ ! તમે રહો છો હરખી;નારી મહીં હું નોખી નૈં ક્યાંથી રહેતો પરખી?પલક મહીં તો પકડી પાડે બળિયો ભીડે બાથે રે… સામો આવી સરકી જાતો દોડી હું તો થાકી,પલપલ
*નિતના શ્યામલ જમુના જલમાં રંગ ગુલાબી વાટી…*
www.kavyavishva.com
*ફૂલો કોમળતા ડાળીની, માણસની કોમળતા આંસુ.*
www.kavyavishva.com
*ભાગ એય અંધારા!’ એમ કહી આમ મને કાઢ નહીં આવતાની વેંત!*
www.kavyavishva.com
આશ્ચર્ય વિશે યક્ષ યુધિષ્ઠિરને બદલે રહ્યો જગદીપને પ્રશ્નો કરી; આશ્ચર્ય ત્યારે થાય છે!જગદીપ આપે છે વળી ઉત્તર: સમય જેનો ગયો છે સર્વ આશ્ચર્યો હરી; આશ્ચર્ય ત્યારે થાય છે! પૂછી રહ્યો મસ્તિષ્કના ખંજવાળતાં એ વાળ કે સંબંધ બારામાં થતું આશ્ચર્ય ક્યારે આપને?ના વાળ ખરતાં એટલી સહેલાઈથી હે યક્ષ! સંબંધો જતા જ્યારે ખરી; આશ્ચર્ય ત્યારે થાય છે!
*ગુજરાતીમાં લખતા કવિની કલમ હિંદીમાં પણ એટલી જ સહજ રીતે વહે એ આનંદની વાત છે.*
www.kavyavishva.com
