દશા મારી અનોખો લય, અનોખો તાલ રાખે છે,કે મુજને મુફલિસીમાં પણ એ માલામાલ રાખે છે! નથી સમજાતું, મન અમને મળ્યું છે કેવું મનમોજી!કદી બેહાલ રાખે છે, કદી ખુશહાલ રાખે છે! નથી એ રાખતાં કૈ ખ્યાલ મારો કેમ કહેવાયે?નથી એ રાખતાં તો કોણ મારો ખ્યાલ રાખે છે? જમાનો કોણ જાણે વેર વાળે છે કયા ભવનું?મળે છે

શુષ્ક છું, બટકું નહીં તો શું કરું !અધવચે અટકું નહીં તો શું કરું ! રાફડા કોળ્યા છે રજના પાંપણે,પાંપણો ઝટકું નહી તો શું કરું ! ક્યાં સુઘી હોઠોમાં ભીંસાતો રહું ?શબ્દ છું, છટકું નહીં તો શું કરું ! ‘કૈંક ખૂટે છે’ – નો ખટકો છું સ્વયં,હું મને ખટકું નહીં તો શું કરું ? બેસવા દે

કંઈ ક્યારનો આમ જ મુગ્ધ બની, આ મીનાબજારે ઊભો છુંલાગી છે કતારો નજરોની, નજરોની કતારે ઊભો છું આ તારી ગલીથી ઊઠી જવું, સાચે જ નથી મુશ્કિલ કિન્તુતું સાંભળશે તો શું કહેશે, બસ એ જ વિચારે ઊભો છું સમજાતું નથી કંઇ ક્યાંથી મને, આ આવું લાગ્યું છે ઘેલુંજાકારો મળ્યો તો જ્યાં સાંજે, ત્યાં આવી સવારે ઊભો