રાત ઘણી લાંબી હતી અંધકાર ઘણો ઘેરો અંધારે અટવાતાંયે મેં બારી ખોલી ઉજાસની આશામાં અંદરનો અને બહારનો અંધકાર એકમેકમાં ઓગળી રહ્યા ખુલ્લી બારીમાંથી ધીમે ધીમે રંગહીન હવા આવી મારી આંધળી લાગતી આંખોને મૃદુતાથી થપથપાવી પછી આવ્યો એક નાનકડો આગિયો કેવી તણખા જેટલી જ ઝબુકતી રોશની !! પણ, મારી આંખોને દૃષ્ટિનો અહેસાસ કરાવી ગઇ થોડી વાર
છેલ્લો પ્રવાસ છે,ઘટમાં ઉજાસ છે, આ ખોળિયું ઘણો,મોંઘો લિબાસ છે. જીવન ગઝલનો તું,અંત્યાનુપ્રાસ છે કાં તું કશે નથી,કાં આસપાસ છે. બે-પાંચ શબ્દનો,મારો ગરાસ છે. હસવું રૂદન તણો,અણઘડ પ્રયાસ છે. – હર્ષા દવે ટૂંકી બહરની અને ઊંડી આધ્યાત્મિકતાથી છલોછલ આ રચના તરત ધ્યાન ખેંચે એવી નોંધપાત્ર છે. વાણીની કેડીઓ છોડીને મૌનના રાજમાર્ગ પર થતો આ પ્રવાસ
પાત્રમાંનું પાણી ચળકતું હોય છે ; સાગરના જળ શ્યામવરણાં હોય છે. નાના સત્યની વાણી સ્પષ્ટ હોય છે ; મહાન સત્યનું મૌન મહાન હોય છે. ** જે કાંઇ અલ્પ છે તે હું મારા પ્રિયજનો કાજે મૂકતો જાઉં છું – જે મોટું છે તે તો સૌ કોઈ માટે છે. ** ધરતીની અંદર મૂળિયાં ડાળીઓને ફળવંતી બનાવવા માટે
કોની વાતે તું ભરમાઈ ?કોણ કબૂલે એ સચ્ચાઈ ? હું ઝાકળ છું, તું આંસુ છે,તારે મારે શી સરસાઈ ? કોણ છૂટું પડતું કોનાથી,વાત મને એ ના સમજાઈ. આ તો તેજ વગર બળવાનું,એનું નામ જ અખ્ખર ઢાઈ. જળનાં ટીપાં જેવી યાદો,વધતાં વધતાં થૈ દરિયાઈ. હોય ન જ્યારે પણ તું સાથે,હાથવગી મારે તન્હાઈ. મારે બદલે યાદ મને
સ્વર ભીતરમાં એકધારો થૈ જતોકાશ, એ રીતે તું મારો થૈ જતો, એ પછી વળગી જતાં સ્મરણો અને,એ સમય એથી જ તારો થૈ જતો, શાંત જળમાં કાંકરી ફેંક્યા કરીજળ નહીં વિહવળ કિનારો થૈ જતો, મૌન મારું બોલવા જો લાગશેશબ્દ નિર્ધન ને બિચારો થૈ જતો, હાથ રાધાનો બને છે વાંસળીમીરાં માટે એકતારો થૈ જતો. .. ~ નેહા
પાગલ છે જમાનો ફૂલોનોદુનિયા છે દિવાની ફૂલોની ઉપવનને કહી દો ખેર નથીવીફરી છે જવાની ફૂલોની અધિકાર હશે કંઈ કાંટાનોએની તો રહી ના લેશ ખબર ચિરાઈ ગયો પાલવ જ્યારેછેડી મેં જવાની ફૂલોની ઉપવનને લૂંટાવી દેવાનો આરોપ છે કોના જોબન પર કાંટાની અદાલત બેઠી છેલેવાને જુબાની ફૂલોની તું શૂન્ય કવિને શું જાણેએ રૂપનો કેવો પાગલ છે રાખે છે
વૃક્ષો એ વાતે ગભરાયાં,ખર ખર ખર ખરવાની કાયા. હદથી વધુ આ ક્યાં ફેલાયા ?માણસથી છૂટે ના માયા. જે પડછાયા થઈને ફરતામાણસ સઘળા ક્યાં સમજાયા ? જે ભીંતો બોલે છે સાચું,સઘળા ખીલા ત્યાં ઠોકાયા. – ધ્વનિલ પારેખ ટૂંકી બહરની સચોટ ગઝલ. ‘વૃક્ષો’ શબ્દ સામાન્ય રીતે નિસ્પૃહી ભાવોના સ્પંદન ફેલાવે છે પણ કવિએ એનું મજાનું માનવીયકરણ કરી નાખ્યું….
ધીમે ધીમે વૃદ્ધિ પામી વૃદ્ધ થા , કાં પછી સર્વસ્વ ત્યાગી બુદ્ધ થા . સ્નાન હો ઘરમાં કે હો ગંગાતટે , છે શરત એકજ ભીતરથી શુદ્ધ થા . સામનો કર હાલમાં સંજોગનો , શસ્ત્ર નાખી આમ ના અવરુદ્ધ થા . તું નરોવા કુંજરોવા કર નહીં , મારી સાથે કાં પછી વિરુદ્ધ થા . એ બહુ
આવ તું તારું કશું ન હોય તો છોડીને આવ તું,તારું જ બધું હોય તો છોડી બતાવ તું. અજવાળું જેના ઓરડે તારાં જ નામનું,હું એ જ ઘર છું, એ જ ભલે ને આવ તું. પહેર્યું છે એ ય તું જ છે, ઓઢ્યું છે એ ય તું,મારો દરેક શબ્દ તું, મારો સ્વભાવ તું. સાકરની જેમ ઓગળી જઈશ
કશુંય ના કવિતા સમ, કવિતાથી વધુ કંઈ નહીંકવિતાના જ ખાઉ સમ, કવિતાથી વધુ કંઈ નહીં ખીલે એ પાનખરમાં ને વસંતે થાય વૈરાગીનરી નિત મ્હેંકતી મોસમ, કવિતાથી વધુ કંઈ નહીં કવિતા એટલે કાગળમાં માનવતાના હસ્તાક્ષરતપાસો સત્વ, રજ ને તમ, કવિતાથી વધુ કંઈ નહીં કદી એકાંત અજવાળે, કદી આ આંસુઓ ખાળેબનાવે શ્વાસને ફોરમ, કવિતાથી વધુ કંઈ નહીં
