બહુ ઝંઝેડ્યાં ઝાડ પરંતુ પડ્યું નહીં કૈંબીજ ગયું ખોવાઈ કશેથી જડ્યું નહીં કૈં સ્વાતિનાં અચરજ તો અનરાધાર વરસતાંકરમફૂટલી બંધ છિપોલી: અડ્યું નહીં કૈં પલળીને બળવું ને બળબળતાં ભીંજાવુંસતત ધૂમાતું રહ્યું હૃદય, ભડભડ્યું નહીં કૈં ગ કોનો? –પૂછીને માંડી ગઝલ તમે તોઘૂંટી ઘૂંટી થાક્યા પણ આવડ્યું નહીં કૈં સૌ કહે છે લોચન છે એનાં અમરતકુપ્પીખરે વખત
આભ ગોરંભે ચડી અથડાય છે વરસાદમાં,ને ધરાનાં ચીર પણ ધોવાય છે વરસાદમાં. કેમ એની આંખમાં શ્રાવણ વહે વૈશાખમાં ?રેશમી અલગાવ અહીં પોંખાય છે વરસાદમાં. વીજ થૈને એમ તારું દૂરથી ચમકી જવુંતોય મન તો દાઝવા લોભાય છે વરસાદમાં લાગણી ટહૂકે ભીની આ સગપણોના આભમાં,તો ય કોયલ ભીતરે મુંઝાય છે વરસાદમાં. પ્રેમની સિતાર જ્યાં મલ્હારતી સૂનકારમાં,એક દરિયો
સૂરજ સાથે રમતાં વાદળ અઢળક-અઢળક.લીલી ગંધે નાસિકા થઇ લથબથ-લથબથ. ખારા દરિયે ના કોઈ પ્રતિબિંબ ઝીલાતું,હાલક~ડોલક મોજાંથી સઘળું ડહોળાતું, મીઠા સરવરમાં આવી આકાશ નહાતું.અમથા ખાબોચિયે નભ કરતું છબડક-છબડક….. છાતી કાઢી ઊભો જોને અકડું ડુંગર,ભીતર ભેજ છુપાવી બેઠાં નકરા પથ્થર. ભીનાં કેશ હવા સૂકવતી તેની ઉપર.કુંતલજળની છાલકથી થ્યો મખમલ-મખમલ…. પુલકિત ધરતીનાં રોમેરોમ લહેરાયાં,પાંપણ જેવાં વૃક્ષોની ઝૂકી ગઈ
પવન ફરકે તો એ રીતે ફરકજે પાન ના ખખડે !કોઈને સ્વપ્નમાં માંગી અમર હમણાં જ સૂતો છે. દવા તો શું હવે સંજીવની પણ કામ નહીં આપે,જીવનના ભેદને પામી અમર હમણાં જ સૂતો છે. ગયો એ હાથથી છટકી, હવે શું બાંધશે દુનિયા-બધાંયે બંધનો ત્યાગી, અમર હમણાં જ સૂતો છે. ન જાગે એ રીતે ઊંચકીને એને લઈ
નથી મેડી તણા માણસ, નથી મે’લાતના માણસ,અમે ટહુકા ભરેલા મ્હેંકતા ગહેકાટના માણસ. જગા બે ગજ બને કાફી, સૂવા આખર સિકંદરને,નથી જરના જમીનોના, અમે જજબાતના માણસ. દરદની લઈ કલમ’ને વેદનાની સ્યાહીમાં બોળું,કીધો જીવતર તણો કાગળ, અમે ગઝલાતના માણસ. તરસ તો છે તરસ આખર, સનમની હો ખુદાની હો,પીધાં છે ઝાંઝવાં અઢળક, અમે તલસાટના માણસ. લઈને ભોમિયા ભમતા,
હમણાં હમણાંએમ થાય કેઆભ મહીં આ હરતી ફરતીવાદળીઓને વાળીઝૂડીલાવ જરા આળોટું. હમણાં હમણાંએમ થાય કેસાત સાત સાગરની વચ્ચેનાનું અમથું નાવ લઈનેતરંગ પર લ્હેરાતો જાતોલાવ નિરાંતે પોઢું. હમણાં હમણાંએમ થાય કેઘરજંજાળી આટાપાટાઅળગા મેલીકોઈ અગોચર વનમાં જઈનેલાવ જરાએકાંત ગુફાના ઓઢું. હમણાં હમણાં… – હરિકૃષ્ણ પાઠક ‘હમણાં હમણાં’ શબ્દોનું પુનરાવર્તન જાણે હરિયાળા ઘાસ પર હળુ હળુ વાયુ વાતો
પોતાના નવલખ તારલા જેણે ખોયેલા છે તેવા પ્રભાતની સન્મુખ, પોતે ગુમાવેલાં ઝાકળ બિંદુ કાજે ફૂલ કલ્પાંત કરે છે. ** જીવનનાં નર્યા ધુમ્મસો અને ધુમાડાઓને આપણી કામના મેઘધનુષના રંગો વડે સજાવે છે. ** પોતાનાં જ ખીલવેલા પુષ્પોને માનવી પાસેથી ઉપહાર રૂપે પાછાં પ્રાપ્ત કરવાની ઈશ્વર રાહ જોતો રહે છે. ** ફળની સેવા મૂલ્યવાન છે. ફૂલની સેવા
કાલના સોનેરી સ્વપ્નો છૂટથી વહેંચાય છે,રેંટિયા કંતાઈ ચૂક્યા, જાત હજુ કંતાય છે. ચીર પૂરાતા નથી પણ લક્ષ્ય હજુ વીંધાય છે,કૌરવો ને પાંડવોના સંબંધો સચવાય છે. વીંટીઓને ઓળખીને સેતુઓ બંધાય છે,રામ સાથે રાવણોનાં તંત્ર સંબંધાય છે. ધોતિયાં બંધાય છે, ને ટોપીઓ પહેરાય છે,લોકતંત્રી માંડવામાં લાપસી રંધાય છે. તંત્ર જેને કારણે છે, એ જ અહીં અટવાય છે!બાગ
ચાલ, હવે પડછાયા છોડી જીવીએ થોડું અંગત અંગત,ટોળાનો પરિવેષ મૂકી વિસ્તરીએ થોડું અંગત અંગત. ખાલીપાનો દરિયો ઘૂઘવે આંખોના ઊંડા કોતરમાં,જામ દરદના ભરતાં ભરતાં ડૂબીએ થોડું અંગત અંગત. ફૂલોની રંગત છે આજે, રેશમ જેવી મહેક હવાની,કાંટાનો વિસ્તાર ભૂલીને ફરીએ થોડું અંગત અંગત. ચારે બાજુ દર્પણ મૂક્યાં, ચારે બાજુ ચહેરાઓ છે,મહોરાં-બુરખા ઓઢી લઈને ભૂલીએ થોડું અંગત અંગત.
આપે ન કો’ ઉધાર, તમારા ગયા પછી,આવે છે લેણદાર, તમારા ગયા પછી ! દરરોજ જોઉં છું હું ફિલમ ત્રીજા ખેલમાં,ના કોઈ ટોકનાર, તમારા ગયા પછી ! તેજીમાં કાલ જે હતી મંદીમાં આવી ગઈ,શૃંગારની બજાર, તમારા ગયા પછી ! ઘર-કામ કાજ વહેલો હું ઉઠતો’તો પણ હવે,મોડી પડે સવાર, તમારા ગયા પછી ! ‘બદમાશ’, ચોર, ગુંડા, લફંગા
