કલમ ખાબોચિયે બોળી અને દરિયા લખે છે તું, તને ખમ્મા !અરે ! ક્યા બાત કે ધખધખતા કાગળિયાં તરે છે તું, તને ખમ્મા ! ને સતનાં પારખાં જેવો ખૂણો ને ઝિલમિલાતી પાંચ આંગળીઓગઝલ જીવી જવાનો તું કે ઝળઝળિયાં પીએ છે તું, તને ખમ્મા ! શું મળશે ક્રોંચ શી ઘટના ને તારામાં પ્રગટ થાશે મહર્ષિજીરે કાગળના કિનારે
ન કૂંપળ, ન કળીઓ, ન કુસુમો, ન ક્યારો,સુગંધોને હોતો હશે કંઈ કિનારો? લતાકુંજમાં કેમ ગુંજે સિતારો?છે ભમરા? કે પાંખાળા સંગીતકારો? લળીને ઢળીને ટહુકા કહે છે‘તમે ક્યાંથી અહીંયાં? પધારો, પધારો !’ આ તોળાવું ઝાકળનું, તરણાંની ટોચેઅને મારા મનમાં કોઈના વિચારો…. મને જોઈને ઘાસ હળવેથી બોલ્યું,‘જરા આમ આવો, પગરખાં ઉતારો.’ ~ ઉદયન ઠક્કર મને જોઈને ઘાસ હળવેથી
ખોટાને પરાજ્ય પોસાતો નથી, સાચાને પોસાય છે.. ** પરમાનંદના અવિરત વિસ્ફોટ સમી આ પુષ્પોની વૃષ્ટિ કરનારો ફૂવારો ક્યાં હશે ? ** પ્રત્યેક બાળક એવો સંદેશો લઈને આવે છે કે ભગવાને હજી માણસને વિશે આશા ગુમાવી નથી. ** તણખલું પોતાને સંગ ધરતી પર ઘાસની ભીડમાં શોધી લે છે, વૃક્ષ પોતાનું એકાંત આકાશમાં ખોળે છે. વસંત પરીખ ‘રવિ
જતા શ્વાસ હાંફી, જતો જીવ થાકી, છતા દોડવાનું નિરંતર રહ્યું છેઅડું ના અડું ત્યાં સરી જાય છેટું, સદા સુખથી વેંત અંતર રહ્યું છે. ઉબાતા વિલાસો, કૂડા રંગ રાગો, લીલેરા અભાવો. રૂપાળી સજાઓનથી સ્વર્ગ ને સ્વર્ગ એક જ અહિયા જુઓ નર્ક એની સમાંતર રહ્યું છે લખું શું નવું? કે લખ્યા છે તમોએ, ફૂલો, લાગણી. આંસુઓ કાવ્ય
કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યોમમતા રૂવે જેમ વેળુમા વીરડો ફૂટી ગ્યો છબતો નહીં જેનો ધરતી ઉપર, પગ ત્યાં થીજી ગ્યો,ડુંગરા જેવો ઉંબરો એણે માંડ રે ઓળંગ્યો બાંધતી નહીં અંબોડલો બેની, ઇ મર ને છૂટી ગ્યો,રાહુ બની ઘુંઘટડો મારા ચાંદને ગળી ગ્યો આંબલીપીપળી ડાળ બોલાવે હે બેના એકવાર હામું જોઅરે ધૂમકા દેતી જે ધરામાં
આભાર માન કૈંકને દુર્લભ છે શ્વાસો, ને મફત વહેતી હવાશ્વાસ તારાથી સહજ લેવાય છે ? આભાર માન. કૈંકને મૃત્યુથી બદતર છે પરિસ્થિતી અહીંટૂંકમાં બહેતર જીવન જીવાય છે, આભાર માન. કૈંકને દૃષ્ટિ નથી ન કૈંક જોતાં ધૂંધળુંઆંખથી ચોખ્ખું તને દેખાય છે ? આભાર માન. જ્ઞાનતંતુની બીમારી ને હૃદયની કોઈનેઆ જગત સ્પર્શાય છે ? સમજાય છે ?
સૂર્ય જેવું બળ લઈ ઊભા છીએઆભનું અંજળ લઈ ઊભા છીએ. એક સપનું આવશે એ રાહમાંરેશમી આ સળ લઈ ઊભા છીએ. યાદ કે એ ભ્રમ હશે પગરવ વિશેભાંગતી અટકળ લઈ ઊભા છીએ. કેટલા છલછલ હતા સંબંધ સૌસાવ ખાલી તળ લઈ ઊભા છીએ. દોટ મૂકે રોજ આથમવા ભણીજીવવાનું છળ લઈ ઊભા છીએ. છે કવચ ને કુંડળો પણ
ફૂટપાથની ધારે રાતે સાવ ભૂખ્યા સૂઈ ગયેલા બાળકની આંખોમાં કેવાં સપનાં આવતાં હશે, ખબર છે ? એના સપનામાં પરીઓ આવી બરાબર સિન્ડ્રેલાની વાર્તાની જેમ જએમને નવાં નક્કોર કપડાં પહેરાવી પિઝા-બર્ગર-પેસ્ટ્રી એવું ખવડાવી જતી હશે ? કે પછી સવારે જ એની ઉંમરના બાળકને એની મમ્મી સાથે હસતું-રમતું જતાં જોઈને એના મનમાં જે કલ્પના ચાલેલી એવું જ
મળતાં મળી ગઈ મોંઘેરી ગુજરાતગુજરાત મોરી મોરી રે.ભારતની ભોમમાં ઝાઝેરી ગુજરાતગુજરાત મોરી મોરી રે. સાબરનાં મર્દાની સોણલાં સુણાવતી,રેવાનાં અમૃતની મર્મર ધવરાવતી,સમદરનાં મોતીની છોળે નવરાવતી,ગુજરાત મોરી મોરી રે. ગિરનારી ટૂકો ને ગઢ રે ઈડરિયા,પાવાને ટોડલે મા’કાળી મૈયા,ડગલે ને ડુંગરે ભર દેતી હૈયાં,ગુજરાત મોરી મોરી રે. આંખની અમીમીટ ઊમટે ચરોતરે,ચોરવાડ વાડીએ છાતી શી ઊભરે !હૈયાનાં હીર પાઈ
હે નાથ, જેમની પાસે તારા સિવાય સર્વ કાંઇ છે તેઓ, જેમની પાસે તારા સિવાય બીજું કશું જ નથી તેમની હાંસી કરે છે. ** સાગર જેમ પૃથ્વીને ઘેરી વળેલો છે તેમ હે નારી તારા આંસુની ગંભીરતા વડે તું સંસારના હૈયાને ઘેરી વળેલી છે. ** સૂર્યનો પ્રકાશ મને સ્મિત વડે વધાવે છે. વર્ષા, તેની વિષાદમય બહેન મારા
