વસીને બારસાખે પાંગરી છું હું ફક્ત વરને નહીં, ઘરને વરી છું હું કહે, એથી અનેરું સુખ શું હોવાનું? તું પણ છે સાંવરો, ને સાંવરી છું હું! લખી લીધા લલાટે લાભ ને શુભ પણ, સ્તવનનો સૂર છે તું, ઝાલરી છું હું નથી આ પાર કે તે પાર, તો ક્યાં છું? પળેપળ આ વલયમાં વિસ્તરી છું હું
છંદ – વસંતતિલકા (શેકસ્પિયરશાયી સોનેટ) વાતો સમીર વીંઝતો અતિ ઉષ્ણ જ્વાળા આદિત્ય આગ ઝરતો અરિ-આંખ કા’ઢે. પૃથ્વી તણાં રજકણો શમશેર ભાસે દાઝે બધાંય જન આ અસુરી પ્રતાપે. વૃક્ષો પસારી લીલુડી રમણીય છાયા શાતા પમાડી સહુને કમનીય ભાસે વારિ નદી, સર તણાં, સઘળાં વહે છે નીલાં, રસાળ, મનની તરસો છીપે છે. ઉદધિ સમાવી ઉરમાં સઘળા વિતાપો
(શિખરિણી) નથી જોયો આવો : અસુર સમ દુષ્કાળ નયને ; મુઓ રાકાંસી થ્યો ! અવિરત કથે આંસુ સહુના. નથી દાણો-પાણી, નજર પડે ન ઘાસ અમથું અબોલા જીવોને અઘટિત પળે મોત ભરખે બિચારાં બચ્ચાં તો મૃત જનનીના સ્તન મુખમાં લઈને છાતીએ લસલસ લસે પેટ ભરવા પરંતુ ક્યાં જાણે ? નિજ જનની છે મોત શરણે પછી માતા
થેલીનું કેવું રૂપાંતર થાય છે,ચોપડી ભરવાથી દફતર થાય છે ! એક પડછાયો અહીં બેઠો રહ્યોબાંકડાને આજ કળતર થાય છે ! શીખવા મળતું નથી સંસારમાંમાના ખોળામાં જે ભણતર થાય છે ! એક તાકાના જ છે સંતાન પણએક ખાપણ, એક ચાદર થાય છે ! અર્થ ત્યારે રાખ હોવાનો સરેક્યારીમાં નાખો તો ખાતર થાય છે ખપ પડે છે
મારો શાકવાળો ઘણો સારો છે દરરોજ સવારે મને સ્મિત સાથે નમસ્કાર કરે છે પછી જ ભાવની કડાકૂટ આદરે છે ક્યારેક એના વટાણા સડેલા હોય ટામેટાં વધારે પડતાં પાકી ગયાં હોય એના ત્રાજવાનું પણ બહુ ઠેકાણૂ ન હોય પણ એ એના ઘરની વાતો કરે અને મુલાયમ રીતે જાણી લે કે મારું તો બધું ઠીકઠાક છે ને
ચાલો થોડુંક્ હસીએઘણું ઘણું ભાઇ ઘણું જ રોયાચાલો થોડુંક્ હસીએ….થઈ શકે તો હોઠ ઉપર મુસકાન બનીને વસીએ મારો તારો કે પેલાનો નથી કોઈનો વાંકનાનો કે મોટો પણ સૌને લાગ્યો છે તો થાકમુઠ્ઠી મુઠ્ઠી નીરાંતના બે શ્વાસ મળે તો શ્વસીએચાલો થોડુંક્ હસીએ….. નથી કુહાડી થવું કોઇની નથી જ બનવું હાથાનથી ડ્હોળવી ભાષા નિર્મળ નથી કૂટવા માથાબની
ઉદાસી આ સૂરજની આંખે ચડી છે,તમારા વિના સાંજ ડૂસકે ચડી છે. મને ઉંબરે એકલો છોડી દઈને,હવે ખુદ પ્રતીક્ષા ઝરૂખે ચડી છે. તમે નામ મારું લખ્યું’તું કદી જ્યાં,મધુમાલતી એ જ ભીંતે ચઢી છે. જરા ગણગણી લઉં તમારી સભામાં,ભૂલાયેલ પંકતિઓ હોઠે ચડી છે. ~ ભગવતીકુમાર શર્મા 31.5.21 કાવ્ય : ભગવતીકુમાર શર્મા સ્વર : સત્યેન જગીવાલા સંગીત :
બંધ સાંકળ સ્હેજ ખખડાવ તો સાચો કહુંતું હૃદયના બારણાં ખોલાવ તો સાચો કહું. જઇ હિમાળે હાડ ગાળી નાખવા સ્હેલા જ છેજિંદગીના જંગમાં જો આવ તો સાચો કહું તું પરીક્ષા કાયમી લીધા કરે, દે તો ખરોદીપ પાણીમાં અહીં પ્રગટાવ તો સાચો કહું ચોપડીના ચાર પાનાઓ ભણાવે થાય નહિઅર્થ ટહુકાનો જરા સમજાવ તો સાચો કહું કોઇની પણ
ખેંચતું કાયમ મને ગઇકાલમાં એક આંસુ એવું છે રૂમાલમાં. રૂબરૂ તું આવ, કર ઉપચાર કૈંક તેં જ ચીપકાવી ઉદાસી ભાલમાં. સૂર્ય ઊગ્યો છે છતાં કલરવ નથી પંખીઓ શું ઉતર્યા હડતાલમાં ? એક તારી યાદનું કૈં ના થયું મેં ચણી દીધું ઘણું દીવાલમાં. આવ, તારી જિંદગી અજવાળી જા સૂર્ય મૂકું છું શબદના ફાલમાં. – જિતેન્દ્ર પ્રજાપતિ તેં જ
