ધરતીય મૌન છે અને આકાશ મૌન છે દરિયો ભલે ને ઘૂઘવે, ખારાશ મૌન છે. હોવાનો અર્થ અન્યને સમજાવતો રહ્યો મારી હયાતીનો ખરો અહેસાસ મૌન છે. ઊભાં છે એક પગ ઉપર વર્ષો સુધી અડગ વૃક્ષોની સાધના તો સરેરાશ મૌન છે. પૂનમ અને અમાસમાં સ્થાપે છે સામ્યતા અંધાર મૌન છે અને અજવાસ મૌન છે. વાતાવરણની સ્તબ્ધતા સંભળાય
સમાતા નથી નામ ઇતિહાસ પાને,જરા મોટો કરશો હવે હાંસિયાને ? ઉભો ખાલી ખીસ્સે ભરેલા બજારે,ઉપડતા નથી પગ ઘરે પણ જવાને. બધા પાત્ર મનમાં વસી જાય ત્યારે,બરાબર એ અટકાવવાનો કથાને. જણાવીને અંગત કહો કાનમાં એ,હકીકત જે પહોંચાડવી હો બધાને. ઉદાસીની પાસેના ગલ્લે ઉભા રહી,ઘણી ભીડ જોઈ ખુશીની દુકાને. – કુણાલ શાહ પ્રથમ શેરમાં જ ગજબનો કટાક્ષ છે,
તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ?તમને યે મૉજ જરી આવે તે થયું મને ! STDની ડાળથી ટહૂકું….. હૉસ્ટેલને ? … હૉસ્ટેલ તો ફાવે છે…. જેમ કે કાંટામાં સચવાતું ફૂલતોય એ તો ઊઘડે છે… રંગભર્યું મહેકે છે…. ડાળખીમાં કરે ઝૂલાઝૂલ.ફાગણના લીલાકુંજાર કોઈ ઝાડવાનું પાન એમ થાય નહીં સૂકું……..તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ? મમ્મીબા જલસામાં ?…બાજુમાં
મારો તો કાયમ આ રીતે દા’ડો ભરાય છે હું થાઉં છું ખાલી અને ખોબો ભરાય છે. એને ફિકર પાણીની ક્યાં સ્હેજે રહી હવે ! ચીસોથી એના ગામનો કૂવો ભરાય છે. અંગત અદાવત આંસુ સાથે થાય છે પછી જયારે ઉછીના સ્મિતથી ચહેરો ભરાય છે. એ કોળિયો સમજી ગળી જાતી ભલે મને તારી ગલીના પેટનો ખાડો ભરાય
મોટી મોટી વાત ન કર હેઠો ઉતર ઊંચો નીચો સાદ ન કર, હેઠો ઉતર. કૈંક જન્મોના ઋણોથી સાથ મળ્યો ખાલી ખોટ્ટો વાદ ન કર, હેઠો ઉતર. વહેંત ઊંચી કામનાઓ જાગે જ્યારે આભ ઊંચો વાર ના કર, હેઠો ઉતર. માંડ મળે જો હાથમાં મનગમતી રેખા જિંદગી તારાજ ન કર, હેઠો ઉતર. જોયાં શમણાં ભાર વિના ખુલ્લી આંખે
चाँद से लिपटी हुई सी रात है पर तू नहींફૂલના હોઠે ય તારી વાત છે, પણ તું નથી આપણાં બન્નેનાં અશ્રુઓ અલગ ક્યાંથી પડેहर तरफ बरसात ही बरसात है पर तू नहीं है जमीं बंझर मगर यादों की हरियाली भी हैપાનખરમાં રણ બન્યું રળિયાત છે, પણ તું નથી मौसम ए बारिश में कश्ती को डुबोना
બધાં ખ્વાબ ખૂટયાં સમી સાંજ વેળાપછી શ્વાસ તૂટ્યા સમી સાંજ વેળા. ડગર, ઘર, નાગર સાવ સૂનાં અમારાંબધા દેવ રૂઠયા સમી સાંજ વેળા. અમસ્તું નથી દર્દ મારા કવનમાંઘણા ઝખ્મ ઘૂંટયા સમી સાંજ વેળા. અમારાં હતા પણ થયા ના અમારાઅમોને જ લૂંટયા સમી સાંજ વેળા. અચાનક વળી વાદળી એક વરસીનવાં પાન ફૂટયાં સમી સાંજ વેળા. અગમ ખુશ્બુથી
🥀 🥀 આ નભ ઝૂક્યું તે કાનજી ને ચાંદની તે રાધા રેઆ સરવર જલ તે કાનજી ને પોયણી તે રાધા રે આ બાગ ખીલ્યો તે કાનજી ને લ્હેરી જતી તે રાધા રેઆ પરવત-શિખર કાનજી ને કેડી ચડે તે રાધા રે. આ ચાલ્યાં ચરણ તે કાનજી ને પગલી પડે તે રાધા રેઆ કેશ ગૂંથ્યા તે કાનજી
ગરજતા મેઘ, ગાતાં વાદળાં ઘનઘોર આવ્યાં છે,નવાં કૈં ગીત લઈને કેટલા ટાગોર આવ્યા છે. હતું નભ સાવ ખાલીખમ, અડકતા પીંછી વાદળની,થયું એ વહાલનો કાગળ, આ એવા પ્હોર આવ્યાં છે. પડે માથે ને ચમકાવે, મને વિહ્વળ કરે છાંટા,પહેરી મેઘ-ધનુનાં વસ્ત્ર એ ચિત્તચોર આવ્યા છે. મને આ ચૂપ ભાળીને, ફરી ગાતો કરી દેવા,પવન, વરસાદ, વાદળ, વીજ, ચારેકોર
અહો! મોરપીંછ-મંજીરા વાગે છેક્યાંક મીરાંબાઈ હોય એમ લાગે છે હું તો સપને સૂતી સપને જાગીક્યાંક ગિરિધર ગોપાલધૂન લાગીસૂર મારા ઊંડાણને તાગે છેક્યાંક મીરાંબાઈ હોય એમ લાગે છે હું તો મુખડાની માયામાં મોહી પડીઆંખ હસતાં હસતાં વળી રોઈ પડીકોઈ શ્વાસે પાસે દૂર ભાગે છેક્યાંક મીરાંબાઈ હોય એમ લાગે છે. – પન્ના નાયક પન્ના નાયક એકમાત્ર એવા કવયિત્રી છે
