સાથે છે પણ અળગાં લાગે માણસ વચ્ચે પડદા લાગે. દર્પણની આદત છે ભૂંડી અવળા છે તે સવળા લાગે. સ્વીચોમાં મોસમ અટવાણી તડકાને શીતળતા લાગે. થોડો અમથો ગોળ કરી દે પથ્થરને ઈશ્વરતા લાગે. કિસ્મત જો સાથે ના હો તો પાણીમાં પગ બળતા લાગે. બાળકના પ્રશ્નોની સામે જીભે લોચા વળતાં લાગે. મંદિરમાં માથું અફળાયું લોકોને શ્રીફળતા
દરિયાના મોજાં કંઈ રેતીને પૂછે,તને ભીંજાવું ગમશે કે કેમ ? એમ પૂછીને થાય નહીં પ્રેમ…. ચાહવા ને ચૂમવામાં ઘટનાનો ભેદ નથી, એકનો પર્યાય થાય બીજું;આંખોનો આવકારો વાંચી લેવાનો, ભલે હોઠોથી બોલે કે, ખીજું ?ચાહે તે નામ તેને દઇ દો તમે રે ભાઇ અંતે તો હેમનું હેમ;એમ પૂછીને થાય નહીં પ્રેમ….. ડગલે ને પગલે જો પૂછ્યા
દીવો કરજો આભથી આ પરબારું આવ્યું દીવો કરજોલ્યો ગાઢું અંધારું આવ્યું દીવો કરજો પીડા જેવું ઝાંખુ ધુમ્મસ ફેલાયું છેઆવ્યું તો અણધારું આવ્યું દીવો કરજો. ભીંતોને ભેટીને ઊભા છે પડછાયાઓકોણ અહીં નોંધારું આવ્યું દીવો કરજો. આખો’દી પગ વાળી બેઠું જે આંખોમાંસૂરજ ડૂબ્યે બારું આવ્યું દીવો કરજો. શબ્દો ચગળીને ઊડતું આ મૌનનું પંખીલ્યો પાછું ઘરબારું આવ્યું દીવો
સાવ રે ગારાની મારી કાચી રે ભીંત; હજી ચોમાસું ચાર વેંત છેટું.ધસમસતાં પાણીની ઝાઝેરી પ્રિત; હજી ચોમાસું ચાર વેંત છેટું. છાતીના થાળા પર ફણીધર નાગ; અને રાત જાણે ભમ્મરિયો કૂવો.ડાકલાં વગાડી મારી અંદરના ઝોડને; જીવતું કરે કોક ભૂવો.ભર રે ચોમાસે મારી કાયાને ઠારવા; આય ને આકાશ જરા હેઠું હજી ચોમાસું ચાર વેંત છેટું. નથ્ય દલમાં
સમજણનું પહેર્યું મેં વસ્તર, મોં પર વાસ્યું તાળું.ઈચ્છાના ઉઝરડા ઢાંક્યા, અંદર બસ અંધારુ. કોને જઈને કહેવી સૈયર આ તો કાળી પીડ,અંગ અંગને કોરી ખાતી જેમ ઝાડને તીડ !હૈયે નકરા સોળ ઉઠ્યા છે, કોને જઈ દેખાડું? તેં કીધું’તું થોડા દિવસો રહીશ મારી અંદરહાય ઉદાસી ! તું તો લાવી ડૂમા કેરો સમદર !ઉપરથી દીધાં તેં આંસુ કહીને
એવો આવ્યો રે આવ્યો રે અસવાર…. જેના હાથમાં રમે છે મારા મનની ઘૂઘરીઓ !જેના ઢોલથી ઝબુકે મારા પગની વીજળીઓ !એવો આવ્યો રે આવ્યો, અસવાર રે,હું એની ડમરીની ધૂળ બની જઉં, એ તાલ દે અને હું તાલી દઉં ! એણે મૂંગા ભૂંગામાં પાડી ધાડ રે !એણે મીઠાના રણમાં વાવ્યું ઝાડ રે,એણે સપના રાંધ્યા હું બેઠી ખઉં,એવો
એક રમકડું લઈ મનગમતું, માના ખોળે હસતું-રમતું,મીઠાં હાલરડાં સાંભળતુંમાની સામે જોતું જોતુંબાળક ઊંઘી જાયમને તો સુખ એમાં દેખાય. ભાર ભરેલાં દફતર ખાખીએક દિવસ ખૂણામાં નાંખી,નિશાળમાં પણ છુટ્ટી રાખીભાઈબંધો સૌ થઈ ઉઘાડા ભરવર્ષામાં ન્હાયમને તો સુખ એમાં દેખાય. ઈચ્છાઓ લઈને ઊભેલી,એક છોકરી પ્રેમે-ઘેલી,નિશ્ચિત સ્થાને પહોંચી વહેલીપ્રેમીનેજોતાંની સાથે આછેરું મલકાયમને તો સુખ એમાં દેખાય. એક દિવસ મા
ए मालिक तेरे बंदे हम, ऐसे हो हमारे, करमनेकी पर चले और बदी से टले,ताकि हंसते हुए निकले दम…. ये अंधेरा घना छा रहा, तेरा इंसान घबरा रहावो रहा बेखबर, कुछ न आता नजर, सुख का सूरज छिपा जा रहाहै तेरी रोशनी में जो दम,तो अमावस को कर दे पुनमनेकी पर चले और बदी से
સતત ડહોળાતી ઘટનામાંથી નીતર્યા જળ સુધી પ્હોંચ્યાબિલોરી કાચ જેવી પારદર્શક પળ સુધી પ્હોંચ્યા બીડેલાં દ્વાર વરસોથી નથી થઇ ખોલવાની ઇચ્છાનહીંતર હાથ તો કૈં વાર આ સાંકળ સુધી પ્હોંચ્યા અકારણ ત્યાંથી ઓચિંતા અમે પાછા વળી ચાલ્યા,કદી પ્હેલી વખત જ્યાં ગમતીલા એ સ્થળ સુધી પ્હોંચ્યા તને પામી જવા હર એક સત્યોની ક્ષિતિજ તોડી-પછી પ્હોંચીને જોયું તો રૂપાળા
આંખ ખુલતાવેંત સામે એ જ આવે,એવી ક્ષણ જીવન મહીં ભાગ્યે જ આવે. એમ આવે સટસટાસટ યાદ એની,જેમ સિગ્નલ આવતાં મેસેજ આવે. બેઉને, બન્નેની, એ પણ એક સરખી,હોય લત, સાચી મજા ત્યારે જ આવે. એટલા હકથી પધારે આપદા કે-જાણે મામાના ઘરે ભાણેજ આવે. આમ લાવી ના શકો એને પરાણે,આ ગઝલ છે, એ તો સ્વેચ્છાએ જ આવે.
