હાલો આકાશ કરો ખાલીવરસવા માટે બોલાવ્યા’તા તમને ને દીધા કરો છો હાથતાલી ?હાલો આકાશ કરો ખાલી ખિસ્સામાં ટીંપાની ત્રેવડ ન્હોતી તો પછી વાદળ થઈ આવ્યા શું કામ ?ખાલી અંધારવાનું નાટક ભજવાય એવું ચોમાસું લાવ્યા શું કામ ?ઉપરથી અમને’ય પણ ખખડાવી નાંખીને ક્યો છો કે સંસદ ક્યાં ચાલી ?હાલો આકાશ કરો ખાલી દરીયો તો અમૃતના દયે
મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા…મારી વે’લ શંગારો વીરા, શગને સંકોરોરે અજવાળાં પહેરીને ઊભા શ્વાસ !મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… પીળે રે પાંદે લીલા ઘોડા ડૂબ્યા;ડૂબ્યાં અલકાતાં રાજ, ડૂબ્યાં મલકાતાં કાજરે હણહણતી મેં સાંભળી સુવાસ !મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… મને રોકે પંછાયો એક ચોકમાં;અડધા બોલે ઝાલ્યો, અડધો ઝાંઝરથી ઝાલ્યોમને વાગે સજીવી હળવાશ !મારી આંખે કંકુના
તારે રે દરબાર મેઘારાણા!કોણ રે છેડે ઓલા ગેબી વીણાના તાર? વીજ નાચે એનું નવલું રે નર્તન, રૂપરૂપનો અંબાર;વાદળીઓના રમ્ય તારે ઝાંઝરનો ઝણકાર!… તારે રે દરબાર! સાગરસીમાડે કો’ ગાતું રાગ મેઘ મલ્હાર;પૂછે પ્રકૃતિ કઈ દિશામાં સંતાડ્યા શૃંગાર? શ્રાવણના શૃંગાર!…. તારે રે દરબાર! – ભાસ્કર વોરા કાવ્યપ્રેમીઓ અને સંગીતપ્રેમીઓએ આ ગીત ન સાંભળ્યુ હોય એવું બને ?
આંખના ને આભના બંને અલગ વરસાદ છે :કોણ ક્યારે કેટલું વરસ્યું હવે ક્યાં યાદ છે ? શોધવા નીકળો તમે ટહુકો અને ડૂસકું મળે,શક્યતાના દેશમાં પણ કેટલા અપવાદ છે ! સ્વપ્ન મારી પાસ આવીને સતત કહેતું રહ્યું,ચંદ્ર રાત્રિએ કરેલો સૂર્યનો અનુવાદ છે. શબ્દની પેલી તરફ કોલાહલો કોલાહલો,મૌનનો કંઈ આ તરફ કેવો અનાહત નાદ છે ! પર્ણથી મોતી ખર્યાની વાયકા ફેલાઈ’તી.વૃક્ષને
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી, વાગડમાં મ દેજો રે સૈવાગડની વઢીયારણ સાસુ દોહ્યલી રેસૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચીદાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી દીએ દળાવે મુને, દીએ દળાવે મુને, રાતલડીએ કંતાવે રે સૈપાછલે તે પરોઢીએ પાણી મોકલે રેસૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચીદાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી ઓશીકે ઈંઢોણી વહુ, ઓશીકે ઈંઢોણી
કોઈને આમ સમજાયો, કોઈને તેમ સમજાયો,અઢી અક્ષર હતા તોયે ન પૂરો પ્રેમ સમજાયો. જીવનનો દાખલો કોનો હશે સાચો, ખબર ક્યાં છે ?ગણી નાખ્યો હતો સૌએ સ્વયંને જેમ સમજાયો. સદીઓથી ખીલા ફરતે હજી ચક્કર લગાવો છો,ભલા માણસ ગતિનો અર્થ તમને એમ સમજાયો ? તમે આનંદને જોતા રહ્યા અવસાદની આંખે,અમંગળ પત્ર વાંચ્યો મેં તો કુશળક્ષેમ સમજાયો. યુગોની
દૂર જવાનાં કોઈ બહાના લાખ ધરે છેને મારી ધીરજની કાયમ રાખ કરે છે. બાકી ક્યાં છે ! આ કાયામાં કોઈ ચેતનકોઈને જોવા ખાલી બે આંખ ફરે છે. વૃક્ષ કને સમજું સમજણનો દીવો રાખીએનાં સપનાની સો લીલી શાખ હરે છે પ્રણ લેજો ચાતક જેવું, પરવાના જેવુંકમજોર મહોબતને ખાટી દ્રાખ વરે છે આશાને જલ્દી મરવા ના દેજો
હું બુદ્ધને શરણે નહીં જાઉંબુદ્ધ મને મારાં દુઃખોનું ભાન કરાવે છેહું અ-બુધને શરણે જઈશએ મને મારા સુખનો ખ્યાલ આપશે હું ધર્મને શરણે નહીં જાઉંધર્મ જાતજાતનું ભૂસું ભરીમને ભારેખમ બનાવે છેહું અ-ધર્મને શરણે જઈશએ મને હળવો ફૂલ રાખશે હું સંઘને શરણે નહીં જાઉંસંઘ મારી વાણીને છિનવી લેશેહું જંગને શરણે જઈશજંગમાં મારું પોતાનું શસ્ત્ર, પોતાનો હોંકારો હશે.
જો ખરેખર પ્રેમ છે તો જાવ ‘ને હાંસલ કરો,ઘુંઘરૂની જાત પર જાદુ કરી પાયલ કરો. પ્રેમમાં કંઈ ખાસ કરવાનું કશું હોતું નથી,જેમણે ઘાયલ કર્યા છે, એમને ઘાયલ કરો. હોય હા, તો સ્હેજ બસ માથું હલાવો, કાં પછી‘ના’ લખીને સહી કરો ‘ને વાત રદબાતલ કરો. આ જગત પાગલ ન લાગે તો પછી કહેજો મને,કોઈ પણ વાતે પ્રથમ
ગઝલ લખુ છું, હૃદય પર તો ભાર હોવાનો,ઉદાસી એટલે તારો વિચાર હોવાનો. પ્રથમ નજરની રમત છે, નિખાર હોવાનો,જુદાઇ હો કે મિલન માત્ર પ્યાર હોવાનો. પ્રવાહ સીધી ગતિનો છે જિંદગી નહીંતર,નજર જો ભટકે વિષાદો જ સાર હોવાનો. સમયની આંખમાં આંખોને મેળવી રાખો,રહે બેપરવાઈ ત્યારે પ્રહાર હોવાનો. જગતના લોક તો પળમાં જ તારવી લે છે,અધરની ચુપકીદી દુઃખનો
