આ હવામાં ક્યાંક તારી ગન્ધ છેતું નથી એ પણ સમયનો રંગ છે. હું શ્વસું કેવળ તને પાગલ થઇશ્વાસમાં એથી ધબકતો છંદ છે. આ પ્રતીક્ષાને મળે લાંબી ક્ષણોઓ સમય ! બદનામ તારો વંશ છે. આંખના ઝાકળ હવે ક્યાં બેસશે ?પાનખરની ચાલમાં પણ કંપ છે. ભીડમાં દોડ્યા કરું છું એકલીઆ વિરહ તારા સુધીનો પંથ છે… ~ રન્નાદે
આ શી ઊંડી રજની આજની ભણે ઊંડા ભણકાર! ઘેરી ગુહા આકાશની રે માંહિ સૂતો ઊંડો અન્ધકાર,ઊંડા ડૂબ્યા નભતારલા કંઈ ગૂઢ સન્દેશ વ્હેનાર રે;આ શી ઊંડી રજની! શાન્તિપૂર રેલી રહ્યું રે ઊંડું, અદભુત સહુ ઠાર,એ પૂરને ઝીણું ઝીણું હલાવી છાનો અનિલ રમે સુકુમાર રે;આ શી ઊંડી રજની! ડૂબી ઊંડી એ પૂરમાં રે તરુવરકેરી હાર,મોહમન્ત્રથી મૂઢ બની
આભમાં મ્હોર્યાં જળનાં મોટાં ઝાડ !ક્યાંય નહીં કો નદી અને ક્યાંય નહીં કો પ્હાડ !ઘૂમરી લેતા વાયરા સાથે ફરતાં એનાં મૂલ,સહજ લહર ઠરતાં સુગંધ ઝરતાં ઝીણાં ફૂલ,ધરતી સાથે પ્રીત એવી કેખરતાં થોડાં, ખરતાં ક્યારેક ગાઢ ! ડાળ ભરેલાં પાન એવાં ત્યાં કોઈ રહે ના પંખી,એટલે સકલ સૃષ્ટિ એણે ઉરથી ઝાંઝી ઝંખી !ઝંખના મારી એટલી કે
સોનેટ છંદ-શિખરિણી અહો,આપ્યું છે કૈ, શબદગણ ખીલાવી જીવને, અમે શીખીને સૌ, ગહનતમ વેગે ગતિ કરી, સપાટી રાખીને,અનુભવપણે રોજ લખતી, અજાણ્યે કે જાણે,ઉદર ભીતરે ધાક પડતી, સદા ચાલું ધીમે,ધરપતની દોરી મુલવતી, પચે ના જૂઠ્ઠાણું, ડગમગ થતું આખું પલળું, તમે સત્યો સીંચ્યા,સદગુરુ બની પાઠ શીખવ્યાં, પતાકા લ્હેરાવી,પરમ વર આપી શિખરની, લખું, ઘુંટૂ,ચેકું, ધખધખ ધખે શ્વાસ અઘરાં, કદી
આભ સામે તાકવાની આદતો પડતી જશે;રાત આખી જાગવાની આદતો પડતી જશે. આપ મારી જેમ થોડું જીવવાનું રાખજો;જાતને બસ માપવાની આદતો પડતી જશે. છે શરત બસ એટલી કે છોડવાનું નહીં કદી;હારને પડકારવાની આદતો પડતી જશે. સાથમાં જે પ્રેમથી ગાળી હતી ને આપણે;એ ક્ષણોને માણવાની આદતો પડતી જશે. ચાહવાની ચાહ રાખી ને જરા જોઈ જુઓ;દર્પણોને ચાહવાની આદતો
પ્રેમના મારગમાં રાહ તારી જોઈનેથાકી ગયું છે દિલ આ ……….. તને કોણ કરે પ્રેમ હવે.. જા… એકલામાં મારી તું હાજરીને ઝંખેને હાજરીમાં પાળે એકાંતલોકોથી જાણ્યું કે ઘણીવાર તું મારી યાદમાં કરે છે કલ્પાંતમનથી તો ફૂલોની ઝંખના કરે નેતોય પકડે છે કાંટો તું કાં? …….. તને કોણ કરે પ્રેમ હવે… જા… પહેલા તો ચોરીથી સામું જુએને
ધરતીમાં ઊંડે, આભમાં ઊંચે ગયો હશેએમ જ તો કોઈ માનવી પુષ્પિત થતો હશે જંગલનું વૃક્ષ પાઠવે છે શહેરી વૃક્ષનેપાણી ઘણું છે વનમાં, ત્યાં તડકો ઘણો હશે આતુર થઈને સૂંઘી વળે નાનાં છોડવાંએનાય નામે કોઈએ ટહુકો લખ્યો હશે ધબકે અવર-જવર છતાં એકાંત ના તૂટેઘરમાં કવિના વૃક્ષ સમો ઓરડો હશે સંગીત લીલું લીલું આ કાયમ નહીં રહેખખડાટ
તું મળે તો ઉજાસ થઈ જાશેઆંખનો પણ વિકાસ થઈ જાશે ચાલ તારા વિચારમાં આવુંએ બહાને પ્રવાસ થઈ જાશે એમ માનીને રોજ જીવું છુંકાલે દુનિયા ખલાસ થઈ જાશે એક દિ’ આ બધાં સ્મરણ તારાંમારી ગઝલોના પ્રાસ થઈ જાશે એને મંદિરની બ્હાર ના કાઢોખાલી ખોટો ઉદાસ થઈ જાશે – મિલિન્દ ગઢવી જેના પ્રેમમાં હોઈએ એના વિચારમાં કેટલી પળો
કોરોના કાવ્ય દાઢીએ લટકે છે mask,હવે દાઢીએ લટકે છે mask! બે ગજની દૂરી! ક્યાં છે જરૂરી? એ વાર્તા તો થઈ ગઈ છે પૂરી!Vaccineમાં શ્રદ્ધા રાખી ના સ્હેજે કે જલ્સામાં ના કૈં સબૂરી !કપમાં જરાક લઈ પીવાના જલ્સાનો મોંએ માંડ્યો છે સીધો flask !દાઢીએ લટકે છે mask !હવે દાઢીએ લટકે છે mask ! હાથમાંથી છૂટી ગ્યા
ઝૂલું છું જેમાં હું એ તારી ખાટ છે, માલિકસમસ્ત વિશ્વ બનારસનો ઘાટ છે, માલિક શિખર ઉપરના કળશ જેમ ઝગમગાવી દેકે મારા મન પે જમાનાનો કાટ છે માલિક નથી એ ખાલી થતી ભર ઉનાળે રાત તલકકે પાણિયારે મથુરાની માટ છે, માલિક હું તારો બંદો છું, એમાં જ ઓતપ્રોત રહુંઆ તારું દ્વાર ઈબાદતની હાટ છે, માલિક હું
