સિવાકાસિનાં મજૂરોની વેદના : જાગ્રત વ્યાસ ‘મધુકર (સૉનેટ, છંદ – મંદાક્રાંતા) લે પોટૅસિયમ કર પછી સલ્ફર સ્હેજ નાખ્યું બાળી નાખ્યું જીવતર અમે સૌ મકાનો ઉજાળી એના ભેગું દલન કરવા ચારકોલ ઉઠાવ્યું ઝંખ્યું અભ્યુદય જગતનું હાથ બે રોજ બાળી…. ઍલ્યુમિનિયમ તરત ત્યાં તે પછી તો ઉમેર્યું લૈ હાથોમાં તિમિર, સહુને રોશની નિત્ય આપી થોડું ટીટેનિયમ ચપટી એ મહીં
ચોઘડિયાંઓ જોતો રહેશે ચોઘડિયાંઓ જોતો રહેશેમાણસ તોયે રોતો રહેશે. સુખનો સૂરજ ઊગે તોયેદુઃખનો ડુંગર મોટો રહેશે. સંબંધોના સરવાળામાંઆગળ પાછળ ખોટો રહેશે. ફૂલોના રંગોને ચૂમેભમરો તોયે ભોંઠો રહેશે. દુનિયા આખી ભરચક માણસપણ માણસનો તોટો રહેશે. મિલકતમાં ‘ઉરુ’ મારી પાછળયાદો દેતો ફોટો રહેશે. ~ ઉર્વી પંચાલ ‘ઉરુ’ માનવીનો સ્વભાવ છે કે ગમે એટલું સુખ હોય તોય એ
પુત્રવિદાય : રસીલા કડીયા કંઇ કેટલીયે મંગળકામનાઓ અને આશિષવચનોને વાચા આપવી હતી તવ વિદાયટાણે કિન્તુ શબ્દો તો તારાય પહેલાં ઊડી ગયા ઉરસંચિત ઊર્મિઓને વહાવવી હતી નયનદ્વારેથી કિન્તુ એ બહાર આવે તે પહેલાં જ બાષ્પીભૂત બની તુષારરૂપે વસ્યા ધ્રુવપ્રદેશે. કિન્તુ બકુ અશ્રુ બન્યાં મારાં ભલે હિમકણ, નહીં પ્રેમ મારો. હા, થીજી જશે હવે નક્કી પ્રત્યક્ષ સાક્ષાત
આ બધું તારું જ છે,હા, બધું તારું જ છે. કાંઈ ના આપી કહ્યું,જા, બધું તારું જ છે. અહીં કશું તારું નથી,ત્યાં બધું તારું જ છે. સ્વર્ણનો ઢગલો કર્યો,ખા, બધું તારું જ છે. ‘સા’થી લઈને ‘સા’ સુધી (બીજો ‘સા’ તાર સપ્તકનો)ગા, બધું તારું જ છે. મારું છે કંઈ ? બોલને !ના… બધું તારું જ છે. – કિરણસિંહ
ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાંકે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં. ખટમીઠાં સપનાઓ ભૂરાં ભૂરાંકુંવારા સોળ વરસ તૂરાં તૂરાંઅમે ધુમ્મસના દરિયામાં એવાં ડૂબ્યાં.કે હોડી-ખડક થઈ અમને નડ્યાં. ક્યાં છે વીંટી અને કયાં છે રૂમાલ?ઝૂરવા કે જીવવાનો ક્યાં છે સવાલ? કૂવો ભરીને અમે એટલું રડ્યાંકે ખોબો ભરીને અમે મોહી પડ્યાં. ~ જગદીશ
માતાજીનો ગરબો માનો ગરબો રે , રમે રાજને દરબાર રમતો ભમતો રે આવ્યો કુંભારીને દ્વાર એલી કુંભારીની નાર તું તો સુતી હોય તો જાગ માને ગરબે રે રૂડા કોડિયાં મેલાવ માનો ગરબો રે , રમે રાજને દરબાર રમતો ભમતો રે આવ્યો સોનીડાને દ્વાર એલી સોનીડાની નાર તું તો સુતી હોય તો જાગ માને ગરબે રે
આંખ્યુંના આંજણમાં ફાગણનો કેફ આંખ્યુંના આંજણમાં ફાગણનો કેફ અને અંબોડે કેસુડો લાલ;રંગ ને સુગંધના સરવરિયે સંગ સંગ સાંવરિયા રમવાને ચાલ ! આવતા ને જાતા આ વરણાગી વાયરાએ મચાવ્યાં છે ઝાઝા તોફાન;ભૂલીને ભાન ભંવર ભમતો ભમે છે આજ પુષ્પોના અમરતને પાન.આંબલિયે બજવે છે કોકિલ બાંસુરિયા અંતરને ઊંડે ઉછાળ;રંગ ને સુગંધના સરવરિયે સંગ સંગ સાંવરિયા રમવાને ચાલ
જૂઈ : પ્રહલાદ પારેખ સાગરની ચાદર ઓઢીને સૂરજ જ્યારે પોઢી જાય,ભટૈરિયાં શા તારલિયા લઈ ચંદા આભે રમવા જાય,ખીલે છે જૂઈ ત્યારે, તેને ગમતું અંધારે. માનવ આ દુનિયાને છોડી સ્વપ્નોને સંસારે જાય,સમીર કેરી હેરે જ્યારે ફૂલો ધીમાં ઝોલાં ખાય,જૂઈ જતી રમવા ત્યારે, તેને ગમતું અંધારે. પવન તણી સંગાથે રમતી કોઈ વેળ સંતાકૂકડી;સંતાતી એ, ને આવીને વાયુ
જાત સાથે રોજ જાત સાથે રોજ રોજ લડ્યા જ કરીએનવા નવા આપણે જડ્યા જ કરીએ. પળમાં તે ઝૂંપડી ને પળમાં પહાડઇમારતો એવી એમ ઘડ્યા જ કરીએ. વાતને કે નાતને કે પછી જાતનેએમ ઝંઝાવાત થઇ નડ્યાં જ કરીએ. બે આંસુથી ક્યાં હવે ગમ છુપાય છેનદી બનીને ચાલને રડ્યા જ કરીએ. ઉઘાડી બારી બહાર જવાબ તે જિંદગીપ્રશ્નોની
વંદનીય યોગેન્દ્ર વ્યાસ – ભગીરથ બ્રહ્મભટ્ટ વંદનીય યોગેન્દ્ર વ્યાસભાષાની ભીતરમાં જઈને તમે કર્યો નિવાસ……. ધ્વનિ નામનો સિક્કો લઈને ગુર્જર ગામે ફર્યાવાકદેવીના ચરણે જાવા પંડિત પગલાં ભર્યાશબ્દો અર્થો ક્યાં જઇ કરશે પોતીકી તપાસવંદનીય યોગેંદ્ર વ્યાસ… ધ્વનિઓમાંથી ચૂંટી લીધી ધ્વનિઘટકની ઝૂડીએ ઝૂડી પણ થઈ ગઈ કેવી ગુજરાતની મૂડીએ મૂડીથી તમે રચેલો સરસ્વતીમાં વાસવંદનીય યોગેંદ્ર વ્યાસ…. અક્ષરનું આકાશ મઢીને
