દર્દ આપ મુજને એવું – શેખાદમ આબુવાલા દર્દ આપ મુજને એવું કે ત્યાગી શકાય ના,ઊંઘી શકાય ના અને જાગી શકાય ના. એ બેવફાનો પ્રેમ મળે એ રીતે મને,ઈચ્છા તો હોય ખૂબ ને માંગી શકાય ના. આપે તો આપ સ્વર્ગ મને એ પ્રકારનું,હું પાપ પણ કરું અને ભાગી શકાય ના. એવું મિલન ન ભાગ્યમાં ‘આદમ’ કદી
પૂજ્ય મોરારીબાપુના જન્મદિવસે : કૃષ્ણ દવે બીજા બાપુ તો ક્યાંથી કાઢવા ?પર્વોમાં આમંત્રે, પાંપણ પર ઉંચકે ને તાણ કરી ખવડાવે લાડવા !એવા બીજા બાપુ તો ક્યાંથી કાઢવા ?વાદળ પર બેસાડે, જાતરા કરાવે ને આકાશે બંધાવે માંડવા !એવા બીજા બાપુ તો ક્યાંથી કાઢવા ? બાવન અક્ષરના તો બેસણા હતા ને એની રોનક દેખાતી છેક ડેલીએ !ભાષાની
‘કાવ્યવિશ્વ’ની પાંખે બેસી – પારુલ ખખ્ખર છંદોલયની શગ પેટાવી ભાષાનો જયકાર કરીશું‘કાવ્યવિશ્વ’ની પાંખે બેસી સાત સમંદર પાર કરીશું……. નથી સીમાડા, નથી બેડીઓ, નથી રે વ્હાલા દવલાજૂના જોગી સાથે અહીંયા પોંખાતા રે નવલાભાવિ પેઢી માટે ખંતે નવું ફલક તૈયાર કરીશું‘કાવ્યવિશ્વ’ની પાંખે બેસી સાત સમંદર પાર કરીશું…… દશે દિશાથી લઈ સુંદરતા ઘડશું નોખી મુરતજેને જોઈ વ્હાલ ઉપજે
લોકગીત : ધન ધન છે ગોકુળિયું ગામ ધન ધન છે ગોકુળિયું ગામ, ગામ છે રળિયામણું રે લોલ પ્રભુજી વનમાં ચારે ધેન, વગાડી રૂડી વાંસળી રે લોલ રાધાગોરી ભાતડિયાં લઈ જાય, ચલાણે ચોળ્યાં ચૂરમાં રે લોલ પ્રભુજી કિયાં ઉતારું ભાત, કે કિંયા બેસીને જમશો રે લોલ રાધાગોરી આસોપાલવને ઝાડ, કે શીતળ છાંયડી રે લોલ રાધાગોરી તિયાં ઉતારો
લેવા ગયો જો પ્રેમ તો લેવા ગયો જો પ્રેમ તો વહેવાર પણ ગયો,દર્શનની ઝંખના હતી, અણસાર પણ ગયો. એની બહુ નજીક જવાની સજા છે એ,મળતો હતો જે દૂરથી સહકાર પણ ગયો. રહેતો હતો કદી કદી ઝુલ્ફોની છાંયમાં,મારા નસીબમાંથી એ અંધકાર પણ ગયો. સંગતમાં જેની સ્વર્ગનો આભાસ હો ખુદા,દોઝખમાં કોઈ એવો ગુનેગાર પણ ગયો ? એ
અમારે બાવનબા’રો રામ ! શબ્દોનું શું કામ,અમારે બાવનબા’રો રામ ! માળા મણકા જાપ ભજન ધૂનકીર્તન ભક્તિ ગાનઝાંઝ પખાવજ વાદન નર્તન દર્શનમુખ અભિરામખટપટ ખોટી તમામઅમારે બાવનબા’રો રામ ! ભીતર-બ્હાર બધે એ એક જ, શૂનશિખર પે ડેરાઅણસમજુને સંતાકૂકડી, લખચોરાશી ફેરા !ઓચ્છવ આઠે જામઅમારે રમે મૌનમાં રામ ! – જયન્ત પાઠક માનવી જ્યારે પ્રાકૃત હશે ત્યારે પણ લાગણીઓ તો
એક પળમાં પરોવી દઉં જીવતર આખુંય : નંદિતા ઠાકોર એક પળમાં પરોવી દઉં જીવતર આખુંયબોલ, આપી શકીશ એવું કંઈ? સાંજ મને સોનેરી જોઈતી નથી કે નથી રૂપેરી રાતનાં ય ઓરતા,એક્કે ય વાયદા કે વેણ નથી જોઈતાં, એમાં ગુલમ્હોર છોને મ્હોરતા. અઢળકની ઝંખનાઓ છોડીને આવી છું સાંજ તણી આશાએ અહીં,બોલ, આપી શકીશ એવું કંઈ ? મારામાં
તમારા પગ મહીં તમારા પગ મહીં જ્યારે પડ્યો છું ;હું સમજ્યો એમ – આકાશે ચડ્યો છું. જતાં ને આવતાં મારે જ રસ્તે,બની પથ્થર, હું પોતાને નડ્યો છું. ઊછળતું દૂર ઘોડાપૂર જોયું,અને પાસે જતાં ભોંઠો પડ્યો છું. તમો શોધો તમોને એ જ રીતે,હું ખોવાયા બાદ મુજને જડ્યો છું. ખુશી ને શોક, આશા ને નિરાશા,નિરંતર એ બધાં
અમે કહ્યું કે અંધકારમાં : ભરત જોશી ‘પાર્થ મહાબાહુ’ અમે કહ્યું કે અંધકારમાં ક્યાંય સૂજે નહીં મારગઝરણું બોલ્યું માંડ ચાલવા, આગળ સઘળું ઝગમગ. અમે કહ્યું કે આડા આવે ભેખડ-પાણા-પર્વત,ઝરણું હસતાં બોલ્યું એને વહાલ કરી આગળ વધ. અમે કહ્યું કે સૂનું લાગે એકલપંડે વહેવુંઝરણાએ ગાયું કે કોઈ ગીત સદા ગણગણવું. અમે કહ્યું કે અટકી જઈશું
