એમ પણ બને પકડો કલમ ને કોઈ પળે એમ પણ બનેઆ હાથ આખેઆખો બળે એમ પણ બને જ્યાં પહોંચવાની ઝંખના વર્ષોથી હોય ત્યાંમન પહોંચતાં જ પાછું વળે એમ પણ બને એવું છે થોડું : છેતરે રસ્તા કે ભોમિયા ?એક પગ બીજા ને છળે એમ પણ બને જે શોધવામાં જિંદગી આખી પસાર થાયને એ જ હોય
ચાલ સખી પાંદડીમાં ઝાકળના ટીપાંનીજેમ ફરી જિંદગીને મૂકીએ,ટેરવાનો સ્પર્શ એક ઘટના કહેવાય છેકે લાગણી ગણાય એમ પૂછીએ. વેદના તો અડીખમ ઉભો કંઠાર, જતાં આવતાં જુવાળ ભલે કોતરે,સુખ સાથે આપણો તો જળનો સંબંધ, ક્યાંક રેતી ઢાંકે ને ક્યાંક ઓસરેછીપલાની હોડીને શઢથી શણગાર, ચાલ કાંઠો છોડીને હવે ઝૂકીએ,પાંદડીમાં ઝાકળનાં ટીપાંની જેમ ફરી, ચાલ સખી જિંદગીને મૂકીએ……
પંખીઓએ કલશોર કર્યો ભાઈ : નીનુ મઝુમદાર પંખીઓએ કલશોર કર્યો, ભાઈ! ધરતીને સૂરજ ચૂમ્યો,કૂથલી લઈને સાંજનો સમીર આજ વનેવન ઘૂમ્યો. ખુલ્લી પડેલી પ્રીતનો અરથ કળી કળીએ જાણ્યો,શરમની મારી ધરણીએ કાળી રાતનો ઘૂમટો તાણ્યો. પ્રગટ્યા દીવા કૈંક ચપોચપ ઊઘડી ગગન બારી,નીરખે આભની આતુર આંખો દોડી આવી દિગનારી. તાળી દઈ કરે ઠેકડી તીડો, તમરાં સિસોટી મારે,જોવા તમાશો
આકાશને ક્યાં આદિ, અંત, મધ્ય હોય છે,જે સત્ય હો તે તો સળંગ સત્ય હોય છે… આંખો ઉઘાડી હોય ને દેખાય ના કશું,આંખો કરું જો બંધ તો દૃશ્ય હોય છે… ભીતર સુધી પ્હોંચી જવાનો માર્ગ છે કઠણ,જાતે ચણેલી ભીંત ત્યાં, અસંખ્ય હોય છે… રૂપનો જનાજો નીકળ્યો તો દીધી અરીસે કાંધ,સગપણની આ ક્ષણોય કેવી ધન્ય હોય છે…
આટલો બધો દફતરનો બોજ ? ~ આશા પુરોહિત આટલો બધો દફતરનો બોજ ?રમવાનું હોય નહીં, ફરવાનું હોય નહીં, ભણભણ કરવાનું રોજ ….આટલો બધો દફતરનો બોજ ? નાજુકશા વાંસા પર મણમણનો ભાર ઝીલી સપનાઓ સેવે પતંગનાપાંખોને કાપીને આપે આકાશ એવા કર્યા છે હાલ આ વિહંગનામુક્તિનો શ્વાસ મળે એવી કોઈ શાળાની ક્યારે થવાની છે ખોજ ? …..આટલો
ઘડૂલી ક્યારે શિર પર ચડી? ઘડૂલી ક્યારે શિર પર ચડી?માટીને મોટપ કયારે મળી? –માટી ખોદી, મૂકી ગધેડે કુંભાર ઘર લઈ આવ્યો,ગારો કીધો પગથી ખૂંદી ખૂંદી પિંડ બનાવ્યો,આકાર પામવા ચડી ચાકડે ત્યારે કાયા ઘડી.ઘડૂલી કયારે શિર પર ચડી? છાંયે સૂકવી ટપલે ટીપી રાખ મહીં રગદોળી,હશે હજી સંસ્કારો ઓછા, કાય રંગમાં રોળી,છતાંય કાચી હતી તે પાકી થવા
મેં તારી તરફ ખૂલતાં બધાં જ દ્વાર બંધ કરી દીધા છે અને મારી પાંખો કાપી નાખી છે. પણ આ હવાને શી રીતે રોકું રખે ને એ બધી સીમાઓ ઓળંગી મારી ગંધ તારા શ્વાસમાં ભરી દે તો ?! શક્ય છે તું જાતને રોકી ન શકે અને બંધ દ્વાર તોડી નાખે કે પછી અભેદ્ય દીવાલ ઓળંગી આવી
બોલી પડાશે સહેજ, તો ચર્ચા ગરમ થશે એક વાત છે, છુપાવું તો મનમાં જખમ થશે સીધું-સરળ હશે જો વચન, તો મલમ થશે વાંકા થશે જો વેણ, તો ભારે જુલમ થશે કોઈ એકલું જ પાળે જુદાઈ તો ગમ થશે જો સંમતિ હો બેઉની, તો એ નિયમ થશે મથશો સતત છતાંય ઘણું નહિ કરી શકાય ને ખુદબખુદ
આમ જ થાશે નો’તું કીધું ? એ મૂંઝાશે નો’તું કીધું ? તડકે તડકે ભીંજાવીને ગોરંભાશે નો’તું કીધું ? રોઈ લેશે સાચું-ખોટું જીવતી લાશે નો’તું કીધું ? આકાશે ઊડવાની તલપે પાંખ કપાશે, નો’તું કીધું ? એના તરફી છે જનમાનસ છૂટી જાશે, નો’તું કીધું ? કેવી શાંતિથી બેઠો છે ! છંછેડાશે, નો’તું કીધું ? એની નવરાશે આવીને
