ગુલમ્હોર શોધનારી ઉદાસીને શી ખબર,હું પાનખરના નામથી પણ થરથર્યા કરું. આજે તો પેલા મોરના ટહુકાય ક્યાં રહ્યા,પીંછાના જેવો હું જ ફક્ત ફરફર્યા કરું. બહુ બહુ તો એક પળને લીલીછમ બનાવશે,હું ક્યાં સુધી પતંગિયાને કરગર્યા કરું? બોલો હે અંધકાર ! અજંપાની રાતના કોને સ્મરણ હું સૂર્ય બની તરવર્યા કરું ? મારા વિષાદનાં ગુલાબો મ્હેકતા રહો,હું તો આ
ક્યાંક ઝરણાંની ઉદાસી પથ્થરો વચ્ચે પડી છે,ક્યાંક તારી યાદની મોસમ રડી છે ! દોસ્ત,મૃગજળની કથા વચ્ચે તમે છો,આ જુઓ અહીંયાં તરસ,ત્યાં વાદળી ઊંચે ચડી છે ! પંખીઓના ગીત જેવી એક ઇચ્છા ટળવળે છેઓ હૃદય ! બોલો કે આ કેવી ઘડી છે ! આવ, મારા રેશમી દિવસોના કારણ,જિંદગી જેને કહે છે એ અહીં ઠેબે ચડી છે
ઊડ ઊડ કરતું ઊડ ઊડ કરતું એક, બીજું નિરાંત કરે છે,અંદરના પંખીની સંતો વાત કરે છે ! એક પલકમાં તરણા માફક તૂટી જાશે.ઈચ્છા વચ્ચે ઊભો જે ઠકરાત કરે છે. અક્ષરનો મહિમા તો બંધુ ઓહો! ઓહો!ક્ષણમાં નશ્વર હોવાને રળિયાત કરે છે. ભીતરના અજવાસની ભોગળ વાસી દઈનેસાવ અમસ્તો સૂરજની પંચાત કરે છે. ‘આ માટીની મહેફિલમાં મહેમાન હતો
હોડ હજ્જારો ~ સુરેન્દ્ર કડિયા હોડ હજ્જારો હું બકવા નીકળ્યો છુંનામ પરપોટો ને ટકવા નીકળ્યો છું ઝળહળી ઊઠવું ને બુઝાઈ જવાનુંએક ઇચ્છાને અડકવા નીકળ્યો છું સાવ બખિયાભેર વિસ્તરતા જવાનુંસોયના નાકે છટકવા નીકળ્યો છું પંડમાં જયાંથી પવન થૈને હું પ્રગટુંએ જ ડાળી પર બટકવા નીકળ્યો છું હું મનોમન કેટલી વાતો કરું, પણહોઠ પર આવી અટકવા નીકળ્યો છું ~ સુરેન્દ્ર કડિયા ‘નામ
હતું મોસમનું ~ વિમલ અગ્રાવત હતું મોસમનું ઇ પહેલું રે પાણી સખીરી હું તો આખીને આખી ભીંજાણી રે દરિયે કાંઇ નદીયું લૂંટાણી સખીરી હું તો આખીને આખી ભીંજાણી….. કોરાકટ આકાશે આવ્યું ઓચિંતું એક વાદળનું નખરાળું પૂર છાંટે છાંટે લી’ મૂઇ છોલાતી જાઉં પણ કેમ કરી જાવું રે દૂર હું તો ચૂંદડીની ઓથે સંતાણી સખી રી હું
આવ લઈ ~ આબિદ ભટ્ટ આવ લઈ, જે વાતને સમજી શકે,દર્દ, એની જાતને સમજી શકે. ચાંચ એમાં સૂર્યની ડૂબે નહીં,લાવ કે જે રાતને સમજી શકે. કંટકો સાથે રહ્યા જે ડાળની,પાનખરની ઘાતને સમજી શકે. શ્વાસ લેતા પત્થરો છે સૌ અહીં,એ વળી જઝબાતને સમજી શકે ? તારલાનો તું હશે આશિક ભલે,બોલ, ઉલ્કાપાતને સમજી શકે ? હોય શ્રદ્ધાનાં સુમન જેની કને,એ
ભીંતના શબ્દો ~ પથિક પરમાર ભીંતના શબ્દો બધા સાચા પડ્યા મૌનના અર્થો જ ચોગમ આથડ્યા. ‘પાંખ આપી’ – ને કહે ‘ઊડવું નહીં’ રે ! નિયતિએ કેવા ધબ્બા થાબડ્યા. હું એ મહેન્દી છું ન જેમાં રંગ છે, ક્યાંય ના સંદર્ભ મુજને સાંપડ્યા ‘ખેંચ’ કૈં વૈષમ્યની ઉત્કૃષ્ટ ને – દરબદર વૈફલ્ય-વન ચશ્મે ચડ્યા. ઝાંઝવાં મેં કેટલાં પાળ્યાં
કેટલાક મજાના શેર આવશે તો મન મૂકીને આવશે પંખીઓ થોડા પૂછીને આવશે ? ** હે હિસાબી માનવી, કહે તો ખરો કે લાગણીનું સ્થાન ક્યાં છે આંકડામાં ? ** તરસ મારી ફક્ત ખોબે ચડે છે નદીઓ પણ તને ઓછી પડે છે. ** એક ખિસકોલી તરત પાછી ફરી ગઈ તરફડે છે સ્પર્શ સૂના બાંકડામાં. ** મન પછી
અઢી અક્ષરનું ચોમાસું ~ ભગવતીકુમાર શર્મા અઢી અક્ષરનું ચોમાસું, ને બે અક્ષરના અમેખોટ પડી અડધા અક્ષરની, સજન, પૂરજો તમે! ત્રણ અક્ષરના આકાશે આ બે અક્ષરની વીજ,બે અક્ષરનો મોર છેડતો સાત અક્ષરની ચીજ.ચાર અક્ષરની ઝરમર ઝીલતાં રૂંવાડાં સમસમેખોટ પડી અડધા અક્ષરની, સજન, પૂરજો તમે! ચાર અક્ષરના મેઘમાં છ્લબલ આપણાં ફળિયાંઆંખમાં આવ્યાં પાંચ અક્ષરનાં ગળાબૂડ ઝળઝળિયાં!ત્રણ અક્ષરનું કાળજું કહો ને, ઘાવ
સળગતી હવાઓ સળગતી હવાઓ શ્વસું છું હું, મિત્રો !પથ્થરથી પથ્થર ઘસું છું હું, મિત્રો ! હજારો વરસથી મસાલો ભરેલુંખયાલોનું શબ છું ને ખડખડ હસું છું મળ્યો વારસો એને દાંત ને ન્હોરનો, બસ !અસરગ્રસ્ત ભાષા ભસું છું હું, મિત્રો ! અરીસા જડેલું નગર આખું તગતગ,પથ્થર બનીને હું ધસમસ ધસું છું, તિરાડોની વચ્ચેનું અંતર નિરંતર,તસુ બે તસુ બસ,
