વરસોનાં વરસ લાગે ક્ષણોને તોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે,બુકાની છોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે. કહો તો આ બધાં પ્રતિબિંબ હું હમણાં જ ભૂંસી દઉં,અરીસો ફોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે. કમળ-તંતુ સમા આ મૌનને તું તોડ મા નાહકફરીથી જોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે. આ સપનું તો બરફનો સ્તંભ છે, હમણાં જ ઓગળશેહું

શરત માત્ર એક જ કહે તે સ્વીકારું શરત માત્ર એક જ,મને મારી ક્ષણ દે પરત માત્ર એક જ. ચલો, મારી ભીતર ભર્યાં લાખ વિશ્વો,તમે જોયું છે આ જગત માત્ર એક જ. નથી દાવ ઊતરી શક્યો જિંદગીભર,નહીંતર રમ્યા’તા રમત માત્ર એક જ. ભરાયો’તો ક્યારેક મેળો અહીં પણ,મને આ જગાની મમત માત્ર એક જ. નથી યાદ ને

ખબર પડતી નથી યાદ ભૂંસાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથીજ્યોત બુઝાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથી હું થતો ભરચક ફૂલોની સાવ વચ્ચેથી પસારમ્હેક વીંધાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથી કૈં યુગોથી છું સફરમાં તોય પ્હોંચાયું નહીંકેડી રોકાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથી ક્યાં હવે પળને લીલીછમ રાખનારાં