* ઝળહળ ઝળહળ અંધારું છે, હું એનો ને એ મારું છે *
www.kavyavishva.com

મકાનો, માણસો જોયાં, નગર ક્યાં છે?બધું હાજર છતાંયે એક ઘર ક્યાં છે? પહેરો હોય છે જ્યાં વૃક્ષની ફરતે,ખૂલીને જીવવાની પણ કદર ક્યાં છે? નથી પાદર, નથી ગોચર, નથી વગડો,ભર્યા અચરજ સમી નભની અસર ક્યાં છે? નથી મળતી નિખાલસ જિંદગી ક્યાંયે,ભરોસો કેળવે એવી નજર ક્યાં છે? ઉઠાવી બોજ ચાલ્યો જાય છે એમ જ,હશે ક્યાં માનવી જીવનસભર,

ધારો કે હું ધારું છુંહું લીલું લલકારું છું મારો સૂરજ સાદો છેએને હું શણગારું છું હોડીમાં હું બેઠો છુંદરિયાને હંકારું છું ફાગણમાં ફૂટ્યું ફૂલડુંચૈતરમાં વિસ્તારું છું ભડકાજી, આવો ઘરમાંહું સૌને સત્કારું છું ~ મનહર મોદી

તારો વિશેષ સ્પર્શ ફરી માણવા મળેઆકાશ હોય આંખમાં ને ચાલવા મળે તડકો ટચાક ટેરવે ઝૂલે ને ગણગણેમારી સમીપ એમ મને આવવા મળે ખખડે છે દ્વાર એમનાં આવાગમન સમાંસાચે કશું ન હોય છતાં આવ-જા મળે ટુકડો સુંવાળું સુખ મને ના કામનું જરાઆખું મળે તો થાય, તને આપવા મળે ઊગે છે કોઈ આંખમાં એવાંય સ્વપ્ન બેએક દેખવાં

તારો ચહેરો કરે છે વાત પછી ખબર પડી,વાતાવરણની જેમ તું જ્યારે મૂંગી બની સરખામણીની રીત સફળ શી રીતે થશે?લાગે છે આપનાથી જુદી છાયા આપણી. ત્યારે હળીમળીને રહું છું હું મારી સાથજ્યારે ન હોય મારી કને મારી હાજરી મારો વિકાસ મારાથી આગળ વધી ગયોપગલીઓ મારી મારાથી પાછળ રહી ગઈ જાણીબૂઝીને સ્થિર ઊભી છે યુગો થકીમારી વિચારભોમમાં