એકમેકને ગમી ગયા તો ગમી જવાનું કારણમાં શું પડવાનું ? એકમેકને નમી ગયા તો નમી જવાનું કારણમાં શું પડવાનું ? ભીતર ભડભડ દાવાનળ જ્યારે અકળાવે કાગળ ઉપર શમી જવાનું કારણમાં શું પડવાનું ? એઠાં મીઠાં બોર ચાખવા રામ ન આવ્યા ! હજુય થોડું ખમી જવાનું કારણમાં શું પડવાનું ? છેતરપિંડી કાવાદાવા આ જ રમત છે
આમ ને આમ દિવસ રાત વિતાવ્યા કરીએજિંદગી માથે પડી છે તો નિભાવ્યા કરીએ લાકડા જેવો અહમ આવે સપાટીએ ફરી,ધ્યાન રાખીને ફરી એને ડૂબાવ્યા કરીએ. નખ વધી જાય તો કંઇ આંગળી કાપે કોઈજેમ ચાલે છે બધું એમ ચલાવ્યા કરીએ મૃત્યુ તો એવું સ્વજન ; આવશે બસ એક જ વારઆપણે જિંદગી ફૂલોથી સજાવ્યા કરીએ. હોય જીવનમાં ઉમળકા’ય,
કાચ સરીખા છે વ્હેવાર અહીં…!ક્ષણભરમાં તૂટે ઘરબ્હાર અહીં…! રાત દિ’ છે આકાશી હોનારત ..!નાખુદા છે ખુદ મઝધાર અહીં …! ગણવા જાઉં તોય ગણાય નહીં .!ખૂટ્યાં અંજળ ને ધબકાર અહીં..! ના તેં જોયો ના મેં પણ તેને…!ટીલાં ટપકાંથી છે પાર અહીં..! કહેવા કહેવામાં પણ ભેદ ભરમ…!મ્યાન વગરની સૌ તલવાર અહીં…! ક્યાં કોઈ પનિહારી દેખાય અહીં ….?છે
સોનેટ : શિખરિણી અહીં ચાહું તુંને, ચહીશ જઇ જો જન્નત મહીંમને ત્યાંયે ના કો’ અડકી શકશે આરીફ કદી !ભલે તેં જાકારો દઈ મુજ પિતાના ગરીબડાઘરે ધક્કા મારી, પજવણી કરી પાઠવી હતી ભર્યા પેટે જેમાં રુધિર ધબકંતું તુજ રૂપેહમેશા તેં જેને પરકીય ગણી વ્હેમ જ ધર્યો…કદી સ્વપ્નામાંયે નવ પરપુરુષે પ્રગટ થૈકરી ચેષ્ટા સુદ્ધાં, તદપિ તવ હૈયે
કેવા રે મળેલા મનના મેળ ! હો રુદિયાના રાજા ! કેવા રે મળેલા મનના મેળહો રુદિયાની રાણી ! કેવા રે મળેલા મનના મેળ ચોકમાં ગૂંથાયે જેવી ચાંદરણાની જાળીજેવી માંડવે વીંટાયે નાગરવેલ :હો રુદિયાની રાણી ! એવા રે મળેલા મનના મેળ ! તંબુ ને જંતરની વાણી,હે જી કાંઠા ને સરિતાનાં પાણી;ગોધણની ઘંટડીએ સોહે સંધ્યાવેળ :હો રુદિયાના રાજા
स्त्री, तुमपुरुष न हो पाओगी वो कठोर दिल कहाँ से लाओगी ? ज्ञान की तलाश क्या सिर्फ बुद्ध को थी?क्या तुम नहीं पाना चाहती वो ज्ञान?किन्तु जा पाओगी,अपने पति परमेश्वर और नवजात शिशु को छोड़कर ?तुम तो उनपर जान लुटाओगी….उनके लिये अपने भविष्य को दाँव पर लगाओगी…उनकी होठों की एक मुस्कुराहट के लिएअपनी सारी
એણે ઇચ્છ્યું, એ જીવે પોતાની રીતે ભણી – ગણી, પાકટ બની, કમાતી પણ થઈ, ઘર અને બહારની બધીયે ભાષા સમજાવા લાગી, બોલાયેલી અને નહીં બોલાયેલી. ઈચ્છા, પસંદગી અને અધિકાર, સુખ, આનંદ અને પીડા, સ્નેહ, સંતોષ અને સમજણ, સમાધાન અને સ્વીકાર – એક એક શબ્દની ઓથે આખા જન્મારાનો ભાર, એ ય માફકસર કરી લીધો પોતાને. અર્થોની
એક ઝીણી ક્ષણ મને વાગી હતી ! મેં મુલાયમ વેદના માંગી હતી ! હાથતાળી આપશે નો’તી ખબરમેં સમયની ચાલને તાગી હતી ! આંગળી મેં શબ્દની પકડી અનેરેશમી સંવેદના જાગી હતી ! મેં વિષાદી સાંજને ચાહી જરાતો ઉદાસી રીસમાં ભાગી હતી ! લાલસા તેં હૂંફની રાખી અનેમેં અપેક્ષા સ્નેહની ત્યાગી હતી ! એટલે સપનાં ફરી આવ્યા નહીંપાછલી આ રાત વૈરાગી હતી ! લાગણી થૈ
રાત ઘણી લાંબી હતી અંધકાર ઘણો ઘેરો અંધારે અટવાતાંયે મેં બારી ખોલી ઉજાસની આશામાં અંદરનો અને બહારનો અંધકાર એકમેકમાં ઓગળી રહ્યા ખુલ્લી બારીમાંથી ધીમે ધીમે રંગહીન હવા આવી મારી આંધળી લાગતી આંખોને મૃદુતાથી થપથપાવી પછી આવ્યો એક નાનકડો આગિયો કેવી તણખા જેટલી જ ઝબુકતી રોશની !! પણ, મારી આંખોને દૃષ્ટિનો અહેસાસ કરાવી ગઇ થોડી વાર
છેલ્લો પ્રવાસ છે,ઘટમાં ઉજાસ છે, આ ખોળિયું ઘણો,મોંઘો લિબાસ છે. જીવન ગઝલનો તું,અંત્યાનુપ્રાસ છે કાં તું કશે નથી,કાં આસપાસ છે. બે-પાંચ શબ્દનો,મારો ગરાસ છે. હસવું રૂદન તણો,અણઘડ પ્રયાસ છે. – હર્ષા દવે ટૂંકી બહરની અને ઊંડી આધ્યાત્મિકતાથી છલોછલ આ રચના તરત ધ્યાન ખેંચે એવી નોંધપાત્ર છે. વાણીની કેડીઓ છોડીને મૌનના રાજમાર્ગ પર થતો આ પ્રવાસ
