ખોટાને પરાજ્ય પોસાતો નથી, સાચાને પોસાય છે.. ** પરમાનંદના અવિરત વિસ્ફોટ સમી આ પુષ્પોની વૃષ્ટિ કરનારો ફૂવારો ક્યાં હશે ? ** પ્રત્યેક બાળક એવો સંદેશો લઈને આવે છે કે ભગવાને હજી માણસને વિશે આશા ગુમાવી નથી. ** તણખલું પોતાને સંગ ધરતી પર ઘાસની ભીડમાં શોધી લે છે, વૃક્ષ પોતાનું એકાંત આકાશમાં ખોળે છે. વસંત પરીખ ‘રવિ
જતા શ્વાસ હાંફી, જતો જીવ થાકી, છતા દોડવાનું નિરંતર રહ્યું છેઅડું ના અડું ત્યાં સરી જાય છેટું, સદા સુખથી વેંત અંતર રહ્યું છે. ઉબાતા વિલાસો, કૂડા રંગ રાગો, લીલેરા અભાવો. રૂપાળી સજાઓનથી સ્વર્ગ ને સ્વર્ગ એક જ અહિયા જુઓ નર્ક એની સમાંતર રહ્યું છે લખું શું નવું? કે લખ્યા છે તમોએ, ફૂલો, લાગણી. આંસુઓ કાવ્ય
કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યોમમતા રૂવે જેમ વેળુમા વીરડો ફૂટી ગ્યો છબતો નહીં જેનો ધરતી ઉપર, પગ ત્યાં થીજી ગ્યો,ડુંગરા જેવો ઉંબરો એણે માંડ રે ઓળંગ્યો બાંધતી નહીં અંબોડલો બેની, ઇ મર ને છૂટી ગ્યો,રાહુ બની ઘુંઘટડો મારા ચાંદને ગળી ગ્યો આંબલીપીપળી ડાળ બોલાવે હે બેના એકવાર હામું જોઅરે ધૂમકા દેતી જે ધરામાં
આભાર માન કૈંકને દુર્લભ છે શ્વાસો, ને મફત વહેતી હવાશ્વાસ તારાથી સહજ લેવાય છે ? આભાર માન. કૈંકને મૃત્યુથી બદતર છે પરિસ્થિતી અહીંટૂંકમાં બહેતર જીવન જીવાય છે, આભાર માન. કૈંકને દૃષ્ટિ નથી ન કૈંક જોતાં ધૂંધળુંઆંખથી ચોખ્ખું તને દેખાય છે ? આભાર માન. જ્ઞાનતંતુની બીમારી ને હૃદયની કોઈનેઆ જગત સ્પર્શાય છે ? સમજાય છે ?
સૂર્ય જેવું બળ લઈ ઊભા છીએઆભનું અંજળ લઈ ઊભા છીએ. એક સપનું આવશે એ રાહમાંરેશમી આ સળ લઈ ઊભા છીએ. યાદ કે એ ભ્રમ હશે પગરવ વિશેભાંગતી અટકળ લઈ ઊભા છીએ. કેટલા છલછલ હતા સંબંધ સૌસાવ ખાલી તળ લઈ ઊભા છીએ. દોટ મૂકે રોજ આથમવા ભણીજીવવાનું છળ લઈ ઊભા છીએ. છે કવચ ને કુંડળો પણ
ફૂટપાથની ધારે રાતે સાવ ભૂખ્યા સૂઈ ગયેલા બાળકની આંખોમાં કેવાં સપનાં આવતાં હશે, ખબર છે ? એના સપનામાં પરીઓ આવી બરાબર સિન્ડ્રેલાની વાર્તાની જેમ જએમને નવાં નક્કોર કપડાં પહેરાવી પિઝા-બર્ગર-પેસ્ટ્રી એવું ખવડાવી જતી હશે ? કે પછી સવારે જ એની ઉંમરના બાળકને એની મમ્મી સાથે હસતું-રમતું જતાં જોઈને એના મનમાં જે કલ્પના ચાલેલી એવું જ
મળતાં મળી ગઈ મોંઘેરી ગુજરાતગુજરાત મોરી મોરી રે.ભારતની ભોમમાં ઝાઝેરી ગુજરાતગુજરાત મોરી મોરી રે. સાબરનાં મર્દાની સોણલાં સુણાવતી,રેવાનાં અમૃતની મર્મર ધવરાવતી,સમદરનાં મોતીની છોળે નવરાવતી,ગુજરાત મોરી મોરી રે. ગિરનારી ટૂકો ને ગઢ રે ઈડરિયા,પાવાને ટોડલે મા’કાળી મૈયા,ડગલે ને ડુંગરે ભર દેતી હૈયાં,ગુજરાત મોરી મોરી રે. આંખની અમીમીટ ઊમટે ચરોતરે,ચોરવાડ વાડીએ છાતી શી ઊભરે !હૈયાનાં હીર પાઈ
હે નાથ, જેમની પાસે તારા સિવાય સર્વ કાંઇ છે તેઓ, જેમની પાસે તારા સિવાય બીજું કશું જ નથી તેમની હાંસી કરે છે. ** સાગર જેમ પૃથ્વીને ઘેરી વળેલો છે તેમ હે નારી તારા આંસુની ગંભીરતા વડે તું સંસારના હૈયાને ઘેરી વળેલી છે. ** સૂર્યનો પ્રકાશ મને સ્મિત વડે વધાવે છે. વર્ષા, તેની વિષાદમય બહેન મારા
કોઈનું પણ આંસુ લૂછ્યું હોય, તે બેસે અહીં,ને પછી છાતીમાં દુઃખ્યું હોય, તે બેસે અહીં. હાથ વચ્ચે નામ ઘૂંટ્યું હોય તે બેસે અહીં,ને અદબથી એને ભૂસ્યું હોય તે બેસે અહીં. સૂર્ય તપતો હોય એનો મધ્યમાં ને તે છતાં,કોઈનાં ચરણોમાં ઝૂક્યું હોય, તે બેસે અહીં. હાથ પોતાનોય બીજો જાણવા પામે નહીં,કીડિયારું એમ પૂર્યું હોય તે બેસે
ઉંબરે ઊભી સાંભળું રે બોલ વ્હાલમના;ઘરમાં સૂતી સાંભળું રે બોલ વ્હાલમના. ગામને પાદર ઘૂઘરા વાગે, ઊંઘમાંથી મારાં સપનાં જાગે,સપનાં રે લોલ વ્હાલમનાં….ઉંબરે ઊભી સાંભળું રે બોલ વ્હાલમના. કાલ તો હવે વડલાડાળે ઝૂલશું લોલ,કાલ તો હવે મોરલા સાથે કૂદશું લોલ,ઝૂલતાં ઝોકો લાગશે મને, કૂદતાં કાંટો વાગશે મને,વાગશે રે બોલ વ્હાલમના….ઉંબરે ઊભી સાંભળું રે બોલ વ્હાલમના….. આજની
