સંતો ! નહીં આવન નહીં જાવન ન કોઈ જાતરાસંતો ! પડ્યા પાસા ભલે પોબાર પણ ના થઈ શક્યાં આયોજનો આગોતરાંસંતો ! નહીં આવન, નહીં જાવન, ન કોઈ જાતરા. છો ને રૂપેરી આભ નવલખ તારલાના ઝળહળાટે હોઠમાં મરકે, હસેઅપની મઢૂલી માંહી રાજી સાધુજન, ના વૃત્તિમાંથી સહેજ પણ ચસકે, ખસેસંતો ! જગન જિવાઈના માંડે અને સૌ
તું નથી કે નાવ, તટ, ને સાંજ – દરિયો સ્તબ્ધ છે, અડપલી આ અલકલટ, ને સાંજ – દરિયો સ્તબ્ધ છે ! આંખમાં અંધાપો છે, ને ખાલીપો છે દિલ મહીં, હોઠ પર છે તારી રટ, ને સાંજ – દરિયો સ્તબ્ધ છે ! ભોટ દિલને છે હસાવે, તો રડાવે પણ કદી, પ્રેમ છે આ કેવો નટ, ને
🥀 🥀 *પગલાં પાડીએ* સાવ સૂની શેરીઓમાં આવ, પગલાં પાડીએ! હાથમાં લઈ હાથ’ને બસ પ્રેમથી પંપાળીએ! એક – બે કોશોમાં વસતાં કેટલાં નગરો અહીં, વ્હાલને વાદળ ગણીને આભ લગ વિસ્તારીએ! આંગણામાં એક નાનો છોડવો ઊગ્યો ભલે, એ સુગંધી છોડવાને હુંફથી સંવારીએ! દંભના બુરખાઓ પહેરી આ રમકડાં કૂદતાં, પ્રેમ – કરુણા જ્યોતથી એમને અજવાળીએ! જુઠના ઢગલા પડ્યા છે ચોક –
પહેલે વરસાદે, કેમ કરી પામવા મોસમના અઢળક મિજાજ;ઊભા રહો તો રાજ, આંખ ભરી જોઇ લઉં, વાદળ ને વીજના રુઆબ. વહેલી સવારથી ઘેરાયું આભ અને આભમાં વરતાયુંઆષાઢી કહેણનું વણછુટ્યું બાણ;ઊભા રહો તો રાજ, માણી લઉં બે ઘડીઆકાશી રાજનાં લહાણ…. વહેતી હવાને ચડે મઘમઘતું ઘેન અને આભથી વછૂટે કેવાંમેઘભીનાં વેણનાં રૂમઝૂમતાં વહેણ;ઊભા રહો તો રાજ, પૂછી લઉં
તું નહીં જાણી શકે શું અર્થની કાતિલ અણી છે તેં કદી તારા આ નખથી શબ્દની પીડા ખણી છે ? નટની આંખો જોઈ ભીની આપણી આંખોય વરસેમંચ પર ભજવાય છે જે એ કથા શું આપણી છે ? વાત સાચી હો ભલે શુભ કામમાં છે વિઘ્ન લાખો,તે છતાં શુભ કામ કરવું એ જ તો પારસમણી છે. મધ્યમાં તો
એ પછી ના વારતા મેં સાંભળી મા યાદ આવે એ પછી ના એકપણ ક્ષણ ઝળહળી મા યાદ આવે. જ્યારથી હું ગામડું, કૂવો, નદી, ઘર છોડી ચાલ્યો લાગણી ઓછી, વધુ પીડા મળી, મા યાદ આવે. એટલે ફળિયું હજી જાગે ને મૂંગો ઓરડો છે દીકરી ઘર બહાર જાવા નીકળી, મા યાદ આવે. હૂંફ, સપનાં, વારતા, ચોપાઈ, હાલરડાં
ફરી મલકાવતાં આંગણ ઘણી તકલીફ લાગે છે ફરીને બાંધતા તોરણ ઘણી તકલીફ લાગે છે. પ્રથમ દરિયાને પણ હૈયામહીં ધરબીને રાખ્યો’તો હવે નાનું ઝરણ છે પણ ઘણી તકલીફ લાગે છે. સદા કરતા હતા જે મોરલા ગ્હેકાટ વણથંભ્યા હવે બોલી શકે છે પણ ઘણી તકલીફ લાગે છે. નથી ઉલ્લાસ આંખોનો નથી આધાર હૈયાનો હવે કરતાં નવું કામણ
પ્રભો અંતર્યામી, જીવન જીવના દીનશરણાપિતા માતા બંધુ, અનુપમ સખા હિતકરણાપ્રભા કીર્તિ કાંતિ, ધન વિભવ, સર્વસ્વ જનનાનમું છું, વંદું છું વિમલમુખ સ્વામી જગતના સહુ અદભૂતોમાં તુજ સ્વરૂપ અદભૂત નીરખુંમહાજ્યોતિ જેવું નયન શશિને સૂર્ય સરખુંદિશાની ગુફાઓ પૃથ્વી ઊંડું આકાશ ભરતોપ્રભો તે સૌથીએ પર પરમ તું દૂર ઊડતો પ્રભો તું આદિ છે શુચિ પુરુષ પુરાણ તું જ છેતું
સરકી જાયે પલ…કાળ તણું જાણે કે એ તો વરસે ઝરમર જલ ! નહીં વર્ષામાં પૂર,નહીં ગ્રીષ્મ મહીં શોષાય,કોઈના સંગનિ:સગની એનેકશી અસર નવ થાય,ઝાલો ત્યાં તો છટકે એવી નાજુક ને ચંચલ ! છલક છલક છલકાયછતાં યે કદી શકી નવ ઢળી,વૃન્દાવનમાં,વળી કોઈને કુરુક્ષેત્રમાં મળી,જાય તેડી પોઢેલાંને યે નવે લોક, નવ સ્થલ ! – મણિલાલ દેસાઈ આજે ઊર્મિકવિ મણિલાલ
હું વૃક્ષ નથી કે રહું એક જગ્યાએ જન્મથી લઈ મરણ સુધી. તસુ તસુ જીવવું મારે પ્રણયથી લઈ પ્રલય સુધી. હું વૃક્ષ નથી કે રહું મૂક ને ધારો કે તમે વુક્ષ કહો તોય શું ? ક્યારેક એક વૃક્ષમાં આગ વિના જ ભડભડ બળતું હોય છે આખું જંગલ… વૃક્ષ પણ ફૂલ ખીલવી, પર્ણ ખેરવી કહે છે કથા
