કલમ કેટલુંય લખી ગઈ સજનવાછતાં સાવ કોરી રહી ગઈ સજનવા. તને પી જવાની ઉતાવળ કરી તોતરસ લાલ પીળી થઈ ગઈ સજનવા. નદી થઈ ગઈ જે બધી એષણાઓમને તોડી ફોડી ધસી ગઈ સજનવા. કરી એક ઈચ્છા તને પામવાનીમનોમન ગઝલ ત્યાં વહી ગઈ સજનવા. હવે તું કદીયે પ્રગટ ના થતો બસ,મને આ અવસ્થા ગમી ગઇ સજનવા. – જયંત
🥀🥀 કહે, ક્યારે તેં મને ચાહી હતી ? યૌવન ઉંબરે હતું ત્યારે ? ત્યારે તેં મને ચાહી હતી ? કે લગ્નની વેદી પર જીવવા-મરવાના કોલ આપ્યાં હતા ત્યારે ? ત્યારે તેં મને ચાહી હતી ? કે સાહચર્યની શરૂઆત થઇ ત્યારે ? કે માતૃત્વના મંડાણ થયા ત્યારે ? ત્યારે તેં મને ચાહી હતી ? કે યૌવન
મારે રુદિયે બે મંજીરાં:એક જૂનાગઢનો મહેતો, બીજી મેવાડની મીરાં… કૃષ્ણકૃષ્ણના રસબસ રણકેપડે પરમ પડછન્દા: એક મંજીરે સૂરજ ઝળહળ,બીજે અમિયલ ચન્દા. શ્વાસશ્વાસમાં નામસ્મરણના સરસર વહત સમીરા… રાસ ચગ્યો ને હૈડાહોંશેહાથની કીધી મશાલ; વિષનો પ્યાલો હોઠ પામીનેનરદમ બન્યો નિહાલ. હરિનાં જન તો ગહનગભીરાં, જ્યમ જમુનાનાં નીરાં…મારે રુદિયે બે મંજીરાં. – ભગવતીકુમાર શર્મા એક શબ્દ પણ ઉચ્ચારવાનું મન
ઊણાં-અધૂરાં મેલી કામ,ભાઈ મારે જળમાં લખવાં નામ.ભાઈ મારે જળમાં લખવાં નામ. આગમની એંધાણી મળે ન તોયેરાખવા દોર ને દમામ,ઝંખવાતી નજરુંના દીવડેઆંજવા તેજને તમામ.ભાઈ મારે જળમાં લખવાં નામ. ઊબડ-ખાબડ પંથ પડ્યા છે તોયેભીડવી ભવની હામ,રથ અરથના અડધે તૂટેઠરવા નહીં કોઈ ઠામ. તોયે મારે જળમાં લખવાં નામ,ભાઈ મારે જળમાં લખવાં નામ. – હરિકૃષ્ણ પાઠક સર્જનપ્રક્રિયા કંઈક અંશે આવી
તોય જરાય ન ભીંજાવાયુંએમ તો પડ્યો તો મૂશળધાર વરસાદ કલાકો સુધીઆવું બન્યું છે, બનતું રહે છે આજેયે અવારનવાર બારીમાંથી દેખાતું આકાશછે એવું નથી એ કોણ માનશે ?કોણ માનશે મારી હથેળીની રેખાઓ ભૂંસાવા માંડી છેને ટેરવાં સ્પર્શની ભાષા ભૂલી ગયા છેવળી શબ્દો જાણે મારી રહ્યા છે ડંખકોણ માનશે મારી આંખમાં હું આથમી ગયો છું ! કોણ
હર વખત જીતી જવાની આ શરત મુશ્કેલ છે,શ્વાસ સાથે હાથતાળીની રમત મુશ્કેલ છે. માહ્યલા ! તું છોડી દે એવી મમત મુશ્કેલ છે,રાખવો રાજી તને આખો વખત મુશ્કેલ છે. ત્યાં સુધી તો થોભ કે થોડી ઘણી તો કળ વળે,માફ કરવો છે તને પણ એ તરત મુશ્કેલ છે. કોઈ સામે આવીને લલકારે તો પહોંચી વળું,આજીવન દુર્ભાગ્ય સાથેની
કમાલ કરે છે, કમાલ કરે છે,એક ડોસી ડોસાને હજી વ્હાલ કરે છે. ડોસો જાગે ત્યારે ચશ્માં આપે અને બ્રશ ઉપર પેસ્ટને લગાડે,લોકોનું કહેવું છે કે ડોસી તો આમ કરી ડોસાને શાને બગાડે ?મસાલા ચા અને ગરમ ગરમ નાસ્તો, ડોસી ડોસાનો કેવો ખ્યાલ કરે છે ! નિયમ પ્રમાણે દવા આપે છે રોજ અને રાખે છે ઝીણું
હાલો આકાશ કરો ખાલીવરસવા માટે બોલાવ્યા’તા તમને ને દીધા કરો છો હાથતાલી ?હાલો આકાશ કરો ખાલી ખિસ્સામાં ટીંપાની ત્રેવડ ન્હોતી તો પછી વાદળ થઈ આવ્યા શું કામ ?ખાલી અંધારવાનું નાટક ભજવાય એવું ચોમાસું લાવ્યા શું કામ ?ઉપરથી અમને’ય પણ ખખડાવી નાંખીને ક્યો છો કે સંસદ ક્યાં ચાલી ?હાલો આકાશ કરો ખાલી દરીયો તો અમૃતના દયે
મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા…મારી વે’લ શંગારો વીરા, શગને સંકોરોરે અજવાળાં પહેરીને ઊભા શ્વાસ !મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… પીળે રે પાંદે લીલા ઘોડા ડૂબ્યા;ડૂબ્યાં અલકાતાં રાજ, ડૂબ્યાં મલકાતાં કાજરે હણહણતી મેં સાંભળી સુવાસ !મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… મને રોકે પંછાયો એક ચોકમાં;અડધા બોલે ઝાલ્યો, અડધો ઝાંઝરથી ઝાલ્યોમને વાગે સજીવી હળવાશ !મારી આંખે કંકુના
તારે રે દરબાર મેઘારાણા!કોણ રે છેડે ઓલા ગેબી વીણાના તાર? વીજ નાચે એનું નવલું રે નર્તન, રૂપરૂપનો અંબાર;વાદળીઓના રમ્ય તારે ઝાંઝરનો ઝણકાર!… તારે રે દરબાર! સાગરસીમાડે કો’ ગાતું રાગ મેઘ મલ્હાર;પૂછે પ્રકૃતિ કઈ દિશામાં સંતાડ્યા શૃંગાર? શ્રાવણના શૃંગાર!…. તારે રે દરબાર! – ભાસ્કર વોરા કાવ્યપ્રેમીઓ અને સંગીતપ્રેમીઓએ આ ગીત ન સાંભળ્યુ હોય એવું બને ?
