આંખના ને આભના બંને અલગ વરસાદ છે :કોણ ક્યારે કેટલું વરસ્યું હવે ક્યાં યાદ છે ? શોધવા નીકળો તમે ટહુકો અને ડૂસકું મળે,શક્યતાના દેશમાં પણ કેટલા અપવાદ છે ! સ્વપ્ન મારી પાસ આવીને સતત કહેતું રહ્યું,ચંદ્ર રાત્રિએ કરેલો સૂર્યનો અનુવાદ છે. શબ્દની પેલી તરફ કોલાહલો કોલાહલો,મૌનનો કંઈ આ તરફ કેવો અનાહત નાદ છે ! પર્ણથી મોતી ખર્યાની વાયકા ફેલાઈ’તી.વૃક્ષને
દાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી, વાગડમાં મ દેજો રે સૈવાગડની વઢીયારણ સાસુ દોહ્યલી રેસૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચીદાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી દીએ દળાવે મુને, દીએ દળાવે મુને, રાતલડીએ કંતાવે રે સૈપાછલે તે પરોઢીએ પાણી મોકલે રેસૈયોં કે હમચી, સૈયોં કે હમચીદાદા હો દીકરી, દાદા હો દીકરી ઓશીકે ઈંઢોણી વહુ, ઓશીકે ઈંઢોણી
કોઈને આમ સમજાયો, કોઈને તેમ સમજાયો,અઢી અક્ષર હતા તોયે ન પૂરો પ્રેમ સમજાયો. જીવનનો દાખલો કોનો હશે સાચો, ખબર ક્યાં છે ?ગણી નાખ્યો હતો સૌએ સ્વયંને જેમ સમજાયો. સદીઓથી ખીલા ફરતે હજી ચક્કર લગાવો છો,ભલા માણસ ગતિનો અર્થ તમને એમ સમજાયો ? તમે આનંદને જોતા રહ્યા અવસાદની આંખે,અમંગળ પત્ર વાંચ્યો મેં તો કુશળક્ષેમ સમજાયો. યુગોની
દૂર જવાનાં કોઈ બહાના લાખ ધરે છેને મારી ધીરજની કાયમ રાખ કરે છે. બાકી ક્યાં છે ! આ કાયામાં કોઈ ચેતનકોઈને જોવા ખાલી બે આંખ ફરે છે. વૃક્ષ કને સમજું સમજણનો દીવો રાખીએનાં સપનાની સો લીલી શાખ હરે છે પ્રણ લેજો ચાતક જેવું, પરવાના જેવુંકમજોર મહોબતને ખાટી દ્રાખ વરે છે આશાને જલ્દી મરવા ના દેજો
હું બુદ્ધને શરણે નહીં જાઉંબુદ્ધ મને મારાં દુઃખોનું ભાન કરાવે છેહું અ-બુધને શરણે જઈશએ મને મારા સુખનો ખ્યાલ આપશે હું ધર્મને શરણે નહીં જાઉંધર્મ જાતજાતનું ભૂસું ભરીમને ભારેખમ બનાવે છેહું અ-ધર્મને શરણે જઈશએ મને હળવો ફૂલ રાખશે હું સંઘને શરણે નહીં જાઉંસંઘ મારી વાણીને છિનવી લેશેહું જંગને શરણે જઈશજંગમાં મારું પોતાનું શસ્ત્ર, પોતાનો હોંકારો હશે.
જો ખરેખર પ્રેમ છે તો જાવ ‘ને હાંસલ કરો,ઘુંઘરૂની જાત પર જાદુ કરી પાયલ કરો. પ્રેમમાં કંઈ ખાસ કરવાનું કશું હોતું નથી,જેમણે ઘાયલ કર્યા છે, એમને ઘાયલ કરો. હોય હા, તો સ્હેજ બસ માથું હલાવો, કાં પછી‘ના’ લખીને સહી કરો ‘ને વાત રદબાતલ કરો. આ જગત પાગલ ન લાગે તો પછી કહેજો મને,કોઈ પણ વાતે પ્રથમ
ગઝલ લખુ છું, હૃદય પર તો ભાર હોવાનો,ઉદાસી એટલે તારો વિચાર હોવાનો. પ્રથમ નજરની રમત છે, નિખાર હોવાનો,જુદાઇ હો કે મિલન માત્ર પ્યાર હોવાનો. પ્રવાહ સીધી ગતિનો છે જિંદગી નહીંતર,નજર જો ભટકે વિષાદો જ સાર હોવાનો. સમયની આંખમાં આંખોને મેળવી રાખો,રહે બેપરવાઈ ત્યારે પ્રહાર હોવાનો. જગતના લોક તો પળમાં જ તારવી લે છે,અધરની ચુપકીદી દુઃખનો
આતંકી હાથ રોજ લંબાતા જાય, પુરી દુનિયાને લેવાને પાશમાંઅલ્લાના બંદાનો પ્હેરીને વેશ, જુઓ નીકળ્યાં છે ટોળાં પિશાચના…….. બુરખો પ્હેરીને હવે તરવાનું માછલીએ, ફૂલોએ પઢવી નમાજ,કોયલને એ રીતે ગાવાનું, માળાની બા’રો ના આવે અવાજ, પંખીઓ, ‘પાંખોને સંકેલી દો, નથી ઊડવાનું કોઈએ આકાશમાં.’અલ્લાના બંદાનો પ્હેરીને વેશ, જુઓ નીકળ્યાં છે ટોળાં પિચાશના……. તસ્બીને બદલે છે હાથે બંદૂક, એનાં
કુંતા અભિમન્યુને બાંધે અમર રાખડી રેદીકરા દુશ્મન ડરશે દેખી તારી આંખડી રેકુંતા અભિમન્યુને બાંધે અમર રાખડી રેમારા બાલુડાં ઓ બાળ તારા પિતા ગયા પાતાળહાંરે મામો શ્રીગોપાળ કરવા કૌરવકુળ સંહારકુંતા અભિમન્યુને બાંધે અમર રાખડી રે હે… માતા પહેલે કોઠે કોણ આવી ઊભા હશે રે?પહેલે કોઠે ગુરુ દ્રોણ એને જગમાં જીતે કોણકાઢી કાળવજ્રનુ બાણ લેજો પલમાં એના
ચોમાસું બેઠું, ને ઉપરથી સળવળતું સત્તરમું બેઠું છે કાંખમાં,હવે સપનાનો ઉત્સવ છે આંખમાં. ઊભા ઊભા રે હવે વાગે છે ઠેસ, હું તો ગબડું હયાતીના તળિયે,ઓસરીથી ઓગળીને રેલાતી જાઉં છું, આ કોના વિચારોના ફળિયે?ભીતર લે હિલ્લોળા સપનાનું જોર, મને, સમજણ! તું બાંધીને રાખ મા… વરસાદી છાંટાના પગરવ પર લાગ્યું કે વ્હાલમ ખખડાવે છે બારણાંભર મેઘાડંબર ને
