વરસાદનું પાણી પી-પીને પોચી પડી ગયેલી માટીવાળા આ વિશાળ મેદાનમાં ફેલાઈ ગયું છે ઘાસનું સામ્રાજ્ય દૂર નજર પડે ત્યાં સુધી ઘાસ જ ઘાસ. અજાણી વેલીઓ એકમેકને વીંટળાઇ રચી દે છે લીલી ટેકરી ને એની પાછળ ડહોળા પાણીમાં ઊભેલું કાળું ડુક્કર જોતાં જોતાં મારી નજર પડે તે પહેલાં જ એક ધોળું પંખી લીલાશ વચાળે સફેદ લીટી
ઉશનસ ~ વિનવું : એટલા દૂર ન જાઓ વિનવું : એટલા દૂર ન જાઓકે પછી ક્યારેય યાદ ન આવો… માનું : અવિરત મળવું અઘરુંમાગ્યું કોને મળતું સઘળું?કગરું, એટલા ક્રૂર ન થાઓકે પછી ક્યારેય યાદ ન આવો જાણ્યું : નવરું એવું ન કોઇકેવળ મને જ રહે જે જોઇ;તો ય લ્યો, આમ નિષ્ઠુર ન થાઓકે પછી ક્યારેય યાદ ન
આયનેથી ધૂળ ઝાપટજે હવે : ચિનુ મોદી ‘ઇર્શાદ’ આયનેથી ધૂળ ઝાપટજે હવે,તું ત્વચા ફાડીને અવતરજે હવે. પાપણો બાળી ગયાં છે એટલે,સ્વપ્નથી થોડુંક સાચવજે હવે. મેં ફરી માળો બનાવ્યો વૃક્ષ પર,વીજળીની જેમ ત્રાટકજે હવે. હાથ મારો હાથમાં લીધો તો છે,રોગ શો છે એય પારખજે હવે. જાતને સીમિત કરી ‘ઇર્શાદ’ તેં,શંખમાં દરિયાને સાંભળજે હવે. ~ ચિનુ મોદી ‘ઇર્શાદ’
સિનિયર ‘સીટી’જનનું ગીત મરે નહીં ને માંદો થાય,આ સિત્તેરી ડોસો,ઘરમાં અટવાતો દેખાય, આ સિત્તેરી ડોસો… કામ કરે ના એકકે, એનાં કામ કરે છે સહુ,એનું પાણી મૂકતાં, પાણી પાણી થાય છે વહુ, ખાંસી, હાંસીમાં અટવાય, આ સિત્તેરી ડોસો…વ્યાજ મળે ઓછું ને એમાં ટીડીએસ કપાતો, સ્કિમ બધે રોકડની, સિનિયર માટે ખાલી વાતો,રિટર્ન ભરતાં થાકી જાય, આ સિત્તેરી
મારું જીવન એ જ મારી વાણી – ઉમાશંકર જોશી મારું જીવન એ જ મારી વાણીબીજું એ તો ઝાકળ પાણી.મારા શબ્દો ભલે નાશ પામોકાળ ઉદર માંહી વિરામો ……..મારા કૃત્ય બોલી રહે તોયજગે કેવળ સત્યનો જયમારો એ જ ટકો આધારજેમાં સત્યનો જયજયકાર ……સત્ય ટકો છો જાય આ દાસસત્ય એ જ હો છેલ્લો શ્વાસએને રાખવાનું કોણ બાંધી ?એને
ઘન આષાઢી ગાજિયો – મનસુખલાલ ઝવેરી (સોરઠા) ઘન આષાઢી ગાજિયો, સળકી સોનલ વીજ,સૂરે ડુંગરમાળ હોંકારા હોંશે દિયે. મચવે ધૂન મલ્હાર કંઠ ત્રિભંગે મોરલા,સળકે અન્તરમાંહ્ય સાજણ ! લખલખ સોણલાં. ખીલી ફૂલબિછાત, હરિયાળી હેલે ચડી,વાદળની વણજાર પલપલ પલટે છાંયડી. ઘમકે ઘૂઘરમાળ સમદરની રણઝણ થતી,એમાં તારી યાદ અન્તર ભરી ભરી ગાજતી. નહિ જોવાં દિનરાત : નહિ આઘું, ઓરું
*ચાંદની ફેલાઈ ગઈ* મારી હસ્તી મારી પાછળ એ રીતે વિસરાઈ ગઈ;આંગળી જળમાંથી નીકળી ને જગા પુરાઈ ગઈ. આગમન એનું સુણીને ઊર્મિઓ હરખાઈ ગઈ.ચાંદ ઊગ્યો પણ નહીં ને ચાંદની ફેલાઈ ગઈ. દર્દમાં ઠંડક, દિલાસામાં જલન, અશ્રુમાં સ્મિત,પ્રેમનો ઉત્કર્ષ થાતાં ભાવના બદલાઈ ગઈ. ભેટવા એને હતો હું એટલો વ્યાકુળ કે,ખુદ કજા મારો ધસારો જોઈને ગભરાઈ ગઈ. વાસ્તવમાં
સિવાકાસિનાં મજૂરોની વેદના : જાગ્રત વ્યાસ ‘મધુકર (સૉનેટ, છંદ – મંદાક્રાંતા) લે પોટૅસિયમ કર પછી સલ્ફર સ્હેજ નાખ્યું બાળી નાખ્યું જીવતર અમે સૌ મકાનો ઉજાળી એના ભેગું દલન કરવા ચારકોલ ઉઠાવ્યું ઝંખ્યું અભ્યુદય જગતનું હાથ બે રોજ બાળી…. ઍલ્યુમિનિયમ તરત ત્યાં તે પછી તો ઉમેર્યું લૈ હાથોમાં તિમિર, સહુને રોશની નિત્ય આપી થોડું ટીટેનિયમ ચપટી એ મહીં
ચોઘડિયાંઓ જોતો રહેશે ચોઘડિયાંઓ જોતો રહેશેમાણસ તોયે રોતો રહેશે. સુખનો સૂરજ ઊગે તોયેદુઃખનો ડુંગર મોટો રહેશે. સંબંધોના સરવાળામાંઆગળ પાછળ ખોટો રહેશે. ફૂલોના રંગોને ચૂમેભમરો તોયે ભોંઠો રહેશે. દુનિયા આખી ભરચક માણસપણ માણસનો તોટો રહેશે. મિલકતમાં ‘ઉરુ’ મારી પાછળયાદો દેતો ફોટો રહેશે. ~ ઉર્વી પંચાલ ‘ઉરુ’ માનવીનો સ્વભાવ છે કે ગમે એટલું સુખ હોય તોય એ
પુત્રવિદાય : રસીલા કડીયા કંઇ કેટલીયે મંગળકામનાઓ અને આશિષવચનોને વાચા આપવી હતી તવ વિદાયટાણે કિન્તુ શબ્દો તો તારાય પહેલાં ઊડી ગયા ઉરસંચિત ઊર્મિઓને વહાવવી હતી નયનદ્વારેથી કિન્તુ એ બહાર આવે તે પહેલાં જ બાષ્પીભૂત બની તુષારરૂપે વસ્યા ધ્રુવપ્રદેશે. કિન્તુ બકુ અશ્રુ બન્યાં મારાં ભલે હિમકણ, નહીં પ્રેમ મારો. હા, થીજી જશે હવે નક્કી પ્રત્યક્ષ સાક્ષાત
