કોઈ ઉકેલી ના શકે એવી પહેલી જિંદગી,ક્યાંક એ મોડી પડી ને ક્યાંક વહેલી જિંદગી. જીવતાં જો આવડે જાહોજલાલી જિંદગી,જીવતાં ના આવડે તો પાયમાલી જિંદગી. પાસમાં એ છે અને હું ઝાંઝવાં જોયા કરું,કોઈ સમજી ના શક્યું આ રૂપઘેલી જિંદગી. એટલે આ બહાવરી આંખો જુએ ચારેતરફ,કીકીઓ છે આપણી ભૂલી પડેલી જિંદગી. લોકનાં ટોળાં કિનારે ઓર વધતાં જાય છે,સૂર્ય
બરફગોળો ~ વંદના ભટ્ટ સફેદ પારદર્શક કાચ જેવા બરફને સંચે ચડાવી ગોળાવાળો બરફને છોલતો સફેદ રૂના પોલ જેવા બરફમાં સળી ભરાવી, ગોળો વાળી મારી સામે પ્રશ્નાર્થ નજરે જોતો હું બોલતી, ‘ઓરેન્જ’ અસ્ત થતા ઓરેન્જ સૂર્યમાં આંગળી ભરાવી હું ચૂસું છું સૂર્યને કે અસ્ત થવા આવેલ જીવનને ! ~ વંદના ભટ્ટ (વંદના શાંતુઇન્દુ) વંદના ભટ્ટનું આ નાનકડું
તું મને સમજી શકે તો વાત કર,કાં તને સમજી શકે તો વાત કર. ના બડાઈ હાંક મોટા શહેરની,સંપ ને સમજી શકે તો વાત જો કરે સંવાદ તો રસ્તો મળે,અન્યને સમજી શકે તો વાત કર. પ્રેમ માનો હોય એની ના નથી,બાપને સમજી શકે તો વાત કર. પાન ખરશે એમ કૂમ્પળ ફૂટશે,મોતને સમજી શકે તો વાત કર.
તેં કહ્યું ‘તું મને ~ અંજના ગોસ્વામી ‘અંજુમ આનંદ’ તેં કહ્યું ‘તું મને એ બધું યાદ કરઆપણી વચ્ચે જે પણ હતું, યાદ કર. જિંદગી થઈ ‘તી જેના થકી તરબતરતું કમોસમનું એ માવઠું યાદ કર. ને સમજ આમ તો બહુ હતી બેઉમાંતો પછી ક્યાં પડ્યું વાંકુ ? તું યાદ કર. કોઈ પણ વાતમાં આપણે ખુશ હતાંએ બધું સુખ હવે ક્યાં
એક સવારે આવી, મુજને કોણ ગયું ઝબકાવી ? વસંતની ફૂલમાળા પહેરી, કોકિલની લઈ બંસી, પરાગની પાવડીએ આવી, કોણ ગયું ઉર પેસી ? મુજને….. કિરણ તણી કોમળ અંગુલિએ રમ્ય રચી રંગોળી, સોનલ એના સ્નેહસુહાગે કોણ રહ્યું ઝબકોળી ? મુજને…. ~ સુન્દરમ્ કવિ સુન્દરમ્ ની પૂણ્યતિથિએ એમને સ્મૃતિવંદન સહ 13.1.22 *** સાજ મેવાડા 13-01-2022 પ્રકૃતિ. સ્નેહ અને પ્રભુ
નદીકિનારે પ્રાચીન મંદિર મંદિર છે એટલે આવે છે લોકો દર્શન કરે ઝટપટ જતાં રહે કેટલાંક કેટલાંક નદીને નીરખે ઘડીક કોઈનું ધ્યાન જાય ના નદી વચ્ચે પડેલા પથ્થર પર ને નજર જાય તો ટકે નહીં કેવળ પથ્થર જાણે છે કે નદીનું નદીત્વ એને જ કારણે છે કેવળ મંદિર જાણે છે કે મંદિરત્વ પથ્થરને કારણે જ છે
અમે ધૂળના,લથબથ ધૂળથી રગદોળાયા ઉપર-નીચેઆજુબાજુ, બધેય બસ ધૂળ, ધૂળ ને ધૂળ સ્તોત્ર અમારું, ગોત્ર અમારુંમૂળ અમારું, કુળ અમારુંધૂળ, ધૂળ ને ધૂળ ધૂમ મચાવે ધૂળ બધે આગંધ એની ને- રંગ-જંગ પણ એનાં ગાન-નાચની વાત અરે, શી!સાન-ભાન પણ ત્યાંથી હ્રાસ અને ઇતિહાસ બધું ત્યાં ધૂળ કથા થઈ ધબકે,ચરણ ચાલતાં એના સ્પર્શે, મસ્તકને એ કર્ષેરંધ્ર રંધ્રમાં રજ ભળી
वे बच्चे – अशोक वाजपेयी प्रार्थना के शब्दों की तरहपवित्र और दीप्तवे बच्चे उठाते हैं अपने हाथ¸अपनी आंखें¸अपना नन्हा–सा जीवनउन सबके लिएजो बचाना चाहते हैं पृथ्वी¸जो ललचाते नहीं हैं पड़ोसी सेजो घायल की मदद के लिएरुकते हैं रास्ते पर। बच्चे उठाते हैंअपने खिलौनेउन देवताओं के लिए–जो रखते हैं चुपके सेबुढ़िया के पास अन्न¸चिड़ियों के बच्चों के पास
દીપ્તિ ભગત વછરાજાની ‘શિવા’ રણઝણે વાદ્ય ને ઝણઝણે છંદ-લય હીંચકે, શારદે અંકમાં વિશ્વનું વાડ્મય હીંચકે. અંકુરિત શબ્દમાં આવ તું, વ્યાપ તું, માતૃકા, ચઈડ-ચીં જિંદગી તે પછી કાવ્યમય હીંચકે. લોહીના ગ્રંથમાં તું ગીતાજ્ઞાન ઓ ભારતી, શૌર્યને ટોડલે એટલે જય-વિજય હીંચકે. આપણા સંગમે જ્ઞાનદા તીર્થ આ અવતરે, ઝૂમતો તાનમાં હીંચ લઈ ‘ને અભય હીંચકે. યુગ હતા, યુગ
મને એ જ સમજાતું નથી ~ કરસનદાસ માણેક મને એ જ સમજાતું નથી કે આવું શાને થાય છેફૂલડાં ડૂબી જતાં ને પથ્થરો તરી જાય છે ! ટળવળે તરસ્યાં, ત્યહાં જે વાદળી વેરણ બને,તે જ રણમાં ધૂમ મુસળધાર વરસી જાય છે ! ઘરહીણાં ઘૂમે હજારો ઠોકરાતાં ઠેર ઠેર :ને ગગનચુમ્બી મહાલો જનસૂનાં રહી જાય છે ! દેવડીએ દંડ
