*તમે ગયા* તમે ગયા. માની શકાતું નથી. પણ, ખાલીપાની અફાટ કળણ ભૂમિમાં ગળાડૂબ ઊતરી ગયા પછી કહેવું જ પડે છે કે હવે તમે ખરેખર નથી જ. સામે પૂરે તરતાં હું ક્યારેય થાકતી નહીં, પણ, હવે, ગળે આવેલા ડૂમામાં સાગર ડૂબી ગયો હોય તેમ લાગે દિવસ પછી રાત રાત પછી દિવસ બધું હતું એનું એ જ
પીડા અમારી ~ દક્ષેશ ઠાકર પીડા અમારી થોડી જીરવાય તું મળે તો દિવસોય એ પછીથી બદલાય તું મળે તો ઘેરું બની રહ્યું છે અંધારું જિંદગીનું અજવાળું સ્હેજ અંદર પથરાય તું મળે તો વેરાન જોઈ જોઈ થાકી ગઈ છે આંખો એ પણ બિચારી થોડું છલકાય તું મળે તો તડકાઈ બહુ ગયો છું તડકામાં બેસી બેસી છાંયો બધે એ
ચૂંટેલા શેર ‘હૈયાસરસી’માંથી – કિશોર જિકાદરા જેવી તેવી વાત નથી, બહુ કાઠું છે એહૈયાસરસી ગમગીની ચાંપી છે વટથી. ~ કાચ એનો આપમેળે આ રીતે તૂટે નહીંકોઈ ઉત્કટ પ્યારથી તસવીરને ભેટયું હશે. ~ દૂધ કે જળધારને આપી ન’તી જેણે મચકએ જ પથ્થર અશ્રુમાં ભીંજાઈને પોચો પડ્યો. ~ દિવસે મારે લાંબો વાંસો કરવો પડશેખાંડીએક અજંપો રાતે દળવાનો છે.
હરનું હાલરડું એક દેવકી જશોદા બે બેનડી, હરનું હાલરડું;બે બેની પાણીડાંની હાર્યું રે ગોવિંદજીનું હાલરડું.દેવકી પૂછે જશોદા કેમ દૂબળાં રે, હરનું હાલરડું,બાઈ, તારે તે કેટલા માસ રે ગોવિંદજીનું હાલરડું.મેં તો સાત જણ્યાં તોય વાંઝિયાં રે, હરનું હાલરડું,હવે આઠમાની કરવાની શી આશ રે ગોવિંદજીનું હાલરડું. પે′લે માસે તે જાણ્યું અજાણ્યું રે. હરનું હાલરડું,બીજે માસે તે હૈયડામાં
પૂછતી નહીં કેટલો પાગલ પૂછતી નહીં કેટલો પાગલ… કેટલો પાગલ…આભમાં જોને કેટલાં વાદળ…એટલો પાગલ… ઝાડનું નાનું ગામ વસાવ્યું ને ફૂલને તારું નામ દીધું છે.ભમરા તને ગુંજયા કરે: ગુંજવાનું મેં કામ દીધું છે. જળને તારું નામ દઈ ઢંઢોળી દેતોખોવાઈ ગયેલા નામને મારા ખોળી લેતોનદી તારા નામની વહે: એ જ નદીનું જળ પીધું છે. આપણા પ્રેમની, સુખની
આ સાંજને ~ માલા કાપડિયાઆ સાંજનેકેવી માયા છે મારી ઉદાસી સાથે!તે પણ ચુપચાપ છેમારા ક્ષુબ્ધ શ્વાસની માફક.રોજ સવારે,સૂર્ય નહિ,એક ઇચ્છા ઊગે છે.પાછલી રાતનાં શમણાંગુલમહોર થઈ ઊગે છે આંખોમાંબારણાંને ટેરવે એક પ્રશ્ન‘એ આવશે?’રોજ સાંજે,સૂર્ય નહિ,એક ઇચ્છા ઢળે છે.અને સાંજમારી ઉદાસીનો મલાજો પાળે છે! ~ માલા કાપડિયા હવાની લહેર સ્પર્શીને વહી જાય એમ સ્પર્શતી રચના… ઉદાસી માયાની જેમ વીંટળાય ત્યારે આવી ઈચ્છાઓનું ઝરણું
વરસે ફોરાં ~ ગુલામ મોહમ્મદ શેખ વરસે ફોરાં, આજ ફરી પાછાં વરસે ફોરાં,આજ પ્રિયે ! પાછાં વરસે ફોરાં,જેમ વિદાયની વેળ ઝમ્યાં’તાં નેણ તારાં બે શામળાં ગોરાં !આજ ફરી પાછાં વરસે ફોરાં. કંઠને ભીડી બાથ તારા હાથ વળગ્યા’તા, ભોળી !ને પગ નીચેની ધૂળમાં કેવી બેઠી હતી તું નેણવાં ઢોળી !સૌરભભીની રેણ ને આપણા ભીંજતાં’તાં બેય કાળજે-કોરાં ! ઢળું
અંદરની ઘટનાઓ પાસે જઈને બેસું, ક્યારેક મારા શ્વાસો પાસે જઈને બેસું. એક મધુર અહેસાસ ફરીથી તાજો કરવા, સોળ વરસના શબ્દો પાસે જઈને બેસું, વર્તમાન જ્યારે બહુ પીડે એવે ટાણે, મારા જૂના મિત્રો પાસે જઈને બેસું. બહુ શોધું તોપણ તું ક્યાંય મળે નહિ ત્યારે, હું તારા સંદર્ભો પાસે જઈને બેસું. જ્યારે જ્યારે હું થોડી ફુરસદ પામું છું, કૈંક
