તું કહે છે ~ ચિનુ મોદી તું કહે છે કે હવે હું જાઉં છું,હું કહું છું, દોસ્ત ! હું ભૂંસાઉં છું. તું ખરેખર ખૂબ અઘરો દાખલો,જેટલી વેળા ગણું, ગુંચાઉં છું. સ્વચ્છ ચોખ્ખી ભીંત કાળી થાય છે,એક પડછાયો બની ફેલાઉં છું. વૃક્ષને વળગી પડેલું પર્ણ છું,ભોંય પર પટકાઉં ને ઢસડાઉં છું. કોઈ છે ‘ઇર્શાદ’ કે જેને લીધે,છૂટવા ઇચ્છું અને બંધાઉં

ક્યાંક તું છે ~ ચિનુ મોદી ક્યાંક તું છે ક્યાંક હું છું ને સમય જાગ્યા કરે,આપણા વચ્ચેનું વહેતું જળ મને વાગ્યા કરે. બારણું ખૂલ્લું હશે ને શેરીઓ સૂની હશે,આંગણે પગલાં હશે, તારા હશે લાગ્યા કરે. એ હવાની જેમ અડકીને પછી ચાલ્યાં ગયાં,પાંપણો ભીની થઈને પંથને તાક્યાં કરે. રિક્ત મન ભરવા પવન મથતો રહેવાનો સદા,ડાળ પરનાં

હવેલી સૂની છે ~ ચિનુ મોદી હવેલી સૂની છે, ખખડધજ છે, જીર્ણ પણ છેહજી સન્નાટાની હરફર; હજી એક જણ છેઅને એ છે એથી પવન સરખો શ્વાસ પણ છેઅને રોજે રોજે વિકસિત થતું એક રણ છે. હજી ઊના ઊના રવિકિરણથી તપ્ત કણમાંતરંગાતાં લ્હેરે મૃગજળ અહીં નેત્ર છળતાંબધા જૂના ચ્હેરા અવિરત હજી ચિત્ત મઢતાપ્રસંગે બોલાયા સ્વર, બધિર કાને ખખડતા. ખવીસે પાળેલા

अब यहाँ से जाना है   अब यहाँ से जाना हैमौत तो बहाना है। अब्र से उतर आयेचाँद को छुपाना है। गुमसुदा खुदा का भीअब पता लगाना है। रुक गई हवा लेकिनकश्ती को चलाना है। एक काम बाकी हैआप को मनाना है। रात-दिन इबादत करसरफ़िरा झुकाना है। जो कभी जलाया थावह दिया बुझाना है। ~ चिनु