રોજ સવારે મારી બારીમાંથી આવી જાય છે એક આકાશનો ટુકડો સોનેરી તડકો લઇ તો વળી ક્યારેક એના આસમાની તરંગોમાં તરતાં વાદળોમાં હું ખોવાઇ જાઉં છું બની મત્સ્યકન્યા ! આ રમત થોડા દિવસ ચાલતી રહી. પછી મને થયું, મારી બારી થોડી મોટી હોય તો ? અને હું ખેસવતી ગઇ રોજ એક એક ઇંટ વિસ્તરતી ગઇ મારી
છોકરીનું ફાગણ ગીત – પરબતકુમાર નાયી અડધો ફાગણ અમે આંખોમાં આંજ્યો ને અડધાને પાનીમાં પેર્યો.વરણાગી વાયરાએ આપ્યો જે કોલ, એને કમખાની કોરમાં ઊછેર્યો. મોરપીંછ સુંઘીએ તો ફૂલ બની જાતું ને પાણીને અડીએ તો અત્તર.આભલાંની સામે પણ બેસવુંય કેમ કરી ? સોળ વાનાં માગે આ સત્તર ! અડધો અણસાર કર્યો પાંપણની પલકારે અડધાને હોઠ વડે વેર્યો.ફાગણમાં
કોડિયાં એલી નહીં ~ ઉજમશી પરમાર કોડિયાં એલી નહીં રે મીં તો જેગવી દીધાં તનજંપવા દેતું હોય લગીરે, તોય આ મારું મન. સાંજ પડે ને વાયરે કોનાં પગલાં ભીનાં વાયદોડવું મારે નહીં ને અલી દોડું દોડું થાયહીંચવા માંડે ઘર ભરીને ગાણાનું ગવન. ટોડલાં મૂઆં ટહુકે મારે શરમાવાનું રયુંનેવાં ઊઠી ડોકિયું કરે, રોજનું આ તો
લૂ, જરી તું ધીરે ધીરે વા, કે મારો મોગરો વિલાય !કોકિલા, તું ધીમે ધીમે ગા,કે મારો જિયરો દુભાય ! પાંખો થંભાવી ઊભું સ્થિર આભ પંખી,સૃષ્ટિ મધ્યાહન કેરા ઘેનમાં છે જંપી.એકલી અહીં હું રહી પ્રિયતમને ઝંખી……. લૂ,જરી તું… ધખતો શો ધોમ, ધીકે ધરણીની કાયા:ઊભી છું ઓઢીને પ્રિયતમની છાયા;પરિમલ ઊડે, ન ફૂલ હૈયે સમાયાં….. લૂ, જરી તું…
જો ઝંખના મરી જશે તો વારતા પતી જશે, ને જીવ ઝળહળી જશે તો વારતા પતી જશે. તું હા કે ના કહે નહીં – છે ત્યાં સુધી મજા મજા, જવાબ જો મળી જશે તો વારતા પતી જશે. બધા કહે છે આપણી કથામાં દર્દ ખુટશે ને દર્દ જો ખુટી જશે તો વારતા પતી જશે. ‘નથી ખબર કશી
આ પા મેવાડ ~ ભગવતીકુમાર શર્મા આ પા મેવાડ, અને ઓલી પા દ્વારિકા, વચ્ચે સૂનકાર નામ મીરાંરણકી રણકીને કરે ખાલીપો વેગળો, હરિના તે નામના મંજિરાબાજે રણકાર નામ મીરાં… મહેલ્યુંમાં વૈભવના ચમ્મર ઢોળાય, ઉડે રણમાં તે રેતીની આગમીરાંના તંબુરના સૂરે સૂરેથી વહે, ગેરૂવા તે રંગનો વૈરાગ ભગવું તે ઓઢણું ઓઢ્યું મીરાએ, કીધા જરકશી ચૂંદડીના લીરાસાચો શણગાર
પરમની ડગર ~ દીપક ત્રિવેદી જુઓ વિશ્વવ્યાપી એ આત્મા અમર છે શરીરે-શરીરે રહે એ જ ઘર છે ન સુખનાં શિખર પર ન દુઃખમાં રહેતો સત્ ચિત્ આનંદ રૂપે સભર છે ગમે તે કહે તું સ્વરૂપે છે નિર્મળ નિર્બંધ, નિઃશબ્દ, સાક્ષી અફર છે નથી ચાલવાનું અહીંથી તસુભર ઉભા ત્યાં જ નિષ્કામ કર્મ સફર છે જડે કે જડે ના ગગનમાં જ
ભરચક બજારેથી ~ ગોપાલકુમાર ધકાણ ભરચક બજારેથી સડેડાટ નીકળી હું, ખાલીખમ્મ હાથે પરબારીમારો પિયુ સાવ ટૂંકો પગારી છૂટા બેઉ હાથે એમ વેરી દેવાય ના, જોવાનું એક એક પાસુંસંઘરીને રાખ્યાં છે અમે મોતીડાં જાણીને, પાંપણની નીચે બે આંસુંઈચ્છાના નામે એક છોકરું છે કાંખમાં ને, સામે રમકડાંની લારી.મારો પિયુ સાવ ટૂંકો પગારી. નાની હથેળી વળી ટૂંકો છે હાથ એમાં ફાટફાટ કેમ કરી
આજે ઘર ઘરની રમતમાં આજેઘર ઘરની રમતમાંએ પપ્પા બન્યો –અને સાચુકલા પપ્પાની જેમ જમમ્મીની સામે આંખોને લાલ કરીને જોયું મમ્મી સહેજ ધીમા અવાજે બોલી“એટલીસ્ટ છોકરાઓની હાજરીમાં તો…” અને પપ્પાનો અવાજરોજ કરતા સહેજ મોટો થઇ ગયો,પછી થોડીઘણી બોલાચાલીમમ્મીના ડુસકાં-અને પછી બરાબર એ દિવસની જેમ જપપ્પાની લાલ આંખોનાં ઉઝરડામમ્મીના ગાલ પર પડી ગયા..!પછી પાપા બનેલો દીકરો ખૂણામાં ગોઠવેલા ખોટુકલા વાસણોને
🥀🥀 અહીંયા બેસી મારી વાટ્યું જોતા રે’જો એમ કહ્યું’તુંચોરે જઇને હૌની પિંજણ કરતા રે’જો એમ કહ્યું’તું ? ડાબા ગાલે લાફો ખાઇને જમણો ધરવો ઇ સાચું પણકાયમ ખાતે ધોલ ધપાટું ખાતા રે’જો એમ કહ્યું’તું ? ડાઘાડૂઘી તનમન કે કપડાં પર પડવા દેતા નહિ પણધોબી ઘાટે મેલા લૂગડાં ધોતાં રે’જો એમ કહ્યું’તું ? મંદિરમાં ભૈ દુહા ભજનો
