🥀 🥀 *આછી જાગી સવાર* આછી જાગી સવાર,નિંદરની મધુ કુંજ થકી ને સ્વપ્નલોકની પાર. પારિજાતના શરણે ન્હાઈકોમલ એની કાય,વ્યોમ આયને જેની છાઈરંગ રંગની ઝાંય;ઑઢ્યો પાલવ સાગરજલનો છલછલ નીલનિતાર આછી જાગી સવાર… લહર લહર સમીરણની વાતીકેશ ગૂંથતી જાણે,અંબોડામાં શું મદમાતીઅભ્ર-ફૂલને આણે;કે જેનો ઊડતાં પંખીના કલરવ માંહી બહાર આછી જાગી સવાર…. ભુવનભુવનનાં ઉજ્જવળ રવિનીબિન્દી અહો લગાવી,દિશા દિશાના
મારી કોઈ ડાળખીમાં મારી કોઈ ડાળખીમાં પાંદડા નથીમને પાનખરની બીક ના બતાવો ! પંખી સહિત હવા ચાતરીને જાય એવું અષાઢી દિવસોમાં લાગે,આંબાનું સાવ ભલે લાકડું કહેવાઉં પણ મારામાં ઝાડ હજી જાગે;માળામાં ગોઠવેલી સળી હું નથીમને વીજળીની બીક ના બતાવો ! એકે ડાળીથી હવે ઝીલ્યો ન જાય કોઈ રાતી કીડીનોય ભાર,એક પછી એક ડાળ ખરતી જોઈને
મજાના શેર ~ ડો. વ્રજેશ મિસ્ત્રી ડાબે-જમણે વારા હો જીશ્વાસો છે કે ભારા હો જી ?** છે સ્પર્શ ટેરવાં પર થીજેલ આગ જેવાવર્ષો વીતી ગયાં પણ ઠારી નથી શકાતા. ** બરાબર રંગથી ને રૂપથી એના પરિચિત છુંકહો તો હું તરસનું શિલ્પ આપું હાલ કંડારી. ** રાતભર આંખો ઉલેચી તોય પણભીતરે અંધાર ઓછા ના થયા. **
નામ બોલાયું ને ~ વર્ષા દાસ નામ બોલાયું ને મડદાઘરમાંથી મડદું બહાર લવાયું. નામ અને શરીરનું અગ્નિસ્નાન પૂર્વનું બસ, આ છેલ્લું ઐક્ય ! ~ વર્ષા દાસ ચોટદાર કાવ્ય ! અહીંયા ‘નામ’ નાયક બની ગયું છે અને નામ તેનો નાશ એવું આપણે કહીએ છીએ. શરીરનો નાશ થયા પછી નામ સ્વજનોના હૃદયમાં જરૂર રહે પણ ત્યાં શરીર ન હોય !
કાયાની કટોરી મારી ~ ભાનુશંકર વ્યાસ ‘બાદરાયણ’ કાયાની કટોરી મારી અમૃત ભરેલી હે જી રે રામ કિયે રે ડુંગરથી એની માટીયું ખોદિયું ને કિયે રે પાણીએ પલાળી રામ…. હે જી કિયે રે કોખથી એના કાદવ કચરાણા કિયે રે ચાકડેથી ઉતારી કિયે રે હાથે એના ઘાટ ઘડાણા ને કિયે રે ટિપાણેથી ટિપાણી રામ…. હે જી કિયે રે વાયુએ
મને સ્હેજે રહ્યો જ નહીં ~ અનિલ ચાવડા મને સ્હેજે રહ્યો જ નહીં ખ્યાલઠૂંઠવતા જીવતરની ઉપર આવીને તમે ઓઢાડો ચાદર કે વ્હાલ ? ક્યારની કરું છું હું એવી રે અટકળ કે મહેક્યાં છે પુષ્પો કે શ્વાસ ?સ્હેજ કરી આંખો જ્યાં બંધ અમે ત્યાં તો સાવ નાનકડું લાગ્યું આકાશગાલ ઉપર ફરતું’તું પીંછું કે પીંછા પર ફરતા’તા ગાલ
🥀 🥀 *એ લોકો* એ લોકો પહેલાંકાપડના તાકા ભરી રાખે છેપછી જ્યારે માણસ ફાટી જાય છે ત્યારેવાર વાર વેચે છે. એ લોકો પહેલાંધાન્યના કોથળા ભરી સીવી રાખે છેપછી જ્યારે માણસ સડી જાય ત્યારેકિલો કિલો વેચે છે. એ લોકો પહેલાંઔષધની શીશીઓ સંઘરી રાખે છેઅને માણસ જ્યારે ફૂટી જાય ત્યારેથોડી થોડી રેડે છે. તે તે લોકો છે જ
‘સફેદ અંધારું’માંથી થોડીક પંક્તિઓ ~ ભારતી પ્રજાપતિ કાંતે ના મન રેંટિયો થઈ કદી, ના એ વસંતો વણે પંખીડા સતના મરે સરહદે, ગોળી ઉજાસો ચણે.** રંગભરી સંધ્યાને ખેરવી દે મારામાં આભને સમેટીને સેરવી દે મારામાં. ** પૂછે સૌ આંખોના અજવાળાં જોઈ અંધારી રાતને કેમ કરી ધોઈ ?** મુઠ્ઠીભરી મેં વાવ્યો જે દિ’ ભીતર આગ ને તડકો ઊગ્યો
🥀🥀 અંગ-પચીસી (અખાના છપ્પાની પ્રતિરચના) એક જીવને આનંદ ભયો, ભણીગણીને ડૉક્ટર થયો !પાંચ મહીં પુછાશે નામ, ખ્યાતિ વધશે ગામોગામ,હરિ તે જીવનો તારણહાર, ડૉક્ટર દુઃખનો મારણહાર. તન સારું તો હરિને ભજાય, નમો નમો ડૉક્ટરને પાય,સંસારે એ ગ્રહેવો સાર, ઢૂકે ન પીડા પાસ લગાર,હરિથી ઝાઝો એ પૂજાય, દરદીને મન એ રઘુરાય. રઘુરાજા થઈ ફૂલ્યો ફરે, દુનિયામાં ના
હાજી કાસમ, તારી વીજળી રે ~ લોકગીત હાજી કાસમ, તારી વીજળી રે મધદરિયે વેરણ થઇ શેઠ કાસમ, તારી વીજળી રે સમદરિયે વેરણ થઇ ભુજ અંજારની જાનું રે જૂતી, જાય છે મુંબઇ શે’ર દેશ પરદેશી માનવી આવ્યાં, જાય છે મુંબઇ શે’ર દશ બજે તો ટિકટું લીધી, જાય છે મુંબઇ શે’ર તેર તેર જાનું સામટી જૂતી, બેઠા કેસરિયા વર ચૌદ
