જરાય દોસ્તો ખબર નથી કે અમોને શાની સજા મળી છે,કશું જ તહોમત નથી જ માથે, વગર ગુનાની સજા મળી છે. વિનમ્ર થઈને કદાપિ એકે કરી ન ફરિયાદ જિંદગીમાં,રહી રહી ને ખબર પડી કે ન બોલવાની સજા મળી છે. ઘણીય વેળા ઊભા રહ્યા તો અશક્ત માની હટાવી દીધા,ઘણીય વેળા સમયથી આગળ વધુ થવાની સજા મળી છે.
સ્તબ્ધ ઊભા પહાડ ~ અલ્પ ત્રિવેદી સ્તબ્ધ ઊભા પહાડ ને હું એકલો સાવ ખુલ્લું આભ ને હું એકલો. બારસાખે તોરણો ઝૂલ્યા કરે બારણે શુભ-લાભ ને હું એકલો. ઝેર પી અદૃશ્ય મીરાં થઈ ગયાં અસ્થિમય મેવાડ ને હું એકલો. મત્સ્ય જેવું તરફડે છે આંખમાં આ અજાણ્યો ઘાટ ને હું એકલો. સાતમા કોઠા સમી છાતી વિશે રે હણાયા શ્વાસ ને હું
ચાંદો ઊગ્યો ચોકમાં ~ લોકગીત ચાંદો ઊગ્યો ચોકમાં ઘાયલ, ચાંદો ઊગ્યો ચોકમાંહે લહેરીડા, હરણુ આથમી રે હાલાર શે‘રમાં અરજણિયા. ઝાંપે તારી ઝૂંપડી ઘાયલ, ઝાંપે તારી ઝૂંપડીઝાંપે તારી ઝૂંપડી ઘાયલ, ઝાંપે તારી ઝૂંપડીહે લહેરીડા, આવતા જાતાનો નેડો લાગ્યો રે અરજણિયાચાંદો ઊગ્યો ચોકમાં ઘાયલ, ચાંદો ઊગ્યો ચોકમાં… ગાયું તારી ગોંદરે ઘાયલ, ગાયું તારી ગોંદરેગાયું તારી ગોંદરે ઘાયલ, ગાયું તારી
પ્રબુદ્ધ ભારતને ~ સ્વામી વિવેકાનંદ જાગો પુનરપિ : નિંદ્રામાં તું હતી, હતી ના મૃત્યુ વિશે તું થાક્યાં તારાં કમલનયનને વિરામ દેતી ઉજ્જ્વલ સ્વપ્ન સુનેરી ભરેલી, સત્યમયી હે વાટ જુએ છે જગત બધું તુજ આતુર આંખે તને કદીયે મૃત્યુ અડે ના ! આરંભો તવ કૂચ ફરીથી કોમળ પગલે રસ્તા પરની ધૂળતણીયે નિરાંતની નીંદરમાં લગીરે ભંગ પડે ના !
સૂરજ જાગ્યો છે સફાળો ~ આરતી શેઠ સૂરજ જાગ્યો છે સફાળો લીલા લીલા પર્ણો ઉપર તડકો કેસરીયાળો, આંખો ચોળે ડાળો સૂરજ જાગ્યો છે સફાળો….. આળસ મરડી બેઠી થાતી ફૂલોની પાંખડીઓ કલા સંકેલી ધુમ્મસ બાંધે રૂની એ ગાંસડીઓ વાદળ દરિયા પાસે ઉઘરાવવા નીકળે ફાળો સૂરજ જાગ્યો છે સફાળો. ખેતર જાગ્યા સીમ જાગી, જાગી શેરી શેરી ખૂણે ખાંચરે પહોંચી
આંખ બીડી ~ સૌમ્ય જોશી આંખ બીડી હાથ બે ભેગા કરી;એક ઈચ્છા આવવાને કરગરી. બહાર નીકળીને પ્રવાહી થા હવે,ઘટ્ટ ઘન આંસુની તીણી કાંકરી. ખ્વાબમાં પણ રિક્તતાઓ છે હવેઓ હકીકત કઈ રીતે તું સંચરી. ચોતરફ રખડ્યો ને ક્યાંય ના મળી,એક પણ છાંટા વગરની એક છરી. આઠદસ મહોરાંઓ પહેર્યાં કેમ તેં ?એ ભલા માણસ તું માણસ છે કે હરિ
અમને દોડાવ્યા ક્ષિતિજે ઘાસ જેવી લીલી ક્ષણ દઈ અમને દોડાવ્યા;અમારામાં જ ઈચ્છાનાં હરણ દઈ અમને દોડાવ્યા. અમે ક્યાં જઈ રહ્યા, ક્યાં પ્હોંચશું, એની ખબર ક્યાં છે,અમારી ફરતું કાયમ આવરણ દઈ અમને દોડાવ્યા. દીધું છે એક તો બેકાબૂ મન, ના હાથ રહેનારું,વળી એમાં સલૂણી સાંભરણ દઈ અમને દોડાવ્યા. અહીં આ રામગિરિની ટોચ પરથી છેક અલકા લગ,અષાઢી
વરસોનાં વરસ લાગે ક્ષણોને તોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે,બુકાની છોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે. કહો તો આ બધાં પ્રતિબિંબ હું હમણાં જ ભૂંસી દઉં,અરીસો ફોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે. કમળ-તંતુ સમા આ મૌનને તું તોડ મા નાહકફરીથી જોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે. આ સપનું તો બરફનો સ્તંભ છે, હમણાં જ ઓગળશેહું
શરત માત્ર એક જ કહે તે સ્વીકારું શરત માત્ર એક જ,મને મારી ક્ષણ દે પરત માત્ર એક જ. ચલો, મારી ભીતર ભર્યાં લાખ વિશ્વો,તમે જોયું છે આ જગત માત્ર એક જ. નથી દાવ ઊતરી શક્યો જિંદગીભર,નહીંતર રમ્યા’તા રમત માત્ર એક જ. ભરાયો’તો ક્યારેક મેળો અહીં પણ,મને આ જગાની મમત માત્ર એક જ. નથી યાદ ને
વટ્ટનો કટ્ટકો ~ ચંદ્રશેખર પંડ્યા કામણ પાથરવામાં અવ્વલ ગણાય, એની અણિયાળી મૂછ તણો લટ્ટકો નજરુંની સાથ મળે નજરું તો મારતો ઈ, વીજળીના તાર સમો ઝટ્ટકો મારો અ૨જણીયો વટ્ટનો કટ્ટકો… હોળીને દા’ડે હું તો બા’નું બનાવી, તને ભેટવાને ચાલી’તી રંગમાં આવી ધુળેટી તો સાનભાન ભૂલીને, નવરાવી દીધી તેં રંગમાં ઢીલી પડી છ મારા કમ્મખાની કસ, હવે ભાવિ ભરથાર
