રોનક છે એટલે કે બધે ~ અમર પાલનપુરી રોનક છે એટલે કે બધે તારું સ્થાન છે,નહિતર આ ચૌદે લોક તો સૂનાં મકાન છે. દીવાનગીએ હદ કરી તારા ગયા પછીપૂછું છું, હર મકાન પર, કોનું મકાન છે. દિલ જેવી બીજે ક્યાંય પણ સગવડ નહીં મળે,આવી શકે તો આવ, આ ખાલી મકાન છે. થાશે તકાદો એટલે ખાલી કરી જશું,કીધો છે જેમાં વાસ, પરાયું
ઓલ્યા ઝાડવામાં ~ આશા પુરોહિત ઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટોજે ‘દિથી ઝાડવાનો પંખીના કલરવની સાથેનો તૂટ્યો છે નાતો !ઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટો… આખો દિ’ ઝાડ વાટ જોતું રહે છે, કોઈ પંખી તો ડાળીએ બેસેલીલોછમ્મ છાંયડો એ દે છે બધાને એમ મીઠો ગુંજારવ પણ વહેંચેમુજને બચાવો એમ બૂમો પાડીને હવે બેઠો છે ઝાડવાનો ઘાંટોઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટો. ઓછી થઈ છે
સમી સાંજનો ઢોલ સમી સાંજનો ઢોલ ઢબૂકતો જાન ઊઘલતી મ્હાલેકેસરિયાળો સાફો ઘરનું ફળિયું લઇને ચાલે પાદર બેસી ફફડી ઊઠતી ઘરચોળાની ભાતડૂસકે ડૂસકે હડસેલાતી બાળપણાની વાત પૈડું સીંચતા રસ્તો આખો કોલાહલમાં ખૂંપેશૈશવથી ચીતરેલી શેરી સૂનકારમાં ડૂબે જાન વળાવી પાછો વળતો દીવડો થરથર કંપેખડકી પાસે ઊભો રહીને અજવાળાને ઝંખે…. ~ અનિલ જોશી કવિ અનિલ જોશીના અનેક યાદગાર
ખબર પડતી નથી યાદ ભૂંસાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથીજ્યોત બુઝાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથી હું થતો ભરચક ફૂલોની સાવ વચ્ચેથી પસારમ્હેક વીંધાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથી કૈં યુગોથી છું સફરમાં તોય પ્હોંચાયું નહીંકેડી રોકાતી રહી કે હું – ખબર પડતી નથી ક્યાં હવે પળને લીલીછમ રાખનારાં
આંખે ઝાંખપ આંખે ઝાંખપ ઊતરવાની ઉંમરે મૃગજળ આંજી બેઠાં..હાય ! અમે શું માંડી બેઠાં? ચેતવ્યો એક ચૂલો પંડે.. આતશને સંકોરી – ફૂંકી,આંધણ મૂકી પળ પળ ઓર્યા, હવે ન જાઉં ટાણું ચૂકી.કરવો’તો કંસાર અને આ રેતી શાને રાંધી બેઠાં?હાય ! અમે શું માંડી બેઠાં? ઘીના લથબથ વાસણમાંથી કાઢું કેમ કરી ચીકાશ?આંખોના ખારાં, ઊનાં પાણીની ફાવી ના ભીનાશ.છેવટ
સાહ્યબો મારો ગુલાબનો છોડ ~ રઘુનાથ બ્રહ્મભટ્ટ ‘રસકવિ’ હે…ક્યારે પૂરા થશે મનના કોડ ?કે સાહ્યબો… મારો ગુલાબનો છોડ ઢળતો દેખાય છે સૂરજ આકાશમાંઘેલો થઇ ખેલે છે ફૂલોથી બાગમાંભમરાની જેમ તો ય માની જો જાય તોકહેવી છે વાત એવી મારે પણ કાનમાં હે.. મારા જોબનનું ઉગ્યું પરોઢકે સાહ્યબો… મારો ગુલાબનો છોડ કલકલતાં ઝરણાંમા નદીયું છલકાય છેનદીયુંના વ્હેણમાં સાગર મલકાય
પધરામણાં લગ ઓરડેથી ઓસરી ને ઓસરીથી આંગણા લગવાત ડમરાઈને અટકી બેઉનાં હોવાપણાં લગ ચોક-શેરીનું કુતૂહલ આવી ઊભું બારણા લગપ્લીઝ માની જા, નહીં તો પ્હોંચી જાશે આપણાં લગ કાલે અનરાધાર ત્રાટકવાની છે સંભાવનાજાણતલનું કહેવું છે : આવી ગયો મે ઠામણાં લગ તું કહે છે : ‘રામરટણા’નાં અનુષ્ઠાનોમાં રત છેહું કહું છું : કસરતો સૌ પહોંચવા રળિયામણા લગ
ભજન ~ ધૂણી રે ધખાવી ધૂણી રે ધખાવી બેલી અમે તારા નામનીહરીના એ નામની રે અલખના એ ધામની… ધૂણી રે ધખાવી ભૂલો રે પડ્યો રે હંસો આંગણે ઊડીને આવ્યોતન-મનથી તરછોડાયો, મારગ મારગ અથડાયોહે ગમ ના પડે રે એને ઠાકુર તારા નામની… ધૂણી રે ધખાવી કોને રે કાજે રે જીવડા ઝંખના તને રે લાગીકોની રે વાટ્યું
શેતરંજી એને પત્ની નહોતી જોઈતીએને તો એક શેતરંજી જોઈતી હતી,જેના પર એ ચાલી શકેજેથી એને તીણા, અણિયાળા પથ્થરો ન વાગેસહેજ અમથો કાંટો પણ ન વાગે.અને હા, એના પગને રજ સુધ્ધાં ન સ્પર્શે.એની ઈચ્છા મુજબ હું પલટાઈ જાઉંએવી એક જાદુઈ શેતરંજીમાંજેથી એ ઈચ્છે ત્યારે તેને મનગમતાં ભોજન મળેએનું દિલ બહેલાવવા મનગમતું પીણું ધરીએક સુંદરીના રૂપમાં ખડી
હવે પહેલો વરસાદ ~ ભગવતીકુમાર શર્મા હવે પહેલો વરસાદ અને બીજો વરસાદ અને છેલ્લો વરસાદએવું કાંઈ નહીં !હવે માટીની ગંધ અને ભીનો સંબંધ અને મઘમઘતો સાદ,એવું કાંઈ નહીં ! સાવ કોરુંકટાક આભ, કોરોકટાક મોભ, કોરાંકટાક બધાં નળિયાં,સાવ કોરી અગાસી અને તે ય બારમાસી, હવે જળમાં ગણોતો ઝળઝળિયાં !ઝીણી ઝરમરનું ઝાડ, પછી ઊજળો ઉઘાડ પછી ફરફરતી
