*આપ કરી લે* આપ કરી લે ઓળખાણએ સાચા શબદનાં પરમાણ સાકર કહે નહિ, હું છું મીઠી,વીજ ન પૂછે, મુજને દીઠી ?મોત બતાવે ન યમની ચિઠ્ઠી,પેખ્યામાં જ પિછાણસાચા શબદનાં પરમાણ કોયલ ટહુકે આંબાડાળે,અંગ ન તોડે, કંઠ ન વાળે,ગંગા વહતી સમથળ ઢાળે,ખેંચ નહિ, નહિ તાણસાચા શબદનાં પરમાણ ફૂલ ખીલે નિત નવ જ્યમ ક્યારે,શ્વાસ લિયે ને સૌરભ સારે,અંતરથી
સ્ત્રી દેવી છે ~ જયા મહેતા સ્ત્રી દેવી છે, સ્ત્રી માતા છે, સ્ત્રી દુહિતા છે સ્ત્રી ભગિની છે, સ્ત્રી પ્રેયસી છે, સ્ત્રી પત્ની છે સ્ત્રી ત્યાગમૂતિ છે, સ્ત્રી અબળા છે, સ્ત્રી સબળા છે સ્ત્રી નારાયણી છે, સ્ત્રી નરકની ખાણ છે, સ્ત્રી પ્રેરણામૂર્તિ છે, સ્ત્રી રહસ્યમયી છે, સ્ત્રી દયાળુ-માયાળુ છે, સ્ત્રી સહનશીલ છે, સ્ત્રી લાગણીપ્રધાન છે,
પેલ્લા વરસાદનો છાંટો પેલ્લા વરસાદનો છાંટો મુને વાગિયોહું પાટો બંધાવાને હાલી રે…વ્હેંત વ્હેંત લોહી મારું ઊંચું થિયું નેજીવને તો ચડી ગઈ ખાલી રે… સાસુ ને સસરાજી અબઘડીયે આવશેકાશીની પૂરી કરી જાતરા રે…રોજિંદા ઘરકામે ખલ્લેલ પોંચાડે મુનેઆંબલીની હેઠે પડ્યા કાતરા રે… પિયુજી છાપરાને બદલે જો આભ હોતતો બંધાતી હોત હુંય વાદળી રે…માણસ કરતાં હું હોત મીઠાની ગાંગડીતો છાંટો
નોકરી કરતી સ્ત્રીનું હાલરડું ~ પારુલ ખખ્ખર તું છે મારો વ્હાલખજાનો તું છે મારો શ્વાસ,સૂઇ જા રે મારી લાડકડી, આજ માંડ મળી છે હાશ! દોરડા ઉપર વાંસડો ઝાલી ચાલવું મારે રોજ,પળ બે પળને સાચવી રાખું, આપવા તને મોજ!બાંધતી રહું ઝીણકો માળો, વીણતી રહું ઘાસ,સૂઈ જા રે મારી લાડકડી, આજ માંડ મળી છે હાશ! તું જાણે ના માવડી
પિંડને પરમ પદારથ ~ સુરેન ઠાકર ‘મેહુલ’ પિંડને પરમ પદારથ જડ્યોસુરતાના સોગઠડે રમતાં અનહદમાં જઈ ચડ્યો અણુઅણુની આવનજાવન, તનની તાલાવેલીલહરલહરનો સ્પંદ, શ્વાસનો રાખણહારો બેલીઅગનજાળમાં આથડતાં એ અગમનિગમને અડ્યોપિંડને પરમ પદારથ જડ્યો રણઝણ રેલમછેલ પ્રહરમાં, ભવનું એ અવગુંઠનઝંખા જાજરમાન અસરમાં અજબગજબનું ગુંજનરમત રચી રળિયાત, અદીઠો વિસ્તરવામાં પડ્યોપિંડને પરમ પદારથ જડ્યો ~ સુરેન ઠાકર ‘મેહુલ’ સુરતામાં રમમાણ કરી મૂકે, ક્ષણનો સાક્ષાત્કાર કરાવે એવા ભાવ…. કાવ્યમાં
જિંદગી કોઈ ઉકેલી ના શકે એવી પહેલી જિંદગી,ક્યાંક એ મોડી પડી ને ક્યાંક વહેલી જિંદગી. જીવતાં જો આવડે જાહોજલાલી જિંદગી,જીવતાં ના આવડે તો પાયમાલી જિંદગી. પાસમાં એ છે અને હું ઝાંઝવાં જોયા કરું,કોઈ સમજી ના શક્યું આ રૂપઘેલી જિંદગી. એટલે આ બહાવરી આંખો જુએ ચારેતરફ,કીકીઓ છે આપણી ભૂલી પડેલી જિંદગી. લોકનાં ટોળાં કિનારે ઓર વધતાં
ગમી ગયેલા શેર ~ હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ કોઈને કોઈનો વિકાસ નડેફૂલને ફૂલની સુવાસ નડે. ** દ્વાર શોભે અવર-જવરથી કદાચપણ હૃદયને તો ખોલવાસ નડે. ** અમારી આંગળીને જાણવું છેતમારી આંગળી ક્યાં છૂટવાની ? ** તેં તરસનીય પહેલાં સરોવર કર્યું,ને પછી વચમાં ઊભું મુકદ્દર કર્યું.** પહાડનું એ પીગળેલું ‘હર્ષ’ હૈયું છે,નહીં ધકેલી શકો પ્હાડમાં ઝરણ પાછું. ** એકતરફી લાગણીની આ
રન્નાદે શાહ : આ હવામાં ક્યાંક તારી ગન્ધ છે આ હવામાં ક્યાંક તારી ગન્ધ છે તું નથી એ પણ સમયનો રંગ છે. હું શ્વસું કેવળ તને પાગલ થઇ શ્વાસમાં એથી ધબકતો છંદ છે. આ પ્રતીક્ષાને મળે લાંબી ક્ષણો ઓ સમય ! બદનામ તારો વંશ છે. આંખના ઝાકળ હવે ક્યાં બેસશે ? પાનખરની ચાલમાં પણ કંપ છે.
ખોખલી સંભાળ પર ~ મેગી અસનાની ખોખલી સંભાળ પર જીવી ગયું, આ હ્રદય પંપાળ પર જીવી ગયું. હૂંફ ન આપી શક્યું મન દંભને, શુષ્કતાના આળ પર જીવી ગયું. પાંખ શેના કાજ છે ન્હોતી ખબર, એક પંખી ડાળ પર જીવી ગયું. છે સહજ સંજોગ સઘળું શીખવે, સ્થિર મન પણ ઢાળ પર જીવી ગયું. તરફડીને સૂર્યનું છેલ્લું
નજર કરું ત્યાં નારાયણ ~ પુષ્પા વ્યાસ નજર કરું ત્યાં નારાયણ ને હાથ ધરું ત્યાં હરિપગ મૂકું ત્યાં પુરુષોત્તમ ઘર, એ ઘરમાં હું ઠરી. હૈયાદૂબળી હું ને પાછી, મોઢે મોળી ખરીદીવો પ્રગટ્યો ત્યાંતો – ટવરક ટવરક વાતું કરી ! ઘંટી પાણી વાસીદું ને ચૂલો ઘરવખરીજ્યાં જ્યાં કામે લાગું ત્યાં ત્યાં મંદિર ને ઝાલરી ! ભવખેતરને ખેડી રાખ્યું, કૂવો કાંઠા
