🥀🥀 *મિત્રો* મિત્રો, આપણે મળ્યા છીએ જ ક્યાં !તો પછી આજની આ ક્ષણ વિદાયની છેએમ કહેવાનો કશો અર્થ ખરો? આમ તો સૂર્યનું અસ્ત થવુંપુષ્પનું ખરી જવુંઝાકળનું ઊડી જવુંએ આગમન પછીની ક્રિયાઓ કહેવાય છે.પણ આકાશે કદી સૂર્યના અસ્તાચળે જવાનોતૃણપત્તીએ કદી ઝાકળના ઊડી જવાનોવ્યક્ત કર્યો છે વિષાદ? કારણકે એ એકવાર પણ મળ્યા છેતે ક્યાં કદી વિખૂટા પડે
ખેલત વસંત આનંદકંદ સોહે ગુલાલમય શ્યામ અંગ નીરદ નવીન પર અરુણ રંગ પટપીત વીજ ચમકે અમાપ, શિર મોરપિચ્છ જ્યમ ઇન્દ્રચાપ પિચકારી કેસૂ જલ રેલછેલ, તરબોળ ગોપગોપી છકેલ નાચે નિછોરી હસી નંદલાલ, કેસર અબીલ કુમકુમ ગુલાલ બાજે મૃદંગ ડફ વેણુશોર, ગાજે સુઘોષ ઘન ગગન ઘોર હરિ બોલ રંગ હરિ બોલ રાગ, ગાવત ગુણીજન હોરી ફાગ મકરન્દ
દીવાનેખાસનું કોઈ શું જાણે અમે શું મૂલ્ય ચૂકવ્યું શ્વાસનું ?હાથ સળગાવી કર્યું દર્શન જગતના રાસનું. માપ કોનું કેટલું પડછાયા નહીં આપી શકે,માત્ર સૌને ભાન થાશે, આંખના આભાસનું. આજ પાસે બેસવામાં પણ તમે અકળાઓ છો,સાચું કહેજો શું થયું એ પ્હેલ-વ્હેલી પ્યાસનું ? આપણે મનમેળના અહીં ઘૂંટ તો પીધા ઘણા,એક ટીપું ચાખીએ આજે વિરોધાભાસનું ! એક વેળા જોયું
માણારાજ…… (વિપ્રલબ્ધાનું લગ્નશૈલીમાં કોરસ) માણારાજ…માણારાજ…માણારાજ…માણારાજ! મંડપ મણિનગરમાં રોપ્યો; ભરચક ખાલીપાને જોખ્યો તડકા કેસરથી છંટાણાં; ચોરસ કુંડાળે હોમાણાં. અમને મીંઢળ-બાંધી વેચ્યાં,અમને અજવાળે ઉલેચ્યાં. સૈયર! કાલ બની છે આજ! સૈયર! લૂંટ્યા મબલખ રાજ! સૈયર! ઢીંગલીઓ શણગારી કંકુ ચોડ્યાં માણારાજ! માણારાજ…માણારાજ…માણારાજ…માણારાજ! *** નીંદરમાં નખ્ખ બોળી આંજ્યો ઉજાગરો ને છાતીઢક ઓઢ્યો છે ડૂમો… હાથોમાં મહેંદીથી મહોરી છે હોળી ને સ્પર્શોની લૂમઝૂમ લૂમો… સૈયર!
ઘડીક સંગ ~ નિરંજન ભગત કાળની કેડીએ ઘડીક સંગરે ભાઈ, આપણી ઘડીક સંગ !આતમને તોય જનમોજનમ લાગી જશે એનો રંગ! ધરતી આંગણ માનવીના આ ઘડીક મિલનમેળા,વાટમાં વચ્ચે એક દી નક્કી આવશે વિદાયવેળા,તો કેમ કરીને કાળ ભૂલે ના એમ ભમીશું ભેળા !હૈયાનો હિમાળો ગાળીગાળીને વહશું હેતની ગંગ ! પગલે પગલે પાવક જાગે ત્યાં ઝરશું નેનની ઝારી,કંટકપંથે સ્મિત
પવન ફરકે તો ~ અમર પાલનપુરી પવન ફરકે તો એ રીતે ફરકજે પાન ના ખખડે !કોઈને સ્વપ્નમાં માંગી અમર હમણાં જ સૂતો છે. દવા તો શું હવે સંજીવની પણ કામ નહીં આપે,જીવનના ભેદને પામી અમર હમણાં જ સૂતો છે. ગયો એ હાથથી છટકી, હવે શું બાંધશે દુનિયા-બધાંયે બંધનો ત્યાગી, અમર હમણાં જ સૂતો છે. ન જાગે એ
આંગળીના ટેરવે ~ રન્નાદે શાહ આંગળીના ટેરવે ક્યાંથી મળે જળનું ટીપું ? સ્પર્શ ભીનાં ઝળહળે છે, ઝળહળે જળનું ટીપું. છીપ પણ અકબંધ રાખી, સાચવો શમણું હજી ખોલશો ના, તોડશો ના, ટળવળે જળનું ટીપું. આંખની બારી ઉઘાડી કોણ આ ઊડી ગયું ? ઝૂરતા એકાંતને ક્યાં સાંકળે જળનું ટીપું ? ડાળથી છુટ્ટા પડેલા પાંદડાઓ ક્યાં ગયા ? પીલચટ્ટી ધૂળમાં આ
તપતો સૂરજ ~ છાયા ત્રિવેદી તપતો સૂરજ ખિસ્સે રાખી, ચાલી નીકળો,ખુદનો છાયો ખુદ ઉપાડી, ચાલી નીકળો. કિનારા તોડીને દરિયા ઊમટે સઘળા,મુઠ્ઠીમાં પૂનમને દાબી, ચાલી નીકળો. લ્હેરાતાં ઊગશે ખેતર ત્યાં ઇન્દ્રધનુનાં,સૂકી ભોંમાં સપનાં વાવી, ચાલી નીકળો. પવન બનીને મોસમ પોતે પછી શોધશે,ટહુકાઓ કંઠે છુપાવી, ચાલી નીકળો. પોતીકાં આકાશને અઢળક વીધ્યેં રાખો,વરસાદી યાદોને ચાખી, ચાલી નીકળો. ~ છાયા ત્રિવેદી
આવેલી એક તક આવેલી એક તક મેં અમસ્તી જ અવગણીખટકે છે તે દિવસથી સમય નામની કણી. કાગળનો શ્વેત રંગ પછી લાલ થઈ જશે,એ બીકે આંગળીની નથી કાઢતો અણી. સંતાડી રાખ ધાબળામાં સૂર્યની ઉષ્મા,જો હું અમીર થઈ ગયો તડકો વણી વણી. જખ્મો વિશેના અલ્પ પરિચયમાં આટલું:બિનવારસી છે લાશ ને કોઈ નથી ધણી. નવરાશ મળી છે એ
ઘાસ ~ રીના મહેતા વરસાદનું પાણી પી-પીને પોચી પડી ગયેલી માટીવાળા આ વિશાળ મેદાનમાં ફેલાઈ ગયું છે ઘાસનું સામ્રાજ્ય દૂર નજર પડે ત્યાં સુધી ઘાસ જ ઘાસ. અજાણી વેલીઓ એકમેકને વીંટળાઇ રચી દે છે લીલી ટેકરી ને એની પાછળ ડહોળા પાણીમાં ઊભેલું કાળું ડુક્કર જોતાં જોતાં મારી નજર પડે તે પહેલાં જ એક ધોળું પંખી
