यही समय है – નરેન્દ્ર મોદી ‘यही समय है सही समय है, भारत का अनमोल समय है। असंख्य भुजाओं की शक्ति है, हर तरफ़ देश की भक्ति है, तुम उठो तिरंगा लहरा दो, भारत के भाग्य को फहरा दो. कुछ ऐसा नहीं जो कर न सको कुछ ऐसा नहि जो पा न सको तुम उड जाओ तुम
જાત સાથે રોજ જાત સાથે રોજ રોજ લડ્યા જ કરીએનવા નવા આપણે જડ્યા જ કરીએ. પળમાં તે ઝૂંપડી ને પળમાં પહાડઇમારતો એવી એમ ઘડ્યા જ કરીએ. વાતને કે નાતને કે પછી જાતનેએમ ઝંઝાવાત થઇ નડ્યાં જ કરીએ. બે આંસુથી ક્યાં હવે ગમ છુપાય છેનદી બનીને ચાલને રડ્યા જ કરીએ. ઉઘાડી બારી બહાર જવાબ તે જિંદગીપ્રશ્નોની
એક સાંજે ~ હિના મોદી એક સાંજે સાત વર્ષના મારા દીકરાએ એના ખભા કરતાં લગભગ ડબલ સાઇઝની સ્કૂલબેગ ખભેથી ઉતારતાં, મને પૂછ્યું – મમ્મી ! તને ‘ફેઇસ રીડીંગ’ આવડે ? હું જરા ચોંકી ગઇ પછી – સ્વસ્થ થઇ મેં પૂછ્યું ’ફેઇસ રીડીંગ’ એટલે શું ? એ બોલ્યો – જો હું તને શીખવું. હું એને એકીટશે જોતી
મરકતાં હોય તો ~ શોભિત દેસાઈ મરકતાં હોય તો લાગે પરીનાં ફૂલો છેઅરે! શિશુઓ છે કે જિંદગીનાં ફૂલો છે એ ઓળખાય ભલે નભમાં કોઈ પણ નામેજે ટમટમે છે તરલ, ચાંદનીનાં ફૂલો છે હો ખુલ્લી કે પછી અધખુલ્લી કે બિડાયેલી,તમારી આંખો છે કે મયકશીનાં ફૂલો છે! ઇમાનદારી-પ્રામાણિકતા-માણસાઈ-વફાછબી બન્યાં છે હવે, ગઈ સદીનાં ફૂલો છે! કરી પસાર પૂરી રાત મહેકની સાથેગયું આ
કેવી લીલાલહેર ~ ચેતન શુક્લ વાદળના ફુગ્ગાઓ રણમાં દોડધામની સાથે કરતાં તડકાની હેરફેર…..એને કેવી લીલાલહેર ! ધારદાર કિરણોએ હળવે થોરના થડિયે મારી લીધો ઝીણો એક ઉઝરડો,શાણો ઝીણો પવન બિચારો ધીમે ધીમે થાબડતો રહે ખરબચડો એ બરડો,તડકાઓ કંઈ કમ નથી, એ તાપ-ધાડ ને લૂંટ મચાવી દેતાં પીળ ડફેર.……લાગે કેવી લીલાલહેર ! સવાર પડતાં રેતીમાંના પડછાયાને હળવે હળવે જેણે
નામ રણનું ભલે નદી રાખો નહિ છીપાવે તરસ, લખી રાખો. જાતને આયનો બનાવીને જાતની સામે બે ઘડી રાખો. આંસુઓ શાયરીને આપી દ્યો આંખમાં ફક્ત શાયરી રાખો. એની મરજી એ આવે ના આવે આપણે બોર તો વીણી રાખો. ~ ધાર્મિક કોટક ‘ગોપાલ’ આવી ગઝલ વાંચવા મળે અને એને ઉવેખી શકાય નહીં. કેટલું ઊંડાણ! ટૂંકી બહેરમાં લાં..બો કૂદકો!
અસંખ્ય મુજ બાંધવો ~ કૃષ્ણલાલ શ્રીધરાણી અસંખ્ય મુજ બાંધવો રવડતા, સડ્યાં ચીંથરાંધરી શરીર-માળખે કકડતી ધ્રૂજે ટાઢમાં;સહે સળગતા બપોર-દવ ચૈત્ર-વૈશાખના,વિતાન ઘર-છાપરું : દિશ દીવાલ : શય્યા ધરા! અસંખ્ય મુજ રાંકડાં કકળતાં રહે લાડકાંભૂખે ટળવળી : અને હૃદય દુઃખના તાપમાંબળી-સમસમી પડે સકળ પાશવી પાપમાં.રમે મરણ જીવને અતુલ માનવીનાં મડાં. પરંતુ નવ હું સ્તવું વચન આળપંપાળનાં,ન ઇચ્છું લવલેશ લ્હાવ ધન,
મને ઓઢાડો અજવાળું ~ નેહા પુરોહિત ભીતરના અંધાર વચાળે હું જ મને ના ભાળું,મને ઓઢાડો અજવાળું. માટીમાંથી કુંભ બને ને ધાતુમાંથી લોટી,કાયા ઘડવા કિયો પદારથ લીધો હરિવર ગોતી?રણકારે પરખાય ઘડૂલો, લોટી, માણસ માળું,મથીમથીને થાકી તો પણ હું જ મને ના ભાળું,મને ઓઢાડો અજવાળું. અંધારે આ દેહ ઘડ્યો, અજવાળે આપ્યા શ્વાસ,પછીય રોજેરોજ દીધાં છે અંધારાં અજવાસ!દોષ તમારો
સદા રાત્રે જ્યાં હું સદા રાત્રે જ્યાં હું બીડું છું ઘરનાં દ્વાર, થતું કેરહી જાઉં થોડો ખુદ હું ઘરની બ્હાર અચૂકે; કરી નક્કી જ્યાં હું પથ અમુક કે એક ગ્રહું છું;અરે, ના લીધો તે પથ પછી ન કેડો મુજ મૂકે; કર્યાં કોણે આવાં મુજ અખિલનાં બે અડધિયાં ?અને એ બે વચ્ચે કુણ થઈ વળી આડશ
સપાટીની સાથે સપાટીની સાથે એ પાતાળ રાખે,રહી મૌન ભીતરને વાચાળ રાખે. સમંદર, ખલાસી, હલેસા ને હોડી,પરસ્પર અનાયાસ સંભાળ રાખે. પ્રકટ જે કરે તે શિકારી બને છે.છુપાવીને મનમાં બધા જાળ રાખે. રહે તંગ વાતાવરણ આ નગરનું,સતત કાળજી એ રખેવાળ રાખે. કરામતને આંબી ગઈ છે સહજતા,પછી ઓલિયો શાને જંજાળ રાખે? કથામાં ડુબાડી શરતને ભુલાવે,હુનર બહુ મજાનું એ
