ઘટમાં ગુંજે ઝીણું જંતર, ઘટની બહાર ઢોલ નગારાઅગમપંથની ગત જાણે જે, એને અંતર હો અજવાળા નાદ અનાગત સુણે સૃષ્ટિનો, પ્રેમ થકી જે પહોંચે ભીતરપિંડ મહીં જે વિહરે ચેતન, એ જ વિહરતો બાવન બારા શ્વાસ લગોલગ પરખાતો, નિજ દેહ તણો છે સ્વામી ‘દૃષ્ટા’ગુરુવચન પામી આચરતો, એ નર તોડે કરમના તાળા ‘ભોગ’ કરાવે જીવનબંધન, યોગ અપાવે જીવનમુક્તિ ‘સ્વધર્મ’નો
🥀🥀 દિલ છે, દરદ છે, પ્યાસ છે, હું એકલો નથીને શબ્દનો ઉજાસ છે, હું એકલો નથી. એકાંતનો આ મોગરો કોળી ઊઠ્યો જુઓએક આગવી સુવાસ છે, હું એકલો નથી. સહરા છે, ઝાંઝવા છે, સતત ઊડતો ગુબારને કોઇની તલાશ છે, હું એકલો નથી. વાળી’તી જેમાં ગાંઠ જન્મભરના સાથનીમુઠ્ઠીમાં એ રૂમાલ છે, હું એકલો નથી. બોલો તો
કોણ જુએ સાંજને કેવી સલૂણી હોય છે ? આંખ માણસની દિવસના અંતે ઊણી હોય છે ! જંગલોમાં જઈ કરે તપ એને ક્યાંથી હો ખબર? શહેરની આ જિંદગી પણ એક ધૂણી હોય છે! વાત માણસની સરળકોણી થશે ક્યારેય પણ ? એ સદા બહુકોણી અથવા કાટખૂણી હોય છે ! હું ય માણસ છું, મને સ્વીકાર સૌ ભૂલો
આજ, મહારાજ ! જલ પર ઉદય જોઈનેચન્દ્રનો, હૃદયમાં હર્ષ જામે. તને હું જોઉં છું, ચંદા ! કહે ! તે એ જુએ છે કે ?અને આ આંખની માફક – કહે, તેની રુએ છે કે ? અને તવ નેત્રમાં તે નેત્રનું પ્રતિબિંબ જોવાનેવખત હું ખોઉ તેવો શું – કહે, તે એ ખુએ છે કે ? સખી !
(શિખરિણી) દિવાળી અંધારે પુલકિત કરે દીપદ્યુતિથીબધું જૂનું ભેગું વરસભરનું છેવટ થતુંસફાઈ તેની રે કરજ ગણીને આ દિવસમાં-થતી; ભેગાભેગું કંઇક નિજનું ચાલી ય જતું… અમે જૂના વર્ષે ગફલત કરી એ પરખતાકર્યા કૈં ગુનાઓ,ગરબડ કરી ખોટું સમજીઉનાળાની રાતે પવનપયનું પાન ન કર્યુંશિયાળે સૂર્યોનું સુખ નવ ગ્રહ્યું,કુંઠિત થયાં…. અમે તો વર્ષાની નવલ સરવાણી ય ન ઝિલીૠતુઓ આપે છે
લ્યો આવી ગઈ દિવાળી દર વર્ષે આવે તેમ,આ વખતે તો સ્વયં પ્રગટીએ ચલો દીવાની જેમ. ઉદાસીઓના ફટાકડાઓ ઝટપટ ફોડી દઈને,ચહેરા ઉપર ફૂલઝડી સમ ઝરતું સ્મિત લઈને;કોઈ પણ કારણ વિના જ કરીએ એકમેકને પ્રેમ…આ વખતે તો સ્વયં પ્રગટીએ ચલો દીવાની જેમ. સૌની ભીતર પડ્યો હોય છે એક ચમકતો હીરો,ચલો શોધીએ ભીતર જઈને ખુદની તેજ-લકીરો;ભીતર ભર્યું જ
વાદળ પહેરી પહાડો ઊભા જળ પહેરીને ઝાડદૂર મલકનાં જળ સંદેશા ઝીલ્યા કરતાં તાડ . પછીત સુધી પાણી આવ્યાં ઉંબર સુધી ઘાસઘર આખામાં ફરી વળી છે અંધકારની વાસ. શૃંગે શૃંગે વાદળ બેઠાં ખીણોમાં રોમાંચવૃક્ષ વેલને ચહેરે ચહેરે ચોમાસું તું વાંચ. ‘નવવધૂની આંગળીઓ શી’ ફરી રહી તરફેણખેડાતાં ખેતરને નીરખે ઘીની ધારે નેણ. અવાવરુ ખૂણામાં સૂતો આળસ મરડે
🥀 🥀 તમારા કહેવાતા પ્રેમમય વિશ્વમાં- જીવનનો હિસાબ માંગતા ઘડિયાળના કાંટા છે,ત્વચા ઊતરડી નાંખતા પ્રેમના નહોર છે, સ્પર્શતી આંગળીઓમાં થીજી ગયેલી નદીઓ છે,ચૂમતા હોઠમાં ઘસડાઈ આવેલો નર્યો કાંપ છે, આલિંગવા આવતા હાથમાંસંબંધના કજળી ગયેલા દીવાની વાસ છે. સતત વાતા વાવાઝોડાથી કંપી કંપીને હું સૂક્કુંભઠ્ઠ વૃક્ષ થઈ ગઈ છું. હું વિનવું છું- તમારું પ્રેમમય વિશ્વ પાછું
ચિત્ત તું શીદને ચિંતા ધરે?કૃષ્ણને કરવું હોય તે કરે! સ્થાવર જંગમ જડ ચેતનમાં માયાનું બળ ઠરે;સ્મરણ કર શ્રીકૃષ્ણચંદ્રનું, જન્મ મરણ ભય હરેકૃષ્ણને કરવું હોય તે કરે! દોરી સર્વની એના હાથમાં, ભરાવ્યું ડગલું ભરે;જેવો જંત્ર બજાવે જંત્રી તેવો સ્વર નીસરેકૃષ્ણને કરવું હોય તે કરે! તું અંતર ઉદ્વેગ ધરે, તેથી કારજ શું સરે?ધણીનો ધાર્યો મનસૂબો, હર બ્રહ્માથી
શબ્દ પેલે પારને તું જોઇ લે,ને પરમના સારને તું જોઇ લે. પર્ણ, ડાળી, ફૂલ, ફળ આકાર છેવૃક્ષના આધારને તું જોઇ લે. જે સ્વયં તો પર રહ્યો આ તંત્રથીએ તણા વિસ્તારને તું જોઇ લે. ભવ્યથી પણ ભવ્ય લે લયલીન છેઇશ્વરી દરબારને તું જોઇ લે. સૂક્ષ્મથી પણ સૂક્ષ્મ ખુદ તારા મહીંપુર્ણતાના દ્વારને તું જોઇ લે. ~ સંધ્યા
