આ ઉષ્ણ અંધકારે મેઘલ ઉજાસ થઇને,આંખોમાં તું ઊગી જા ઘેઘૂર ઘાસ થઇને. અકબંધ કેવી રીતે રાખી શકું મને હું ?જ્યારે તું પંક્તિમાં તૂટે છે પ્રાસ થઇને. ચાલ્યું ગયું છે મૂકીને ઝળહળાટ ઘરમાં,આવ્યું હતું જે રહેવા કાળી અમાસ થઇને. સુંવાળી કામનાઓ લીંપીં દે લોહીમાં તું,આ જંગલી ફૂલોની આદિમ સુવાસ થઇને. તારું તમસ લઇને હું ખીણમાં પડ્યો
શ્વાસે શ્વાસે ચાલતી હું નામધૂન છું શૂન્યની છું સંગતે, હું ઈલ્લિયૂન છું. ચીતરું છું ચોપડાઓ ચિત્રગુપ્તના કાજથી કરતાર કેરો કારકુન છું. કર્ણનાં કુંડળ અરે ! એ કોહિનૂર શું ? આફતાબી તેજ છું, હું બેનમૂન છું. શું પ્રતીક્ષા પાનખરની કે વસંતની પદ્મપાણિએ ધર્યું હું એ પ્રસૂન છું. જ્યાં શમી છે શક્યતાઓ હર તરંગની એ તળાવે બર્ફ-થીજયું
ઝાપટામાં ઝૂમી જવાશે તો કહેશે સૌ ગલઢીએ ભાનસાન ખોયા,સણસણતા વાગી મને આ ઉંમરે ચીડવો છો ? છાંટાઓ જાવ મારા રોયા ! પૂગવા દો ઘેર મને ભમરાળાવ ! ઠૂંઠાંને કૂંપળ ફૂટવાની છે થોડી ?કોરાકટ બાગ મહીં જઇ પીટ્યા ! ભીંજવો કોઈ છોરાને વળગેલી છોડી,ડૂબતાને ડૂબાડે, તરસ્યાને તરસાવે; અળવીતરા તમ શા ન જોયા ! ડોસા તસવીરમાંથી ઓછા
સાંજુકી વેળાએ ઉઘલે બજાર, લોક ઘરભેળા થાય પરભારારે બાઈ… તું પાથરતી જાય કાં પથારા! એક તો ઉછીનું પાથરણું તારું ને માથે ઉછીનો અસબાબગાંઠમાં કાણી ય કોડી નથી ને તોય શેનો છે આટલો રુઆબ!નક્કામી ચીજોના વેપલા કરવાના શીદને જાગ્યા છે ધખારા!રે બાઈ… તું પાથરતી જાય કાં પથારા! શું રે લખીશ બાઈ… લખવાની થાશે જો આકરા જંગની
સપનાનું આવું તો કેમ ?હોંશીલો હાથ જરા અડકે ના અડકે ત્યાં થઈ જાતું પરપોટા જેમ………. સપનું ઊગ્યા પછી આંખોના ફળિયામાં ઊગ્યાં છે મનગમતાં ફૂલ,સપનું ઊગ્યા પછી કો’ક એમ કહેતું કે જીવન કરી દ્યો ને ડૂલ !!ઝાકળના ફોરાને તડકાના દેશથી લઈ જાશું કેમ હેમખેમ ?સપનાનું આવું તો કેમ ? સપનાની હોડી લઈ પાંપણના દરિયામાં ખેપો આ
કાળની કેડીએ ઘડીક સંગરે ભાઈ, આપણો ઘડીક સંગ;આતમને તોય જનમોજનમ લાગી જશે એનો રંગ ! ધરતી આંગણ માનવીના આ ઘડીક મિલનવેળા,વાટમાં વચ્ચે એક દી નકી આવશે વિદાયવેળા!તો કેમ કરીનેય કાળ ભૂલે ના એમ ભમીશું ભેળા !હૈયાનો હિમાળો ગાળી ગાળીને વહશું હેતની ગંગ ! પગલે પગલે પાવક જાગે ત્યાં ઝરશું નેનની ઝારી,કંટકપથે સ્મિતવેરીને મ્હોરશું ફૂલની ક્યારી;એકબીજાને
મોહનજી તમો મોરલા, હું વારી રે કાંઇ અમો ઢળકતી ઢેલ, આશ તમારી રે જ્યાં જ્યાં ટહુકા તમે કરો, હું વારી રે ; ત્યાં અમો માંડીએ કાન, આશ તમારી રે મોરપીંછ અમો માવજી, હું વારી રે વહાલા વન વન વેર્યા કાંથ, આશ તમારી રે પૂઠે પલાયાં આવીએ, હું વારી રે તમો નાઠા ન ફરો નાથ, આશ
ગાયત્રી ભટ્ટ ~ હરખની હેલી ગુજરાતણ ઢોલ બજે ને ઝાંઝરીયામાં ઝીલી ન જાતી ભરતીહું તો હરખની હેલી ગુજરાતણ…રગરગમાં રમઝટ ઉપડે ને ચપટી ચાલે તરતીહું તો હરખની હેલી ગુજરાતણ….. નાના સરખા ઘડુલિયાની ફરતે ઝીણા છેદ કરાવુંભરમ ભીતરના ભેદું છેદું, દીવડો નાનકડો પેટાવુંઉજળા આંગણિયાંને લીપી, કંકુ કામણ કરતીહું તો હરખની હેલી ગુજરાતણ…. ડાબે જમણે લાભ શુભની રાતી
ભલે બુઝાવવા એને ભલે બુઝાવવા એને, હવા એ ફૂંક મારી છે,ઝઝૂમવાની દીવાએ વાત હિમ્મતથી સ્વીકારી છે. હવે દુઃખદર્દ મુઠ્ઠી વાળીને છે નાસવા મજબૂર,મને પાલવથી ઢાંકીને નજર ‘મા’ એ ઉતારી છે. વ્યથા, મુંઝારો ને ઉજાગરો એમાં છે રેડાયા,તમે જે શેર પર વારી જઈ વાહ’ વા પુકારી છે. ઉછેરીને કરી મોટી ચઢાવી છે ઘણી માથે,કહ્યું માને છે
કાચબો ચાલે છે ~ લાભશંકર ઠાકર સુકાયેલા સમુદ્રને ઊંચકીને કાચબો ચાલે છે જળાશયની શોધમાં. ~ લાભશંકર ઠાકર ‘ચાલવું‘ એ જ નિયતી – દક્ષા વ્યાસ લાભશંકર ઠાકર આધુનિક ગુજરાતી કવિતાના સીમાસ્તંભરૂપ સર્જકતાથી છલકાતા કવિ. એની સમગ્ર કવિતા પર નજર કરીએ એટલે ત્રણ સ્થિતયંતરો સ્પષ્ટ દેખાય. પરંપરાગત અભિવ્યક્તિ, આધુનિક પ્રયોગપરાયણ અભિગમ અને લાઘવયુક્ત પોતીકો લાક્ષણિક આવિષ્કાર. ત્રણેમાં
