પરોઢનાં ઝાકળમાં તડકો પીગળે. પીગળે પીગળે પડછાયાના પ્હાડ. ને આંસુમાં ડૂબતી તરતી તરતી ડૂબતી અથડાતી ઘુમરાતી આવે થોર તણી કાંટાળી લીલી વાડ. વાડ પરે એક બટેર બેઠું, બટેર બેઠું, બટેર બેઠું ફફડે ફફડે ફફડે એની પાંખ. દાદાની આંખોમાં વળતી ઝાંખ. ઝાંખા ઝાંખા પરોઢમાંથી પરોઢમાંથી આછા આછા અહો મને સંભળાતા પાછા અહો મને સંભળાતા આછા ઠક્
થોડો વગડાનો શ્વાસ ~ જયંત પાઠક થોડો વગડાનો શ્વાસ મારા શ્વાસમાં પહાડોનાં હાડ મારા પિંડમાં ને નાડીમાં નાનેરી નદીઓનાં નીર;છાતીમાં બુલબુલનો માળો ને આંગળીમાં આદિવાસીનું તીણું તીર;રોમ મારાં ફરકે છે ઘાસમાં,થોડો વગડાનો શ્વાસ મારા શ્વાસમાં. સૂરજનો રંગ મારાં પાંદડાં પીએ ને પીએ માટીની ગંધ મારાં મૂળ;અર્ધું તે અંગ મારાં પીળાં પતંગિયાં ને અર્ધું તે તમરાંનું
મારી અંદર વસે છે એક સુકુંભઠ્ઠ ગામ એની ખરબચડી શેરીઓમાં હું સતત પડું આખડું ને લોહી ઝાણ થાઉં રેતીની ડમરીમાં અટવાય ઓશિયાળું હાસ્ય વહાલનું એકાદ વાદળ કણસતી નસોને જડે તો ચસચસ ચાટું મને વીટળાઇ વળે છે એક ઘનઘોર ઇચ્છા આખાયે ગામને ઉલેચી નાખી દઉં ઊંડી ખીણમાં ? તો થઇ શકું કદાચ સુંવાળું આભ. ~ લતા
મનમોજી અમે અમારા મનના માલિક મસ્ત મિજાજી મોજીજૂઈ મોગરા પહેરી-બાંધીભરી બજારે નીકળવામાં શું લાગે બટટૉજી? કરું વાયરા સાથે વાતો, ચડે અંગ હિલ્લોળ તો થોડું હીંચુંકિયા ગુનાના આળ, કહો ક્યાં લપસ્યો મારો પગ તે જોવું નીચું?તે એને કાં સાચી માની, વા-વેગે જે વહેતી આવી અફવા રોજબરોજીઅમે અમારા મનના માલિક મસ્ત મિજાજી મોજી……. મંદિરના પ્રાંગણમાં ભીના વાળ
મારી પોતાની કબર પર હું રોજ ફૂલ મૂકું છું વહેલી પરોઢના ઉજાસમાં ઊગતા સૂરજને કહું છું જો તને ચાહતી એક એકલવાયી સ્ત્રી હવે પથ્થર બની ગઇ છે તારા પ્રથમ કિરણ પર માત્ર એનો જ હક્ક છે. મધ્યરાત્રિના ચંદ્રમાના પ્રકાશમાં મારી પોતાની કબર પર ફૂલ મૂકું છું નીતરતી ચાંદનીને કહું છું જો તને ચાહતી આ એકલવાયી
પર્વત ઉપર ખીણ ઝળુંબે ખીણમાં નભ પડઘાતું આજે આ કેવું થાતું! હલ્લેસાની પાંખે ઉડે હાલકડોલક હોડી મધદરિયે જઈ ડૂબકી મારે કાંઠા પરની કોડી એક તણખલું પાંખ પ્રસારી આકાશે ઊડી જાતું આજે આ કેવું થાતું! માછલીઓની માફક લસરે ટેકરીઓનું ટોળું પંખીને પણ એમ થતું કે ક્યાં જઈ ચાંચ ઝબોળું! વૃક્ષો ખળખળ વહ્યા કરે ને તળાવ ઊભું
એક શીશીમાં પૂરી ધૂમાડો હાથથી એનો ઘા કરીએ ને ભીંત ફૂટેતો માની લઈએ એક સદીનું મોત થશે એ સાચું ! ભીંત ફૂટતાં રામ નીકળે, એક મૂરખનું નામ નીકળેઅને અશ્વનાં રસ્તા જેવું દ્રશ્ય સમયનું સાફ નીકળે….એક ઝાડનાં પાંદ સમા મનને ઓળંગી આગળ વધતાંપવનદેવને અધ્ધવચ્ચેથી કૈંક વરસની હાંફ નીકળે…. એક શીશીમાં પૂરી હાંફને, હાથથી એનો ઘા કરીએ
મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… મારી વે’લ શંગારો વીરા, શગને સંકોરો રે અજવાળાં પહેરીને ઊભા શ્વાસ | મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… પીળે રે પાંદે લીલા ઘોડા ડૂબ્યા; ડૂબ્યાં અલકાતાં રાજ, ડૂબ્યાં મલકાતાં કાજ રે હણહણતી મેં સાંભળી સુવાસ ! મારી આંખે કંકુના સૂરજ આથમ્યા… મને રોકે પંછાયો એક ચોકમાં; અડધા બોલે ઝાલ્યો, અડધો ઝાંઝરથી ઝાલ્યો,
કાંટે કાંટે અટકું છું ~ શૂન્ય પાલનપુરી કાંટે કાંટે અટકું છું ને ફૂલે ફૂલે ભટકું છું-!રંગ અને ફોરમની વચ્ચે મારી મહેફીલ શોધું છું. કોઇ રૂપાળા ગાલના તલ કે, કોઇ સુંવાળા જુલ્ફામાંપાગલ જઇને ક્યાં સંતાણું મુજ પ્રેમી દિલ? શોધું છું. જેમ વનેવન મૃગલું ભટકે, કસ્તૂરીની ખોજ મહીંએમ હું દ્વારે દ્વારે જઇને મારી મંઝિલ શોધું છું. મારી લીલા હું જ ન જાણું, મારું
ઋણ ~ લતા હિરાણી હું તારી ઋણી નથી પત્રથી મિલન સુધી પાંગરેલી ક્ષણોને સભર બનાવવા માટે હું તારી ઋણી નથી મારી ઊર્મિલતાને તારા ખોબામાં ઝીલી લેવા માટે હું તારી જરાય ઋણી નથી મને હંમેશા ક્ષિતિજ બતાવવા માટે હું તારી સ્હેજ પણ ઋણી નથી મને ભરચક પ્રેમ આપવા માટે પણ હવે છું હા, પૂરેપૂરી ઋણી છું
