તુષાર શુક્લ ~ શબ્દ કેરી પ્યાલીમાં *Tushar Shukla

અમે તો આ ચાલ્યા શબ્દ કેરી પ્યાલીમાં સૂરની સુરા પીને લ્યો, અમે તો આ ચાલ્યા.મસ્ત બેખયાલીમાં લાગણી આલાપી ને લ્યો, અમે તો આ ચાલ્યા. જે ગમ્યું તે ગાયું છે, જે પીધું તે પાયું છે, મ્હેકતી હવાઓમાં કૈંક તો સમાયું છે;ચાંદનીને હળવેથી નામ એક આપીને લ્યો, અમે તો આ ચાલ્યાં. જે કંઇ જીવાયું ને જીવવા જે

તુષાર શુક્લ ~ હૂંફાળો માળો * Tushar Shukla

હળવે હળવે શીત લહરમાંઝૂમી રહી છે ડાળોસંગાથે સુખ શોધીએ, રચીએએક, હૂંફાળો માળો એકમેકને ગમતી સળીઓશોધીએ આપણ સાથેમનગમતા માળાનું સપનુંજોયું છે સંગાથેઅણગમતું જ્યાં હોય કશું નામાળો હેત હૂંફાળો…. મનગમતી ક્ષણના ચણ ચણીએના કરશું ફરિયાદમખમલ મખમલ પીંછા વચ્ચેરેશમી હો સંવાદસપના કેરી રજાઈ ઓઢીમાણીએ સ્પર્શ સુંવાળો મઝિયારા માળામાં રેલેસુખની રેલમ છેલએકમેકના સાથમાં શોભેવૃક્ષને વીંટી વેલ.મનહર મદભર સુંદરતામાંહોય આપણો

તુષાર શુક્લ ~ હું અને તું * Tushar Shukla

હું અને તું નામના કાંઠાને તોડી જળ વહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે;શ્વાસશ્વાસે એકબીજામાં થઈ સૌરભ રહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે. આપણા હર શ્વાસમાં છે વ્હાલ ને વિશ્વાસ વ્હાલમ;ને જીવનનું નામ દીધું હેતનો મધુમાસ વ્હાલમ.આંખને ઉંબર અતિથી, અશ્રુને સપનાં સખીરી;રસસભર જીવનને ખાતર બેઉ છે ખપના સખીરી.આંખથી ક્યારેક ઝરમર ને કદી ઝલમલ સહ્યાં સંગાથમાં, તે આપણે … રંગ ને

ગજાનન ભટ્ટ ~ લય વિલય * Gajanan Bhatt

‘લય વિલય’માંથી પંક્તિઓ શબ્દલીલાના લયમાં વિલસી રહો નિરંતર નીરવાલય,પ્રણવાલયના અગમનિગમમાં એ લયનો હો પૂર્ણ વિલય.** પુખ્ત પ્રેમની પૂર્ણ કવિતા કેરુંકાલાતીતનું પરખી મૌન પગેરું** જીવન કવન બે કદી ઠરે ના જુદાપછી કલ્પના નહીં કરું તો ચાલે** હાથ ચડે જો કદી કલ્પના એની આંગળીએ દોરાઉંએને પગલે પગલે જગમાં કવિ તરીકે હું પંકાઉં** અવર્ણ્ય આ અનુભૂતિ, ઠરે અહમની

શૂન્ય પાલનપુરી ~ ડૂબી નહીં શકું * Shoonya Palanpuri  

હિંમત છે નાખુદા ડૂબી નહીં શકું ભલે પાણીમાં તાણ છે;હિંમત છે નાખુદા અને વિશ્વાસ વા’ણ છે. અવસર વહી જશે તો ફરી આવશે નહીં,આવી શકો તો આવો હજુ કંઠે પ્રાણ છે. અશ્રુનો આશરો છે તો ઝીલી શકું છું તાપ,નજરો શું કોઇની છે? જલદ અગ્નિ-બાણ છે. સમજી શક્યું ન કોઈ મને એનો ગમ નથી,દુનિયાથી મારે સાવ નવી

શૂન્ય પાલનપુરી ~ ડગલે પગલે ભવમાં * Shoonya Palanpuri  

પડછાયો હતો ડગલે પગલે ભવમાં હું જેનાથી ભરમાયો હતો,કોને જઈ કહેવું કે એ મારો જ પડછાયો હતો? ભેદ અનહદનો મને ત્યારે જ સમજાયો હતો,જે દિવસે હું કોઈની નજરોથી ઘેરાયો હતો. નામ પર મારા કોઇ શરમાય એ એની કસૂર!    હું વિના વાંકે જીવન આખું વગોવાયો હતો. ખુદ ઉષા-સંધ્યા ન એનો દઈ શકી કોઈ જવાબ,લોહીથી સૂરજનો પાલવ કેમ

Scroll to Top