જીવણ સાહેબનું પદ સ્થાવર જંગમ જળ સ્થળ ભરિયોઘટમાં ચંદા ને સૂર રે.. ઘટોઘટ માંહી રામ રમતાં બિરાજે,દિલહીણાથી રિયા દૂર…પ્યાલો મેં પીધેલ છે ભરપુર ~ જીવણ સાહેબ કસ્તુરી પેટાવી કેડા આળેખો ‘ને વાધો…કડી :- ૭૭ ~ સંજુ વાળા ભક્ત કે ભક્તિની વાત આરંભીએ ત્યારે જે કોઈ બિન્દુથી શરૂ કરીએ તે અતોષકર જ લાગવાનું. એનું કારણ એટલું જ
ચટ્ટાનો ખુશ છે ખુશ છે પાણા પથ્થર વધી રહી છે એની વસ્તી ગામ, શહેર, નગર… પેલી પર્વતશિલા હતી કેવી જંગલ આડે સંતાયેલી હવે આખ્ખે આખ્ખો પર્વત નાગોપૂગો બિચારો ફાટી આંખે જોઇ રહ્યો ને રોઈ રહ્યો કોઈ નથી એનું તારણ હારી ગયા ને હરી ગયા ઝાડ, પાન ને જંગલ ખુશ છે પાણા પથ્થર વિશ્વાસ છે એમનો
વતનનો તલસાટ ~ રમણીક અરાલવાળા ગાળી લાંબો સમય દૂરનાં દોહ્યલાં પાણી પી પી, જાવા હાવાં જનમભૂમિએ પ્રાણ નાખે પછાડા. કૂવાકાંઠે કમરલળતી પાણિયારી, રસાળાં ક્ષેત્રેક્ષેત્રે અનિલલહરે ડોલતાં અન્નપૂર્ણા, હિંડોળતાં હરિત તૃણ ને ખંતીલા ખેડૂતોનાં મીઠાં ગીતો, ગભીર વડલા, સંભુનું જીર્ણ દેરું, વાગોળતાં ધણ, ઊડી રહ્યો વાવટો વ્યોમ ગેરુ, ઓછીઓછી થતી ભગિની, લંગોટિયા બાલ્ય ભેરુ ઝંખી નિદ્રા
તેજને તાગવા ~ મનહર મોદી તેજને તાગવા જાગ ને જાદવાઆભને માપવા જાગ ને જાદવા. એક પર એક બસ આવતા ને જતામાર્ગ છે ચાલવા, જાગ ને જાદવા. આંખ તે આંખ ના, દૃશ્ય તે દૃશ્ય નાભેદ એ પામવા, જાગ ને જાદવા. શૂન્ય છે, શબ્દ છે, બ્રહ્મ છે, સત્ય છે,ફૂલવા ફાલવા, જાગ ને જાદવા. ઊંઘ આવે નહીં એમ
મળે સર્વ દીવાની નીચેથી માત્ર અંધારાં મળે,કોઈ પણ હો આંખ આંસુ તો ફક્ત ખારાં મળે. ક્યાં રહે છે કોઈ એનાથી ફરક પડતો નથી,આ ધરા પર જીવનારા સર્વ વણજારા મળે. સાવ નિર્મોહી બની ના જાય તો એ થાય શું?કોઈને જ્યારે બધા સંબંધ ગોઝારા મળે. આપણે છુટ્ટા પડ્યા તો આપણું કોઈ નથી,એ સગાંવહાલાં હવે તારાં મળે –
હું રાજી રાજી ~ ચિનુ મોદી હું રાજી રાજી થઈ ગયો છું જોઈ જોઈનેસપનાઓ તારા આવી ગયા ન્હાઈ ધોઈને એમ જ નથી આવ્યું આ ગગન મારા ભાગમાં,ખાલીપો હુંય પામ્યો છું મારાઓ કોઈને એવું તો કોણ છે નિકટ કે ક્રોધ હું કરું?આંખોને લાલઘુમ હું રાખું છું રોઈને અમને જીવાડવા તો એ રાજીનો રેડ છેતારા વગર શું
સંભવ નથી કે…~ આઝમ કરીમી મન ગૂંગળાઈ જાય છતાં શું કરે હવે : પથ્થર બની ગયા છે પગો શ્વાસશ્વાસના, ધરતીના ચારે હાથ નહીં વિસ્તરે હવે… પૃથ્વી વિશાળ વ્યોમને કહેતી ફરે હવે : ખાબોચિયામાં તૃપ્તિનું હોવું ભરમ હતું, જીવી શકે ન જે અહીં લાજી મરે હવે…. સંબંધનાં ગુલાબ નહીં પાંગરે હવે : મીઠાશની ક્ષણોને ફરી ઝેર
સીમ-ખેત૨માં દેવસ્થાન ફરફરેમનના ખૂણાઓ ત્યારે ભેળા થઈકચસૂરી આંખોમાં સમાય ! અચાનકસમયની ગાંસડીઓ તડાતડ તૂટી;તારીખો વેરઈ ગઈ.એ જ પંથ પર ચાલવાનુંસતત; તોય ઘાસ પાણી જેવું બેઉ કાંઠે વહ્યું જાય.મને આગળ ધકેલી પૂંઠે રહી જાય !પાછલા પડાવ પર કેવું હતું ?માણસના મન જેવું પહોળું પહોળું ઘાસઘાસ હાથી હતુંઘાસ ઘેટું હતું વિસ્તરેલું વન હતું ઝીણી ઝીણી ધજાઓનું !
પરોઢનાં ઝાકળમાં તડકો પીગળે. પીગળે પીગળે પડછાયાના પ્હાડ. ને આંસુમાં ડૂબતી તરતી તરતી ડૂબતી અથડાતી ઘુમરાતી આવે થોર તણી કાંટાળી લીલી વાડ. વાડ પરે એક બટેર બેઠું, બટેર બેઠું, બટેર બેઠું ફફડે ફફડે ફફડે એની પાંખ. દાદાની આંખોમાં વળતી ઝાંખ. ઝાંખા ઝાંખા પરોઢમાંથી પરોઢમાંથી આછા આછા અહો મને સંભળાતા પાછા અહો મને સંભળાતા આછા ઠક્
